Overbelast

Gisterenavond eerst maar eens een poosje zitten huilen.

Ik was al moe deze week, van mijn blog maken , en toen kwam mijn dochter ook weer thuis wonen.

Heel de week bezig met lezen, vertalen (want alles is in het Engels), begrijpen en uitvoeren van alles wat ik heb geleerd, om mijn blog in elkaar te krijgen.
En dit vraagt zoveel energie, dat ik eigenlijk niets anders dan dat zou kunnen doen. Maar ja het dagelijkse leven gaat ook gewoon door.

En dan merk ik toch weer eens heel goed, dat het allemaal nog niet in orde is met die hersenen van mij. Ik ben nog niet “de oude”.

Normaal maak je even een goede nacht en dan is alles weer ok, maar nu duurt het waarschijnlijk weer een week of zo, voordat alles weer tot rust gekomen is. Zo frustrerend.

En dan komt mijn dochter ook weer thuis wonen.
Precies op de meest vermoeiende dag van de week, donderdag.
Die dag heb ik zwemmen, fitness en therapie op één dag, in het revalidatiecentrum.
En ik was al moe van het blog maken dus………………… een beetje chagrijnig die dag. Volgende dag zien dat er een beetje orde kwam in al die dozen en een slaapplek creëren, want ik heb geen slaapkamer over.

En dan in de avond, toen ik even lekker alleen was, HUILEN.

Het is me allemaal even teveel. Nog steeds, ik begin weer te huilen nu.

In plaats van dat ik meer rust krijg, wordt het alleen maar drukker.

Het zal zijn reden wel hebben.
Ik weet dat ze me ook zal helpen in huis, het is altijd gezellig om met haar te praten, dus als alle rommel weer is opgeruimd zal het allemaal wel weer meevallen.

En mijn blog , het belangrijkste draait, dus ook die druk neemt af.

Bezig zijn met dit alles, maakt ook dat ik niet aan mezelf werk. Bijna niet geschreven afgelopen week, niet genoeg gevoeld, niet genoeg stilgestaan bij mezelf. Dus ook dat “emmertje” loopt over.

Alle “emmertjes” lopen over.

Ik ben “overbelast”.

Advertenties

Het water

Ik heb wat met water.

Ja pfffff je bent geboren en getogen op en met het water. Ja dat weet ik ,maar dat is het niet.

Vroeger had ik heel lang dezelfde droom; ik was aan het boenen, gleed uit en viel in het water , kopje onder. Of ik verdronk of niet wist ik nooit, want op dat moment werd ik altijd wakker. Jaren heb ik dit gedroomd. Totdat dit echt gebeurde, precies zoals ik had gedroomd.
Mijn vader zat gelukkig in de roeiboot waar ik naast viel, deed een greep in het water en had me te pakken.

En nu………

Eerst nog even naar toen ik depressief was. Hypnose deed ik toen, zelfhypnose en onder begeleiding. Ik moest op een zekere dag de verkrachting verwerken, en waar zat ik met al m’n gevoelens, juist onder water. In een grot, ik liep in een soort van grot in een luchtbel onder water.

De dag dat ik dit “verwerkt” had, ik weet niet of je dit wel echt helemaal verwerkt. Maar laten we zeggen de dag dat ik bereid was het los te laten, was ik ineens in een zwembad, een soort van waterwervel tilde me boven het water, draaide me rond en “reinigde” me van alles.

Als ik in mijn hypnose ergens niet wilde kijken of iets niet wilde zien, dan stond daar altijd een muur, zo hoog als ik, waar water overheen stroomde.

Ook had ik een soort vrouw in een vijver die me van alles liet zien of aanwijzingen gaf.

En in het “echte” leven………

Ik vind water geweldig, ben gefascineerd door alles wat erin leeft, heb bijna heel mijn leven al een aquarium.
Alles is zo mooi in het water, wel eens op gelet hoe prachtig een persoon onder water is? Ha ha ha
Alles wordt “gewichtloos” , zo apart. Het andere soort geluid onder water, geweldig. Zwemmen vind ik heerlijk, het zwemmen dan, niet spelen, spetteren, onder water duwen enz. , .
Waterskiën vond ik altijd geweldig, kanoën, ach wel meer dingen.

Maar…………… eigenlijk ben ik als de dood voor water
Bang voor het onder water gaan, ik loop vol door mijn neus, zo voelt het.

En nu met revalidatie heb ik weer zo’n intense ervaring met water gehad.
Je gaat gewoon drijven en moet huilen als een klein kind. Alleen maar omdat ik verplicht moest ontspannen.

Het water………….