Accepteren

Gisteren een discussie gehad met mijn vriend. Hij is Christen, ik niet. Ik heb daar totaal geen problemen mee en accepteer hem zoals hij is en denkt. Hij zegt dat hij mij en mijn manier van denken ook accepteert, maar het voelt niet zo.

Ik zie het geloof als iets wat iemand nodig heeft. Iets waarin diegene zich thuis voelt. Het eens is met de leefregels die daarbij horen. Het beter aankunnen van problemen. Het vinden van een reden waarom iets gebeurt. Misschien geeft het wel een reden van bestaan. Het waarom en waarvoor.

Het boek wat hierbij hoort zie ik als een soort richtlijn en geschiedenis boek.
Hiermee wil ik niemand zijn geloof minimaliseren of tegenspreken of wat dan ook. Dit is zoals ik het zie. En zolang mensen andere mensen geen kwaad doen en zich goed voelen in een geloof, ben ik er alleen maar voor.
Er zijn naar mijn idee ook zoveel verschillende geloven omdat we simpel weg niet allemaal hetzelfde zijn.
Wel geloof ik dat wat er bijvoorbeeld in de bijbel staat echt gebeurt is en zelfs een vooruitzicht is van wat komen gaat. Alleen waren de wonderen niet altijd wonderen en moet je soms even graven naar wat het verhaal zou kunnen betekenen.

Ik geloof namelijk dat de aarde één hele grote cyclus is, die zichzelf steeds herhaald. Alles wat hierop leeft is nodig om de aarde in leven te houden. Alles heeft zijn reden. De mens is misschien nodig om grondstoffen uit de grond te halen en te verbruiken. De aarde maakt deze aan, verbruiken wij ze niet dan zou de aarde ontploffen. Zoals bijvoorbeeld lava uit de aarde komt als het teveel wordt. Of gas wat hier en daar uit de aarde lekt. Allemaal een soort van overdrukventiel effect.

Op een gegeven moment is de aarde zo goed als op. Het ijs allemaal gesmolten, wat bijvoorbeeld weer het verhaal van de ark van Noach zou kunnen creëren. En er komt weer een ijstijd.
Iedereen is bang dat de zon op den duur explodeert maar misschien implodeert deze wel, waardoor zij minder warmte afgeeft waardoor bij ons de ijstijd kan ontstaan. Of misschien koelt ze simpel weg gewoon af waardoor er bij ons ijs ontstaat.
Deze ijstijd is nodig om alle grondstoffen weer aan te maken en het teveel aan mensen en dieren op te ruimen. In deze ijstijd kan de zon zich ook weer herstellen. En na verloop van tijd begint de hele cyclus gewoon weer opnieuw.

Wij en alles wat leeft is nodig om de aarde in leven te houden. En als wij dood gaan zijn wij gewoon weer voedsel voor de aarde.
Misschien bestaat er zelfs reïncarnatie om kennis door te geven die nodig is om deze cyclus weer te volbrengen.

Het op deze manier denken geeft mij reden genoeg tot bestaan. Ik heb hier geen geloof voor nodig.

Is dit een waterdichte theorie? Nee. Maar is het geloof een waterdichte theorie? Nee.

Waar komt deze aarde vandaan? Ze bestaat gewoon. Net zoals voor een gelovige God gewoon bestaat.

Ik accepteer dus dat mijn vriend Christen is. Ik geloof ook dat mede door zijn geloof hij zo’n geweldige man is.

Maar terwijl ik mijn gedachte deel, probeert hij alles wetenschappelijk te weerleggen of te verklaren.
En dit is waar de eigenlijke discussie over ging.

Waarom moet ik alles wetenschappelijk verklaren?
Als ik vraag om het geloof en God dan ook maar wetenschappelijk te verklaren, dan is dat ineens niet nodig omdat God iets bovennatuurlijks is.

Iets klopt hier niet.
Wetenschap mag dus wel gebruikt worden om mij mijn ongelijk aan te tonen. Maar dezelfde wetenschap hoeft bij hem niets aan te tonen.

Volgens mij heb ik ook gewoon het recht om te geloven zoals ik het zie, ook al is dit geen religie.
Net zoals iedereen het recht heeft om te geloven in waar zij zich goed bij voelen.

Niet alles wat de ander vindt hoeft verklaart te worden, we hoeven het zelfs niet met elkaar eens te zijn. Maar we kunnen toch op zijn minst proberen om elkaars denkwijze te accepteren.

Advertenties

Maakt me onzeker

Tzorg zou vandaag komen, denk ik, ene week maandag , andere week dinsdag, dus ik kan het ook wel fout hebben.

Frustrerende is dat ik dan gelijk denk, dat het daar bovenin nog niet helemaal in orde is vanwege de hersenbloeding. Maar iedereen vergeet wel eens wat, dus zou ook niks kunnen zijn.

Ik moet meer vertrouwen in mezelf krijgen, maar dan moet het lichaam toch wel een keer gaan meewerken.

Ben dagen van slag van een ruzie, dat is toch niet normaal? Zeker niet zoals ik was.
En wat dan ook nog gebeurt, het voelt alsof dan al mijn energie naar dat van slag zijn gaat, en dan gaan andere dingen fout. Ik vergeet dan dingen, typen in de verkeerde volgorde, vreselijk moe.

Eens in de zoveel tijd gaat mijn rechterkant weer beginnen, rechter onderrug stijf, rechter pink slaapt omdat m’n schouder dan niet goed zit.

Ik hou vocht vast, eerst was mijn plassen ontregeld, nu niet meer, nu loopt het zweet zonder reden zo m’n rug af.

Ontlasting is nooit meer normaal.

Op straat lopen is , hmm hoe zal ik dat eens omschrijven, gewoon niks.
Lopen en om me heen kijken maakt me duizelig, dus kijk ik zoveel mogelijk naar de grond.
Maar als de zon schijnt schitteren de voetpaden, dat maakt me ook weer draaierig.
Zonnebril op , dat helpt gelukkig, maar als het van dat afwisselende weer is heb ik hem niet altijd bij me, ik vergeet hem ook nog al eens.

Trap lopen, ook een uitdaging. Die hier in huis gaat goed. Vorige week was ik bij m’n zus in haar nieuwe huis, daar moest ik achteruit af, kon het soort van balanspunt niet vinden om van die smalle treden af te lopen.
Hetzelfde heb ik met de metro trappen, deze zijn wel breed genoeg, maar de eerste 2 traptreden naar beneden moet ik even rustig aan doen en me vastpakken, want ik moet eerst het balanspunt weer even vinden, anders zou ik voorover vallen.

Herrie die ik gewend ben, gaat goed. Kom ik in een nieuwe omgeving, of hoor ik nieuwe klanken of geluiden, gaat het raar doen in m’n hoofd.
Net alsof er druk opbouwt in m’n hoofd en dan ben ik heel snel moe.

Het lijkt alsof ik aan alles weer opnieuw moet wennen, maar waarom?
Ik ben één van de gelukkige die geen schade heeft opgelopen, ik heb er niks aan over gehouden.

En niemand heeft hier een antwoord op. Iedereen zegt, “het heeft tijd nodig”.
Ik doe/probeer ook gewoon alles, vastbesloten weer een normaal leven te leiden.

Maar het maakt me zo onzeker.