Recht tot zeuren

Poosje terug was ik op een ouderavond.
De eerste keer dat ik een ouderavond interessant vond geloof ik. Niet dat dit er toe doet nu. Ik vroeg me alleen even af of dit feitje iets zegt over mij of over de ouderavonden die ik tot nu toe bezocht heb. Maar zoals ik al zei, ‘dit doet er nu niet toe’. Lees verder

Advertenties

Over

Of je nou ernstig ziek bent (geweest), bijna dood was, een kind verliest , een familielid verliest, wat voor ingrijpende gebeurtenis je in je leven ook meemaakt, op een gegeven moment willen mensen dat het over is. Lees verder

We zien wel

Tijdje niet geschreven, ik had er gewoon even geen zin in.

Jaren lang is mijn schrijven verbonden geweest met ziek zijn en ziek ben ik niet meer. Ik was ook bang dat mijn schrijven niet interessant genoeg meer zou zijn nu ik niet meer ziek ben. Maar ik schrijf niet om interessant te zijn. Ik schrijf omdat ik het leuk vind en het ‘nodig’ heb. Lees verder

Instorten

Afgelopen veertien dagen waren een beetje “andere” dagen.
En ondanks dat ik gisterenavond instortte en het niet allemaal goeie dagen waren, was het toch weer een positieve periode.

Instortte?
Ja, ik geloof dat ik gisterenavond instortte. Ik ga het dinsdag wel even navragen bij mijn huisarts, maar gewoon op de bank zitten, vreselijk gaan zweten zodat het echt in stralen van mijn lijf en hoofd loopt en dan in slaap vallen voor 45 minuten, voelt voor mij al instorten. En dat gebeurde twee keer die avond. De tweede keer ben ik naar bed gegaan en heb ik geslapen tot vanmorgen vijf uur.
Net voordat ik dit ging schrijven had ik het weer, dus eerst maar een uurtje geslapen.

De afgelopen veertien dagen begonnen met “ziek” zijn.
1e dag en nacht had ik verschrikkelijke oor- en hoofdpijn aan de rechterkant. Toen een dag had ik niets.
3e dag en nacht had ik hetzelfde aan de linkerkant. Toen weer een dag niets.
5e dag was ik ineens uit het niets vreselijk verkouden, het snot liep uit mijn neus. De dag daarna was alles weer over.
Vreemd………

Het voelt alsof mijn lichaam zei: “Als ik mijn “beter maak systeem” af zet, dan voel je dit allemaal, doe er wat aan, want ik kan binnenkort niet meer”.

Ik geloof dat dit al het negatieve is van de afgelopen veertien dagen, hebben we dat alvast gehad.

“Je bent op”, zei de huisarts.

Maar daarover meer in mijn volgende bericht.

Buitenwereld

In “Er wordt aan gewerkt”, vertelde ik jullie dat ik aan het zoeken was naar een reden voor hoe ik me voel, zodat ik het dan beter kan accepteren.
Maar ik denk dat ik het zelf best goed kan accepteren, maar de buitenwereld niet.

Ik denk dat ik op zoek ben naar een verklaring om mezelf uit te leggen aan de buitenwereld.

Mensen vragen ook niet zoveel meer hoe het met me gaat, nee, ze vragen; “Ben je al aan het werk”, of, “Wanneer ga je weer aan het werk”.
En dan voel ik me schuldig , omdat ik niet kan antwoorden; “Nee, ik kan nog niet werken, want ik ben nog hartstikke ziek”.
Ik ben namelijk niet hartstikke ziek, maar aan het werk gaan kan ik nog niet aan. Ik kan nog niet eens mijn huishouden aan, als ik boodschappen heb gehaald moet ik daarna gaan liggen. Ik kan mijn normale leven nog geen eens aan, laat staan dat ik daarnaast nog moet gaan werken.

En dan zeggen ze, “Ja , maar als je nou gaat werken, dan kom je weer in het normale leven, dan kan je je zinnen weer wat verzetten, dan kom je weer uit je hoofd, het zal je goed doen”.
Wat dus impliceert dat ik me dit allemaal inbeeld , wat ik voel is niet echt, ik stel me eigenlijk dus gewoon aan. Alleen zeggen ze dit met “goed bedoelde, aardige” woorden.

Nou, voor mij voelt dit dus helemaal niet aardig of goed bedoeld. Ik word hier vreselijk kwaad om.

Mijn zoon zei gisteren; “Ma, maak je niet zo druk, zij zitten er niet in, zij maken het niet mee, ze weten niet waar ze het over hebben, je moet er gewoon schijt aan hebben”.
En hij heeft gelijk.

Jullie kunnen het dan wel zat zijn dat ik ziek ben.
Maar ik ben ziek en ben jullie zat.

Er wordt aan gewerkt

Wat ben ik aan het doen?

Aan het zoeken of ik een reden kan vinden, waarom ik me voel zoals ik me voel.
Niet dat het iets veranderd, maar misschien als ik begrijp wat er in mijn hoofd gebeurd, kan ik het beter accepteren.

Ik heb de neiging weer terug te vallen in mijn grootste fout.
Ik wil niet “ziek” zijn, dus probeer ik nu om het niet mijn leven te laten leiden.
Maar dan val ik terug in de grootste fout die ik kan maken.

Teveel doen, over mijn grenzen gaan, zodat alles alleen maar erger wordt.

Ik moet voor mezelf een reden hebben, om het beter te accepteren, ik voel me schuldig.
Het voelt alsof iedereen me aanstaart en denkt: “ Ga nou maar weer eens werken, stel je niet zo aan”.
Maar het is hoofdzakelijk ikzelf die er geen “vrede” mee kan krijgen.

Ik ben nu dus een soort van “research” aan het doen naar de hersenen, hoe deze werken, en naar de operatie, en het effect van de operatie op de hersenen.
Dit alles wil ik als een apart hoofdstuk toevoegen aan mijn blog.
Maar ja, dit gaat niet zo snel, te vermoeiend.

Ook ben ik beetje bij beetje al mijn seksuele problemen onder woorden aan het brengen. Ik weet nog niet goed of en hoe ik dat ga delen.
Ik denk namelijk dat ik ook hiermee mensen kan helpen met mijn ervaringen. Er zijn namelijk nog steeds vrouwen/meisjes die dezelfde kromme gedachten hebben over seks als ik had.

Mijn idee was dat wij vrouwen seks “horen te geven” aan een man, omdat zij het nodig hebben, ik heb het eigenlijk nooit echt gezien als iets wat ik zelf nodig heb en lekker mag vinden.
Eerst dacht ik dat ik hier de enige of laatste in was die rondliep met deze gedachten.
Niets is minder waar. Zelfs sommige jonge , moderne meisjes/vrouwen lopen met dit idee rond.
Zonde toch?

Door mijn ervaringen en gedachten hierover op te schrijven en misschien ook te delen, probeer ik het antwoord te vinden op het waarom wij er zo over denken en hoe we onszelf zover kunnen brengen, dat we er wel van kunnen genieten.

Dus…… er wordt aan gewerkt.

Frustrerend

Vorige week was het weer eens zover, weer ruzie met iemand.
Waar het over ging of met wie is niet belangrijk.
Maar hoe ik me daarna voel is belachelijk.

Een dag later voel ik me echt ziek, last van mijn maag, voel me alsof ik over moet geven, een soort van mega zenuwachtig.

Ik heb geen controle over mijn emoties sinds de hersenbloeding en de operatie en dit is zo frustrerend.

Ik heb niet het gevoel dat ik fout zat, voel me niet schuldig, dus dat is het niet.

Ik vind het wel heel vervelend, vooral omdat hij mijn kant niet wil inzien, maar we zien dingen gewoon anders, dus daar kom je nooit over uit.

Ik wil het gewoon laten gaan, van me af laten glijden.

Iemand zei tegen me: “Wees een steen en laat het van je afketsen”. Deze vond ik wel toepasselijk.

Vroeger was ik zo’n steen, misschien wel eens te hard, maar ik kon onderscheid maken over wat de moeite waard was om me druk over te maken of niet, en daar mezelf op aanpassen. Ik kon het laten gaan of ik stopte het weg. (ook niet goed)

Nu kan ik nog steeds dat onderscheid maken, en ik weet hoe ik zou moeten reageren, maar mijn hoofd en lichaam leiden een eigen leven. Mijn hoofd en lichaam laten het niet gaan.

Ik weet niet wat ik eraan moet doen.

Op revalidatie zeggen ze dat ze het vaak zien, dat het emotionele schild poreus is of beschadigd is, na het meemaken van een hersenbloeding, of andere ingrijpende gebeurtenis, maar volgens mij is bij mij het hele schild weg.

Zo frustrerend.