Frustrerend

Vorige week was het weer eens zover, weer ruzie met iemand.
Waar het over ging of met wie is niet belangrijk.
Maar hoe ik me daarna voel is belachelijk.

Een dag later voel ik me echt ziek, last van mijn maag, voel me alsof ik over moet geven, een soort van mega zenuwachtig.

Ik heb geen controle over mijn emoties sinds de hersenbloeding en de operatie en dit is zo frustrerend.

Ik heb niet het gevoel dat ik fout zat, voel me niet schuldig, dus dat is het niet.

Ik vind het wel heel vervelend, vooral omdat hij mijn kant niet wil inzien, maar we zien dingen gewoon anders, dus daar kom je nooit over uit.

Ik wil het gewoon laten gaan, van me af laten glijden.

Iemand zei tegen me: “Wees een steen en laat het van je afketsen”. Deze vond ik wel toepasselijk.

Vroeger was ik zo’n steen, misschien wel eens te hard, maar ik kon onderscheid maken over wat de moeite waard was om me druk over te maken of niet, en daar mezelf op aanpassen. Ik kon het laten gaan of ik stopte het weg. (ook niet goed)

Nu kan ik nog steeds dat onderscheid maken, en ik weet hoe ik zou moeten reageren, maar mijn hoofd en lichaam leiden een eigen leven. Mijn hoofd en lichaam laten het niet gaan.

Ik weet niet wat ik eraan moet doen.

Op revalidatie zeggen ze dat ze het vaak zien, dat het emotionele schild poreus is of beschadigd is, na het meemaken van een hersenbloeding, of andere ingrijpende gebeurtenis, maar volgens mij is bij mij het hele schild weg.

Zo frustrerend.

Advertenties

Hyper nerveus

Bestaat dat? Nou ik ben het nu.

Ik heb vandaag een column op het internet gezet. Behoorlijk buiten mijn kader zou ik zeggen.

En natuurlijk was ik zenuwachtig voordat ik dat deed. Maar nu……… WOW

Een soort van “overloaded” , maar waarom?

Het geeft een enorme kick als je jezelf online ziet staan moet ik zeggen.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan heb.

Ik ben niet nerveus over het feit of mensen het wat vinden of niet. Wat dat betreft heb ik aan het oordeel van mijn kinderen genoeg om te weten dat iedereen een eigen mening heeft.

Drie kinderen heb ik.
Eén zegt: “geniaal !!!!!!” als ze het stukje leest.
De ander zegt: “wow” en wil alles lezen, wat mij tot die column bracht.
De derde zegt: “ja en? Waarom zou je dit op het internet zetten, zo denk ik er ook over” , “waarom zouden mensen dit willen lezen?”.
Ha ha ha , blijf je toch redelijk met beide benen op de vloer, en kan ik een aardige inschatting maken toch?

Maar…….. nu leren mensen me kennen, of in ieder geval een deel van me. En daar is eigenlijk niets mis mee, ik vind het best prettig, denk ik, dat mensen me leren kennen. M’n zus zegt dat ik al dat moois niet hoef te verstoppen. Maar het maakt me zo nerveus.

En het dubbele van alles is dat ik me er niet eens zoveel van aantrek wat mensen van me vinden.
Ik heb inmiddels wel ontdekt wie belangrijk voor me zijn en wie niet. En wiens oordeel er toe doet en wiens niet.

Ik heb zo ie zo moeite met nieuwe dingen op het moment, moeite met weer op mezelf vertrouwen, niet te verwarren met zelfvertrouwen, maar al het nieuwe is eng op het moment.
Al het nieuwe geeft me wel het “I’m alive!!!!!” gevoel trouwens. Voelt goed.

Onderdeel van mezelf zijn denk ik, als ik mezelf niet laat leren kennen, hoe kan ik dan mezelf zijn.
Ik moet me open stellen om mezelf te kunnen zijn, om nieuwe dingen te kunnen ervaren. Maar dat voelt alsof ik de controle verlies.

Grappig eigenlijk, de controle , iets waar ik eigenlijk over wilde schrijven vandaag.