Er wordt aan gewerkt

Wat ben ik aan het doen?

Aan het zoeken of ik een reden kan vinden, waarom ik me voel zoals ik me voel.
Niet dat het iets veranderd, maar misschien als ik begrijp wat er in mijn hoofd gebeurd, kan ik het beter accepteren.

Ik heb de neiging weer terug te vallen in mijn grootste fout.
Ik wil niet “ziek” zijn, dus probeer ik nu om het niet mijn leven te laten leiden.
Maar dan val ik terug in de grootste fout die ik kan maken.

Teveel doen, over mijn grenzen gaan, zodat alles alleen maar erger wordt.

Ik moet voor mezelf een reden hebben, om het beter te accepteren, ik voel me schuldig.
Het voelt alsof iedereen me aanstaart en denkt: “ Ga nou maar weer eens werken, stel je niet zo aan”.
Maar het is hoofdzakelijk ikzelf die er geen “vrede” mee kan krijgen.

Ik ben nu dus een soort van “research” aan het doen naar de hersenen, hoe deze werken, en naar de operatie, en het effect van de operatie op de hersenen.
Dit alles wil ik als een apart hoofdstuk toevoegen aan mijn blog.
Maar ja, dit gaat niet zo snel, te vermoeiend.

Ook ben ik beetje bij beetje al mijn seksuele problemen onder woorden aan het brengen. Ik weet nog niet goed of en hoe ik dat ga delen.
Ik denk namelijk dat ik ook hiermee mensen kan helpen met mijn ervaringen. Er zijn namelijk nog steeds vrouwen/meisjes die dezelfde kromme gedachten hebben over seks als ik had.

Mijn idee was dat wij vrouwen seks “horen te geven” aan een man, omdat zij het nodig hebben, ik heb het eigenlijk nooit echt gezien als iets wat ik zelf nodig heb en lekker mag vinden.
Eerst dacht ik dat ik hier de enige of laatste in was die rondliep met deze gedachten.
Niets is minder waar. Zelfs sommige jonge , moderne meisjes/vrouwen lopen met dit idee rond.
Zonde toch?

Door mijn ervaringen en gedachten hierover op te schrijven en misschien ook te delen, probeer ik het antwoord te vinden op het waarom wij er zo over denken en hoe we onszelf zover kunnen brengen, dat we er wel van kunnen genieten.

Dus…… er wordt aan gewerkt.

Advertenties

Misschien

Zoveel te vertellen, maar ik weet niet waar ik moet beginnen.

Ik maak me een beetje zorgen.
Ik moet waarschijnlijk weer aan het werk over een week of 6, maar ik doe eigenlijk nog geen eens mijn eigen huishouden. Ik heb nog steeds thuiszorg.
Ook deze stopt half juni. Dus alles valt dan samen.

Ik zou denken dat ik eerst mijn eigen leven weer moet kunnen en dan het werk daar bijvoegen.
Maar ik ben bang dat de instanties er anders over denken.

Ook zou ik eigenlijk wel willen veranderen van baan.
Ik ga denk ik brieven schrijven voor open sollicitaties als schrijver.
Als ik het geluk zou hebben om hier werk in te vinden, dan zou ik dat wel “tussendoor” kunnen doen.
Maar ja………..

Ik heb ook heel erg het gevoel dat ik er toe wil doen.
Ik wil iets betekenen.

Ook zou het schrijven een manier zijn om mijn eigen geld te verdienen terwijl ik Amerika ga onderzoeken.

Vandaag met de psycholoog gesproken, die denkt dat ik de juiste beslissing wel zal maken. Ik ben niet iemand die verkeerde beslissingen maak, zegt ze.

Ik zou ook zo graag het onzekere tegemoet willen springen. Altijd doe ik wat verstandig is.
Eén van mijn kinderen zei dat het me het gevoel zal geven dat ik weer leef. En ik denk dat dat precies is wat ik nodig heb.
Mijn leven omgooien om me levend te voelen.
Maar ja, ik wil altijd weer die financiële zekerheid hebben.

Maar wat kan er in het ergste geval nou eigenlijk gebeuren?

Dat niemand me wil als schrijver.
Dat Amerika niks voor mij is.
En dan ben ik weer terug bij hoe het nu is.

Zelfs mijn kinderen zeggen me dat ik moet proberen mijn dromen waar te maken, anders krijg ik er spijt van.
Geweldige kinderen.

Ik vind het allemaal zo eng, maar ik ga het toch maar proberen geloof ik.

De sprong wagen.
Misschien…