Marathon Rotterdam 2016

Ik moest werken tijdens de marathon, balen zeg……. NEE, NIET !!!!!!!! Hartstikke leuk juist !  Lees verder

Advertenties

Het volgende pad

P1020013

Ja, te lang niet geschreven, ik weet het.
Heb ik hier een reden voor? Nee, niet echt.

Op zoek naar hoe verder denk ik.
Hoe verder met mijn leven. Welke kant ga ik op. Welk pad ga ik volgen. Waar wil ik heen.

Ik denk dat ik de “zieke” periode achter me ga laten. Mijn oren zijn weer ok en dat maakt een groot verschil in hoe ik me voel. Nog steeds moe, maar ook dat voelt alsof het weer aan het opbouwen is. Het heeft wat tijd nodig voordat ik veranderingen ga merken van de medicijnen voor mijn schildklier, maar ook hier ben ik positief over.

Uitrusten, opladen en dan ga ik weer aan het werk. Ik kan weer terug naar waar ik werkte.

Alles gaat dus de goede kant op. Maar toch ben ik onrustig. Het voelt weer alsof ik vast zit.

Het lukt H. niet erg om zijn problemen op te lossen in America en ik kan hem niet helpen. Of we dus ooit weer bij elkaar zullen zijn is erg onzeker. Moet ik wachten en hoelang? Of ga ik door zonder hem? Ik wil niet kwijt wat hij me geeft, maar doorgaan zoals het nu gaat wil ik ook niet.
Huilen wil ik hier niet over, want dat voelt alsof ik al afscheid aan het nemen ben. Maar alles binnen houden maakt dat ik weer vast zit. Dan toch maar huilen, bang hem te verliezen.
Ik had de hoop dat als ik beter was ik eindelijk weer eens kon gaan genieten, met hem, maar daar staat nu nog even een grote streep door.
Genieten doe ik wel en mijn leven gaat door, maar het is allemaal net even anders dan ik gehoopt had.

Wel zie ik in grote lijnen waar ik heen wil met mijn leven.
Tijd om het volgende pad te nemen. En ik neem jullie mee op deze reis.

Buitenwereld

In “Er wordt aan gewerkt”, vertelde ik jullie dat ik aan het zoeken was naar een reden voor hoe ik me voel, zodat ik het dan beter kan accepteren.
Maar ik denk dat ik het zelf best goed kan accepteren, maar de buitenwereld niet.

Ik denk dat ik op zoek ben naar een verklaring om mezelf uit te leggen aan de buitenwereld.

Mensen vragen ook niet zoveel meer hoe het met me gaat, nee, ze vragen; “Ben je al aan het werk”, of, “Wanneer ga je weer aan het werk”.
En dan voel ik me schuldig , omdat ik niet kan antwoorden; “Nee, ik kan nog niet werken, want ik ben nog hartstikke ziek”.
Ik ben namelijk niet hartstikke ziek, maar aan het werk gaan kan ik nog niet aan. Ik kan nog niet eens mijn huishouden aan, als ik boodschappen heb gehaald moet ik daarna gaan liggen. Ik kan mijn normale leven nog geen eens aan, laat staan dat ik daarnaast nog moet gaan werken.

En dan zeggen ze, “Ja , maar als je nou gaat werken, dan kom je weer in het normale leven, dan kan je je zinnen weer wat verzetten, dan kom je weer uit je hoofd, het zal je goed doen”.
Wat dus impliceert dat ik me dit allemaal inbeeld , wat ik voel is niet echt, ik stel me eigenlijk dus gewoon aan. Alleen zeggen ze dit met “goed bedoelde, aardige” woorden.

Nou, voor mij voelt dit dus helemaal niet aardig of goed bedoeld. Ik word hier vreselijk kwaad om.

Mijn zoon zei gisteren; “Ma, maak je niet zo druk, zij zitten er niet in, zij maken het niet mee, ze weten niet waar ze het over hebben, je moet er gewoon schijt aan hebben”.
En hij heeft gelijk.

Jullie kunnen het dan wel zat zijn dat ik ziek ben.
Maar ik ben ziek en ben jullie zat.

De achtbaan

“Ik heb een achtbaan in mijn hoofd”, zei ik steeds toen ik depressief was.

Ik ging op en neer met mijn emoties, van blij naar down en alles er tussen in, en soms in een paar minuten tijd. Eerst hing ik langer in het dal dan op de happy top, later veranderde dat in langer op de happy top en korter in het dal, totdat ik nog maar zelden in het dal zat.

Was altijd een vreemd gevoel, ik voelde mezelf gaan.

Nu ben ik niet meer depressief, maar heb nog steeds die achtbaan.
Alleen nu met denken.

Dagen kan ik achter elkaar doorgaan, denken, schrijven, denken, schrijven………… en dat geeft me een enorme kick. Op die dagen loopt alles op volle toeren en weet ik dat ik op mezelf kan vertrouwen. Ik weet dat ik mijn hoofd kan vertrouwen in die dagen. Ik ben alert, gevat, kan vrij direct antwoorden, dwaal niet af, vergeet niets, enz.

Dan komt het dal, niet een down dal, maar meer een suf dal. Op die dagen ben ik moe in mijn hoofd, het voelt alsof ik niet wakker word. Soms word ik een hele dag niet echt wakker in mijn hoofd, soms alleen de ochtend. Op deze dagen vertrouw ik mijn hoofd totaal niet. Ik krijg alles mee, maar vertraagd, ben niet snel genoeg met mijn antwoorden. En ik zit zo in mijn eigen wereld.

Meestal duurt zo’n dal 3 dagen, waarom 3 , ik weet het niet. Als ik ergens goed over na moet denken duurt het meestal ook 3 dagen voordat ik er echt over uitgedacht ben, voordat ik een antwoord heb.

Als ik er zo over nadenk is heel mijn leven een soort van achtbaan geloof ik. In grote lijnen heeft het pieken en dalen, net als iedereen. Maar ik denk dat ik ook leef als een achtbaan. Mijn doen is ook een achtbaan. Ik doe even alles wat er moet gebeuren en dan niks…………

Even en paar dagen leuk en gezellig, dan dagen niks………

Misschien ben ik hier wel mee opgegroeid. Op een schip moet je ook altijd even “pieken” als je aan de wal kan, even dit , even dat, dan weer terug naar je eiland.

Als je aan het varen was, dus aan het werk, rustte je weer uit.

Altijd moeilijk en dubbel zulke dingen………

Ik moet nu plannen, dingen verdelen over de dag, meer geleidelijk leven, zodat ik rust krijg, rustig wordt.

Maar………. Als ik alles heb gedaan wat er gedaan moet worden in een korte tijd en ik ben dan klaar, dan geeft dat ook rust, word ik ook rustig van.

En die top van die achtbaan in mijn hoofd, geeft me echt een kick. Ik weet niet of ik het zo prettig zou vinden als ik die niet meer had.

Dag achtbaan, hallo saai en sleur. Zo voelt het.

Eerst dacht ik dat ik een interessantere baan moest zien te vinden, meer uitdaging. Maar dat betekent ook dat je je werk mee naar huis gaat nemen, dat ik er thuis over na ga denken. En voor je het weet is je werk, je leven.

Een maand of 8 heb ik dat gehad. Thuis zat ik me nog af te vragen of ik het wel goed had gedaan op mijn werk. Telefoon op zak van je werk, want er kon wat gebeuren.

Na alles wat er met me gebeurt is, weet ik in ieder geval dat ik dat niet wil. Ik ga niet leven voor mijn werk.

Nu trek ik de deur achter me dicht en ben eruit, en dat vind ik heerlijk. Ook al wil mijn hoofd even een dagje niet, dan kan ik nog gewoon mijn werk doen. (Als ik tenminste weer eens aan het werk kan…… , binnenkort hoop ik)

Ik vind ook dat mijn werk alleen maar een middel is om de zekerheid te hebben dat ik alles kan betalen. Verder zou ik willen genieten, maar van wat wil ik genieten?

Wat ik zou willen?

Een kunstenaars/artiesten leven…… ha ha ha. Met een andere lekkere artiest.

Het zou toch lachen zijn dat ik mijn geld kon verdienen met schilderen en schrijven.

Maar een gewoon onbezorgd, genietend leven………..
Gewoon laten gaan, als een ritje in de achtbaan.

Zou toch leuk zijn.