Tijdelijk

Gisteren sprak ik met iemand over het feit dat alles maar tijdelijk is. Ook liefdesrelaties zijn tijdelijk, daar waren we het over eens. Allebei ooit getrouwd met het idee dat het voor eens en voor altijd zou zijn, toen misschien een naïeve ouderwetse gedachte maar toch jammer dat het niet waar bleek te zijn. Lees verder

Advertenties

Lotgenoten NAH

NAH betekent Niet Aangeboren Hersenletsel. (voor degene die dit niet wisten)

Een tijdje geleden had ik een bijeenkomst van lotgenoten. Dit voelde erg goed. Ik heb me ook aangesloten bij een lotgenoten pagina op Facebook.
Omdat ik er ‘niets’ aan over heb gehouden voelt het alsof ik geen lotgenoot meer ben. Ik voelde me hier bijna schuldig over. Maar ik voel me thuis onder lotgenoten. Lees verder

We zien wel

Tijdje niet geschreven, ik had er gewoon even geen zin in.

Jaren lang is mijn schrijven verbonden geweest met ziek zijn en ziek ben ik niet meer. Ik was ook bang dat mijn schrijven niet interessant genoeg meer zou zijn nu ik niet meer ziek ben. Maar ik schrijf niet om interessant te zijn. Ik schrijf omdat ik het leuk vind en het ‘nodig’ heb. Lees verder

Wat wil ik ?

Dit is de vraag die ik mezelf nu constant aan het stellen ben.

En het antwoord is eigenlijk vrij simpel.
Ik wil vrij zijn.

Vrij zijn in de zin van, zijn wie ik ben.

Ik zou willen doen wat in me op komt, indien mogelijk natuurlijk.

Ik wil me niet druk maken over wat anderen over me zouden kunnen denken, of van me zouden vinden.
Ik wil me niet druk maken over of iets wel normaal is.
Ik wil me niet schamen voor iets wat ik wil.
Er is altijd wel iets te verzinnen wat me weerhoud van mezelf te zijn.

Met heel veel dingen ben ik al veranderd, ben ik weer mezelf, maar niet met alles.

Op seks gebied zou ik ook vrij willen zijn, maar dit betekent dat de muur omlaag moet, ik zal mezelf open moeten stellen voor de ander, dit betekent dat ik de ander volledig moet vertrouwen.

Als ik dit doe, kan ik ook mega hard pijn gedaan worden.
En hier zijn we denk ik bij mijn grootste probleem.

Ik kan niet iemand volledig vertrouwen.

Degene verantwoordelijk voor de verkrachting, was iemand die ik volledig vertrouwde.
Ik denk dat zijn verraad van mijn vertrouwen nog erger voor me is dan de verkrachting zelf.

De keuze voor mij is dus;
Niet volledig mezelf zijn, en dus niet echt gelukkig kunnen worden.
Of maar weer de kans lopen om pijn gedaan te worden. Voordeel van deze keus is ,als ik geen pijn gedaan word dan kan ik misschien wel gelukkig zijn.

Dus zou de keuze gemakkelijk moeten zijn.
Maar dat is het nu net niet  , pffffffff

Het is een flinke muur die daar in al die tijd is opgebouwd.

Ik zit vast

Ik zit muurvast met mezelf op het moment.
Het voelt alsof ik verdwaald ben.

Voor een deel gaat het goed met me, ik voel me ook steeds beter, ik voel me ook goed over mezelf.
Dat deel van mij kan ik ook laten meenemen door het leven , en vertrouwen op mezelf , dat het weet wat het doet. Het “go with the flow” idee :)

Maar een deel van mij groeit niet mee.
En dit deel is ook moeilijk voor me om over te praten, maar ik moet wel, ik zit muur vast.
Ik slaap slecht, word steeds moeier, ik voel me versuft, alsof ik zware medicijnen neem.

En dit deel is mijn intieme deel, laten we het maar heel simpel “het seks deel” noemen.
Maar ik weet niet wat ik hier aan moet doen.
Mijn idee over seks is verkeerd, verknipt. Voor mij is seks in principe, iets wat nodig is voor de voortplanting, en iets wat moet gebeuren omdat een man het wil.
Dit is het basis idee in mijn hoofd, wat niet wil zeggen dat ik het niet lekker vind om te doen.

Wat hieraan ten grondslag ligt, ik weet het niet, misschien de christelijke opvoeding, misschien mensen om me heen, ik weet het niet.
En dingen die met me gebeurt zijn, zoals veel te vroeg aan seks beginnen met het verkeerde type jongen, en later een verkrachting, versterken dit verknipte idee alleen maar.
Met H. eigenlijk  voor het eerst van mijn leven pas echt goeie seks gehad, maar toen was ik inmiddels wel 45.

Ik denk dat ik, in de loop der jaren, een soort van muur om me heen heb gebouwd, om mezelf te beschermen. Een muur die nu weg moet. Maar ik weet niet hoe ik hem af moet breken.

Ik weet van binnen heus wel dat ik mag verlangen naar seks, dat ik het lekker mag vinden, dat ik fantasieën mag hebben. Maar het voelt zo verkeerd als ik hier aan toe geef.

Voor mij is seks niet iets wat ik zo maar doe, het moet betekenis hebben, er moeten gevoelens zijn.
Ik denk dat dit deel zich ook altijd het meest verraden voelde als een relatie over ging.
Seks is een soort van laatste onderdeel van mezelf, wat ik aan iemand geef. Als iemand dit krijgt, heeft hij me dus helemaal.
Ik weet dat dit een ouderwetse gedachte is, maar het is wie ik ben, en ik schaam me er ook niet voor.

Eigenlijk moet dit “seks deel” ook mee met de stroom.
Ik moet het loslaten, ervan genieten, me open stellen voor de ander, erop vertrouwen dat ik de goeie keuzes maak.
Mezelf toestaan dat ik gewoon mag genieten van seks, toestaan dat ik mag fantaseren en mag toegeven aan mijn fantasieën, toestaan dat ik mezelf totaal mag geven aan iemand.
Misschien is het laatste wel mijn grootste probleem, als ik mezelf totaal geef, kan ik alleen maar meer pijn gedaan worden.

Ik heb vreselijke moeite om mijn verdediging te laten zakken, en daardoor zit ik nu vast met mezelf.

Maar ik moet wel om weer één geheel persoon te worden.

Maakt me onzeker

Tzorg zou vandaag komen, denk ik, ene week maandag , andere week dinsdag, dus ik kan het ook wel fout hebben.

Frustrerende is dat ik dan gelijk denk, dat het daar bovenin nog niet helemaal in orde is vanwege de hersenbloeding. Maar iedereen vergeet wel eens wat, dus zou ook niks kunnen zijn.

Ik moet meer vertrouwen in mezelf krijgen, maar dan moet het lichaam toch wel een keer gaan meewerken.

Ben dagen van slag van een ruzie, dat is toch niet normaal? Zeker niet zoals ik was.
En wat dan ook nog gebeurt, het voelt alsof dan al mijn energie naar dat van slag zijn gaat, en dan gaan andere dingen fout. Ik vergeet dan dingen, typen in de verkeerde volgorde, vreselijk moe.

Eens in de zoveel tijd gaat mijn rechterkant weer beginnen, rechter onderrug stijf, rechter pink slaapt omdat m’n schouder dan niet goed zit.

Ik hou vocht vast, eerst was mijn plassen ontregeld, nu niet meer, nu loopt het zweet zonder reden zo m’n rug af.

Ontlasting is nooit meer normaal.

Op straat lopen is , hmm hoe zal ik dat eens omschrijven, gewoon niks.
Lopen en om me heen kijken maakt me duizelig, dus kijk ik zoveel mogelijk naar de grond.
Maar als de zon schijnt schitteren de voetpaden, dat maakt me ook weer draaierig.
Zonnebril op , dat helpt gelukkig, maar als het van dat afwisselende weer is heb ik hem niet altijd bij me, ik vergeet hem ook nog al eens.

Trap lopen, ook een uitdaging. Die hier in huis gaat goed. Vorige week was ik bij m’n zus in haar nieuwe huis, daar moest ik achteruit af, kon het soort van balanspunt niet vinden om van die smalle treden af te lopen.
Hetzelfde heb ik met de metro trappen, deze zijn wel breed genoeg, maar de eerste 2 traptreden naar beneden moet ik even rustig aan doen en me vastpakken, want ik moet eerst het balanspunt weer even vinden, anders zou ik voorover vallen.

Herrie die ik gewend ben, gaat goed. Kom ik in een nieuwe omgeving, of hoor ik nieuwe klanken of geluiden, gaat het raar doen in m’n hoofd.
Net alsof er druk opbouwt in m’n hoofd en dan ben ik heel snel moe.

Het lijkt alsof ik aan alles weer opnieuw moet wennen, maar waarom?
Ik ben één van de gelukkige die geen schade heeft opgelopen, ik heb er niks aan over gehouden.

En niemand heeft hier een antwoord op. Iedereen zegt, “het heeft tijd nodig”.
Ik doe/probeer ook gewoon alles, vastbesloten weer een normaal leven te leiden.

Maar het maakt me zo onzeker.