Wat ik denk dat er aan de hand is al die tijd

Het begint met een hersenbloeding, 14 feb 2013.
Hierdoor ging mijn lichaam in overlevingsmodus. Alles wat het lichaam kan gebruiken om te herstellen, wordt gebruikt.
Eerst eet het vetreserves op, die had ik niet veel, dus was het spierweefsel al snel aan de beurt.
In die 2 weken in het ziekenhuis ging dit razend snel, ik kom thuis zo mager als een lat en zeer verzwakt.

Het lichaam blijft in die overlevingsmodus.
Het lichaam gaat eigenlijk een soort van “schranzen” om alles wat het maar kan vinden, op te slaan.
Hierdoor ben ik in korte tijd zoveel aangekomen.
Ik zag ook gewoon de vetbobbeltjes onder mijn huid, pijnlijke harde schijven onder mijn huid.
Na enige tijd werd dit aankomen minder, maar het heeft zeker een jaar geduurd voor het zich stabiliseerde.

Misschien dat de arts gelijk heeft dat de hypofyse is geraakt bij de bloeding, maar misschien zijn die schildklierhormonen en groeihormonen ( hiervan was de bloedwaarde wat afwijkend) juist wel onderdeel van dit overlevingsmechanisme, alles overuren laten maken om groei in energievoorraad te bevorderen.

Tegelijkertijd gaat er een afvoer proces aan de gang.

Het afwijkende gedrag in mijn plassen begon al in het ziekenhuis.
Dagen bijna niet plassen en dan weer een paar dagen volop. Tijdens die dagen dat ik niet goed plaste werden die harde schijven in mijn huid meer.
Misschien wel een soort strijd tussen overlevingsmodus en afvoer. De één wil alles houden, de ander wil alles kwijt.

Vreemde ontlasting , eigenlijk een soortgelijk verhaal.

Toen het plassen weer normaal werd, begon het overmatige zweten, ook een vorm van afvoer van afvalstoffen.

Tijdens dit proces van afvoeren naar buiten toe, is er van binnen ook een afvoer verhaal bezig.

Vervuild hersenvocht dat via de ruggengraat wordt afgevoerd en vervolgens het lichaam in gaat om verder afgevoerd te worden.
Omdat ik al bindweefselgroei heb aan mijn SI gewricht, wordt dit mijn zwakke plek. De afvalstoffen hebben bij dat SI gewricht eigenlijk te weinig ruimte om te passeren, waardoor er zenuwen knel komen , die vreselijke pijn veroorzaken.
In het begin zo erg, ook vanwege de grote hoeveelheid afval die afgevoerd wordt, dat ik nauwelijks kan lopen.
Nu wordt het afval minder, de pijn is ook minder, maar nog wel zo aanwezig dat ik stijf ben in mijn rug en dat er pijnscheuten mijn been in schieten.
Dit alles is nu redelijk aan het stabiliseren.

Ik zie weer spieren verschijnen, het vet wordt minder, het plassen is weer normaal, ontlasting is weer normaal en het zweten wordt minder.
Mijn rug is de ene keer meer dan de andere keer, soms zijn er zelfs dagen dat ik geen pijn heb, maar die dagen heb ik nog niet veel.

Het lichaam is al die tijd ook moe geweest omdat het zo verzwakt was.
Niet veel spierweefsel meer , maar wel aankomen in gewicht, is zwaar en vermoeiend.
Al die processen die aan de gang zijn, zijn ook vermoeiend.
Het zo lang moeten wachten op een operatie werkt ook niet echt mee.

Je kan het ook niet even uitschakelen, het lichaam gaat gewoon door met helen, of je nou moe bent of niet.

Terwijl dit alles aan de gang is, gaat er door de operatie eind november een tweede proces aan de gang.
Het wordt dus dubbel op vanaf dat moment.
In plaats van alleen het lichaam dat aan het helen/afvoeren is, komt nu het helen van mijn hersenen erbij, een nog veel vermoeiender proces.

Volgende keer meer daarover.

Er wordt aan gewerkt

Wat ben ik aan het doen?

Aan het zoeken of ik een reden kan vinden, waarom ik me voel zoals ik me voel.
Niet dat het iets veranderd, maar misschien als ik begrijp wat er in mijn hoofd gebeurd, kan ik het beter accepteren.

Ik heb de neiging weer terug te vallen in mijn grootste fout.
Ik wil niet “ziek” zijn, dus probeer ik nu om het niet mijn leven te laten leiden.
Maar dan val ik terug in de grootste fout die ik kan maken.

Teveel doen, over mijn grenzen gaan, zodat alles alleen maar erger wordt.

Ik moet voor mezelf een reden hebben, om het beter te accepteren, ik voel me schuldig.
Het voelt alsof iedereen me aanstaart en denkt: “ Ga nou maar weer eens werken, stel je niet zo aan”.
Maar het is hoofdzakelijk ikzelf die er geen “vrede” mee kan krijgen.

Ik ben nu dus een soort van “research” aan het doen naar de hersenen, hoe deze werken, en naar de operatie, en het effect van de operatie op de hersenen.
Dit alles wil ik als een apart hoofdstuk toevoegen aan mijn blog.
Maar ja, dit gaat niet zo snel, te vermoeiend.

Ook ben ik beetje bij beetje al mijn seksuele problemen onder woorden aan het brengen. Ik weet nog niet goed of en hoe ik dat ga delen.
Ik denk namelijk dat ik ook hiermee mensen kan helpen met mijn ervaringen. Er zijn namelijk nog steeds vrouwen/meisjes die dezelfde kromme gedachten hebben over seks als ik had.

Mijn idee was dat wij vrouwen seks “horen te geven” aan een man, omdat zij het nodig hebben, ik heb het eigenlijk nooit echt gezien als iets wat ik zelf nodig heb en lekker mag vinden.
Eerst dacht ik dat ik hier de enige of laatste in was die rondliep met deze gedachten.
Niets is minder waar. Zelfs sommige jonge , moderne meisjes/vrouwen lopen met dit idee rond.
Zonde toch?

Door mijn ervaringen en gedachten hierover op te schrijven en misschien ook te delen, probeer ik het antwoord te vinden op het waarom wij er zo over denken en hoe we onszelf zover kunnen brengen, dat we er wel van kunnen genieten.

Dus…… er wordt aan gewerkt.