De bom barst

Even lekker gehuild. Dat is wat ik gedaan heb de laatste 3 kwartier.

De “kids” zijn met hun vader op visite bij opa en oma en ik ben even lekker alleen, met een hoofd dat op springen staat.
Dan ga ik dus de was doen, de keuken opruimen, stofzuigen, afijn….. mijn huishouden doen, waarbij ik altijd lekker mijn hoofd kan laten gaan.

En vandaag begon het met gedachten als; “Wat als het allemaal zo blijft? Wat als ik nooit helemaal beter word?”.
Door deze gedachten word ik even zo down dat ik bang word voor het weer depressief worden. Iets waarvan ik weet dat ik het niet ben of weer wordt, ik weet namelijk hoe dat voelde en dit is anders.
En dit wordt dan even teveel, en de bom barst, huilen…………….
EINDELIJK !!!!!!!!!!!!

Dan komt alles eruit wat me dwars zit.

Ik heb allerlei plannen maar ik doe niks.
Te moe, te bang en faalangst.
Maar dit alles houdt me wel tegen.
Te moe is nog de grootste reden om niks te doen. Bang dat ik het door de vermoeidheid allemaal niet aan kan.
Maar wat is het ergste dat me kan gebeuren?
Dat het me niet lukt. En dan ben ik net zover als nu.
Eigenlijk kan ik dus alleen maar winnen of gelijk spelen.
Alleen de vermoeidheid zou instorting kunnen worden. Misschien niet slim, maar het misschien wel waard.
Toch maar wat eraan gaan doen misschien.

En ik kwam er achter dat ik me zorgen maak over mijn ex.
Niet in de zin van houden van, maar meer in de zin van, ik heb 20 jaar met hem geleefd, en die kop staat alsof er iets flink dwars zit, en dat gaat ontploffen binnenkort.
Ik denk dat ik hem beter ken dan wie dan ook, ook al zal hij dit niet toegeven. En praten over wat hem dwars zit doe je ook niet, daar ben ik niet meer voor. Je bent niet voor niks elkaars ex.
Maar ook al zijn we uit elkaar, ik wens hem geen rottigheid toe.
Na twintig jaar, 24 uur per dag samen zijn, lees ik hem zonder woorden en luister ik naar hem zonder gesprek.
En er is iets aan de hand met hem.
Ik kan alleen niet meer doen dan afwachten wanneer de bom barst.

Advertenties

Het vervolg

De operatie.

Niet schrikken, maar dit is hoe ik eruit zag 30 november 2013.
20131130_090830

Twee dagen na de operatie, nog niet eens zo erg lang geleden.

Als je je dan bedenkt dat het luikje in mijn schedel aan de bovenkant onder die pluk haar aan de voorkant zit, en de ader die ze moesten clippen aan de achterkant net onder mijn hersenen zit, dan heb je enig idee hoe ze hebben moeten wroeten om bij die ader te komen.

Daar waar het luikje is gemaakt zit een soort “vouw” in de hersenen, waar ze tussendoor kunnen om bij de ader aan de achterkant te komen.
Ze hebben dus letterlijk alles aan de kant moeten duwen om bij die ader te komen, de chirurg zegt hierover, “Ik heb de hersenen moeten manipuleren”, ik noem het maar gewoon aan de kant duwen.

Ruimte om de hersenen even opzij te duwen is er niet, dus je snapt dat ze dus eigenlijk mijn hersenen hebben moeten indeuken om toegang te krijgen tot die ader.

Dit heeft tot gevolg dat mijn hersenen dus gewoon beurs zijn. Van buiten niks te zien, maar van binnen duurt het 1,5 jaar voordat het volledig hersteld is.

En dit is wat me nu al die klachten geeft.

De eerste week was er eigenlijk niks aan de hand, ik kwam vrij makkelijk en zonder veel pijn de operatie door.
Toen ik eenmaal thuis kwam begonnen de klachten.

Vermoeidheid, ik weet dat dit een “makkelijke” klacht is , en hier bedoel ik mee, dat mensen al gauw vinden dat je niets wil of dat je het gebruikt om medelijden te wekken.
Mensen denken ook al gauw, “Ach een paar nachten goed slapen, dan gaat het wel weer”, of, ”gewoon doorgaan, dan bouw je wel conditie op”.
En onder normale omstandigheden ben ik het ook eens met deze gedachten.

In mijn geval; lichamelijk was ik al moe van het herstel van de hersenbloeding, maar ik geloof dat ik dat redelijk onder controle heb.

Maar hersenherstel is andere koek. Dit herstel zuigt je gewoon leeg.
Ik voel ook gewoon dat het begint in mijn hoofd.
Het wordt dan moe in mijn hoofd, daarna gaat mijn hoofd jeuken, altijd rond het litteken, maar ook op verschillende plekken in mijn hoofd, daarna gaan mijn ogen raar doen, dan mijn armen en dan de rest van mijn lichaam.
Als ik dan een uurtje ga slapen gaat het weer een paar uur goed, en dan begint het weer.

Ook gaat alles dubbelop.
Hersenen heb je nodig bij alles wat je doet, dat vermoeid me, dan zijn ze aan het herstellen, dat vermoeid me, en dan komt alles nog harder binnen omdat m’n “filters” niet werken, dus de hersenen krijgen nog meer werk te doen, dat vermoeid dus nog meer. Je zit dus eigenlijk in een soort cirkeltje.

Tijd is hier dus het enige medicijn.

Net nadat ik thuis ben gekomen na de operatie begon bij mij een kwaadheid, deze heeft zeker 3 maanden geduurd. Gedragsveranderingen zitten aan de voorkant van de hersenen, net voor de plek waar ze het luikje hebben gemaakt.
Ik denk dat dit deel het eerste is gaan herstellen, deze filters werken weer, en mijn gedrag is ook weer normaal.

Woorden in de verkeerde volgorde zeggen of typen , of niet op bepaalde woorden kunnen komen, deze functie zit rond de “vouw”.
Ook dit is bijna over, alleen als ik weer last heb van mijn oor, kan ik soms niet goed op woorden komen.

De klachten die ik nu nog heb, zitten allemaal aan de achterkant van mijn hersenen.
De functie “waarnemingen” zit daar, dus zien, ruiken, voelen enz.
De filters daar zijn ook nog niet herstelt , alles komt daar keihard binnen, en het is een gebied wat je eigenlijk heel de dag gebruikt, dus het herstelt waarschijnlijk ook langzamer.
Ik zit dus nu helemaal in een cirkeltje , doordat je het heel de dag gebruikt wordt je moe, doordat het harder binnenkomt wordt je nog vermoeider, door het herstel wordt je nog vermoeider, door het vermoeid zijn word ik duizelig, maar ook het zien zit daar, wat dan weer meer belast wordt, enz.
Ik hoop dat iedereen het nog begrijpt.

Het enige wat dus hier ook weer helpt is tijd.
Het revalidatiecentrum kan hier dus ook weinig aan doen.

De revalidatie, daar ga ik het de volgende keer weer over hebben.

Oude ervaringen opdoen

Met het paasweekend lekker bij mijn ouders geweest.
Die hebben een woonschip/jacht, beetje aan het varen geweest, omgeving gezien.

Even ontspannen, even eruit, even niks doen, was het plan.
En dat is ook gelukt, maar wel met een grote maar.

Alles waar ik voor ging is gelukt, en dat deel heeft ook ontspannen, maar een ander deel was op.

Mijn hoofd moest weer aan alle oude ervaringen wennen.

In de loop van de ochtend gingen we varen, niks bijzonders dacht ik, ik ging in de stuurhut zitten, gezellig beetje rond kijken, genieten van de natuur.
Niet dus……..
Ik werd hartstikke misselijk, en niet zeeziek, niet van slingeren of wat dan ook, maar van alle bewegende beelden die ik had als ik naar buiten keek.
Ik ging even naar een ander vertrek, zonder uitzicht, en daar zakte het weer. Toen ik me weer ok voelde, ging ik weer naar de stuurhut, en toen begon het weer, niet zo hevig als de eerste keer, maar voelde me niet geweldig. Na 2 uur voelde ik me pas weer normaal.
Zo raar, ik vaar al bijna mijn hele leven.
De andere dag had ik nergens geen last meer van.

Diezelfde dag gingen we ook nog wat boodschappen halen.
Een vreemde supermarkt en moest zoeken naar een bepaalde soort kaas. En daar ging ik weer, draaierig, naar gevoel.
Teveel licht, teveel te zien en zoeken. Geen goede combinatie.

Het voelt alsof mijn hersenen overal opnieuw aan moeten wennen.
Het voelt alsof ik teveel impulsen binnen krijg, zodat ik overloop.
Ik dacht dat ik hier overheen was, ik had dit ook in mijn eigen omgeving een poosje geleden, daar heb ik het niet meer.
Maar het is er dus nog steeds.

Woensdag moet ik op controle bij de chirurg, toch eens vragen hoe lang dit duurt.
Misschien heeft het te maken met vermoeidheid, ik ben weer erg moe de laatste tijd.
Daarom ging ik ook lekker naar mijn ouders.

Maar ja, oude ervaringen opdoen, was weer een “nieuwe” ervaring.