Verantwoordelijkheid

Donderdag een uur getennist op revalidatie, het ging eigenlijk hartstikke goed. Voor het eerst getennist in mijn leven, en ze vonden dat ik talent had.
Vrijdag was ik weer op, heel de dag moe.
Nu zaterdag, en afgelopen nacht slecht geslapen. Dus weer op.

Ik ben zo ontevreden met mijn leven, ik baal zo van mijn leven op het moment.
Ik ben onrustig, ik heb ideeën, ik wil van alles, maar ik ben steeds te moe.
Ik had vrijdag eigenlijk een verjaardag, maar ja…. , te moe.
Vanmiddag had ik eigenlijk weer een verjaardag, maar ja…., te moe.

Alles wat ik wil of wil veranderen in mijn leven, kan (nog) niet ,  omdat ik te moe ben.
Geld is ook vaak een issue als ik iets wil veranderen, maar ja….. , aan het werk gaan ben ik te moe voor.

Ik ben letterlijk en figuurlijk moe van mijn leven en van alles wat ik heb meegemaakt de laatste vier jaar.
Vier jaar lang ben ik al bezig;
Depressie, helen, herstellen, opbouwen.
Hersenbloeding, helen, herstellen, opbouwen.
Operatie, helen, herstellen, opbouwen.
Volgens mij ben ik gewoon in en in moe van alles.

Elke keer als ik weer wil beginnen met leven word ik terug “geslagen” door mijn vermoeidheid.
En ik weet eigenlijk niet goed wat ik eraan moet doen.
Het heeft tijd nodig, dat is wat ik steeds hoor, maar ik wil geen tijd meer nodig hebben, ik wil weer leven.

Ik wil naar Amerika, maar de voorbereidingen daar gaan niet snel genoeg naar m’n zin. En omdat het niet snel genoeg gaat naar mijn zin, zit ik nu al twee dagen te chagrijnen tegen mijn vriend in Amerika. Hij moet beter zijn best doen om mijn leven te veranderen.
Eigenlijk geef ik hem de schuld van mijn ontevredenheid over mijn leven.

Maar het is mijn leven en mijn ontevredenheid.
Mijn probleem waar ik verandering in zal moeten aanbrengen.
Zelf de verantwoordelijkheid nemen en kijken wat ik wel kan doen.

Advertenties

Ondergewaardeerd

Ik voel me zwaar ondergewaardeerd vandaag. Of eigenlijk al veel langer.

Altijd moeder en huisvrouw geweest, en dan wordt er wel gezegd dat je je kinderen goed hebt opgevoed, maar dat is het dan wel. Wat er allemaal bij komt kijken , bij het moeder en huisvrouw zijn, wordt al gauw gezien als mijn “plicht”, dus niets om te waarderen.

En dan de afgelopen 4 jaar, toch best een zware periode voor me geweest. Maar het voelt alsof de omgeving vindt dat het nu maar weer eens over moet zijn.

Er zijn mensen die vinden dat ik maar weer aan het werk moet gaan, want ik kan ook een biertje drinken in de kroeg.
Het feit dat ik voor een paar uurtjes weg, daar een paar dagen voor moet boeten, wordt niet over nagedacht. Dit boeten wordt steeds korter, dus voor mij is het vooruitgang.

Een aantal dagen geleden zou ik met mijn kinderen (17,18 en 23) een schema opstellen zodat ze ook mee gaan werken in het huishouden. Dit was niet zo’n groot probleem, maar toen ik in een “waarom” gesprek zei dat ik ze egoïstisch vond, omdat ze alleen maar doen wat zij willen en nooit eens mij kunnen helpen uit zichzelf, toen was het “bingo”. Dat had ik nou net niet mogen zeggen.
Fikse ruzie, met als resultaat geen schema.

En nu doe ik maar hetzelfde als zij, alleen wat ik wil, doe mijn eigen was, niet die van hen, koken gisteren niet gedaan, vandaag zal ik maar wat maken. Maar het weekend ben ik er niet, ik ga weg.
Ik ben het zat, ik voel me net een dienstmeid, en als ik er wat van zeg heb ik het ook weer gedaan.

Ik baal van deze situatie, ik voel me zwaar ondergewaardeerd.
Het zal mijn “plicht” wel weer zijn om voor ze te zorgen, maar volgens mij is het ook mijn “plicht” om ze verantwoordelijkheid bij te brengen, en ervoor te zorgen dat ze voor zichzelf kunnen zorgen.

Ze gaan me eerst maar eens wat meer waarderen, dan ga ik wel weer verder met mijn “plicht”.