Maakt me onzeker

Tzorg zou vandaag komen, denk ik, ene week maandag , andere week dinsdag, dus ik kan het ook wel fout hebben.

Frustrerende is dat ik dan gelijk denk, dat het daar bovenin nog niet helemaal in orde is vanwege de hersenbloeding. Maar iedereen vergeet wel eens wat, dus zou ook niks kunnen zijn.

Ik moet meer vertrouwen in mezelf krijgen, maar dan moet het lichaam toch wel een keer gaan meewerken.

Ben dagen van slag van een ruzie, dat is toch niet normaal? Zeker niet zoals ik was.
En wat dan ook nog gebeurt, het voelt alsof dan al mijn energie naar dat van slag zijn gaat, en dan gaan andere dingen fout. Ik vergeet dan dingen, typen in de verkeerde volgorde, vreselijk moe.

Eens in de zoveel tijd gaat mijn rechterkant weer beginnen, rechter onderrug stijf, rechter pink slaapt omdat m’n schouder dan niet goed zit.

Ik hou vocht vast, eerst was mijn plassen ontregeld, nu niet meer, nu loopt het zweet zonder reden zo m’n rug af.

Ontlasting is nooit meer normaal.

Op straat lopen is , hmm hoe zal ik dat eens omschrijven, gewoon niks.
Lopen en om me heen kijken maakt me duizelig, dus kijk ik zoveel mogelijk naar de grond.
Maar als de zon schijnt schitteren de voetpaden, dat maakt me ook weer draaierig.
Zonnebril op , dat helpt gelukkig, maar als het van dat afwisselende weer is heb ik hem niet altijd bij me, ik vergeet hem ook nog al eens.

Trap lopen, ook een uitdaging. Die hier in huis gaat goed. Vorige week was ik bij m’n zus in haar nieuwe huis, daar moest ik achteruit af, kon het soort van balanspunt niet vinden om van die smalle treden af te lopen.
Hetzelfde heb ik met de metro trappen, deze zijn wel breed genoeg, maar de eerste 2 traptreden naar beneden moet ik even rustig aan doen en me vastpakken, want ik moet eerst het balanspunt weer even vinden, anders zou ik voorover vallen.

Herrie die ik gewend ben, gaat goed. Kom ik in een nieuwe omgeving, of hoor ik nieuwe klanken of geluiden, gaat het raar doen in m’n hoofd.
Net alsof er druk opbouwt in m’n hoofd en dan ben ik heel snel moe.

Het lijkt alsof ik aan alles weer opnieuw moet wennen, maar waarom?
Ik ben één van de gelukkige die geen schade heeft opgelopen, ik heb er niks aan over gehouden.

En niemand heeft hier een antwoord op. Iedereen zegt, “het heeft tijd nodig”.
Ik doe/probeer ook gewoon alles, vastbesloten weer een normaal leven te leiden.

Maar het maakt me zo onzeker.

Advertenties

Planning

Ik moet een planning maken.

Dit heb ik al een keer gedaan, toen ging het over wat ik allemaal moest doen op een dag.

Nu moet ik een planning maken met daarin wat goed voor me is, om de een of andere reden geeft een planning mezelf toestemming om iets te doen voor mezelf, dan mag het van mezelf.

Plannen en planning zijn voor mij in principe synoniem aan sleur.

Ik hou niet van elke dag en altijd maar weer hetzelfde doen. Ik voel me dan levenloos, nutteloos, saai.

Er is ook niets wat lang mijn aandacht houdt. Zodra ik het door heb ga ik verder. Uitdaging is dan over. Ik ben ook in heel veel dingen goed, maar niet goed genoeg, want dan gaat de spanning er al weer af.

Misschien ben ik wel rusteloos.

Misschien ook dat mijn leven daarom bestaat uit dingen die ik moet doen en de resterende tijd voor mezelf gun. Ben ik in ieder geval bezig.

Vandaag bedacht ik me dat een planning misschien ook wel rust kan brengen. Ik wilde vandaag aan het eind van de middag weg, dus gepland, en daardoor het eten al klaar gezet, zodat ik het alleen maar aan hoefde te zetten als ik thuis kwam. Bracht wel rust toen ik eenmaal weg was.

Ik denk dat het de uitdaging van geen planning hebben is.

Als ik geen planning heb en toch alles voor elkaar krijg, ben ik trots op mezelf, dat ik het toch weer geflikt heb allemaal.
Als ik dingen onthouden heb zonder agenda voelt dat goed, zeker nu is dat steeds een bewijs van dat alles nog werkt, ” ik heb er niks aan overgehouden.”

Maar door wat ik doe sta ik eigenlijk altijd onder spanning. Ik zet druk op mezelf. Laat expres mijn hoofd steeds werken. En ik neem geen tijd om voor mezelf dingen te doen, goed zijn voor mezelf.

Dit laatste probeer en doe ik wel steeds meer. En de planning voor mezelf werkt ook op een manier dat ik het mezelf dan gun, of goed vind om voor mezelf te kiezen.

Nu moet ik het alleen nog op gaan schrijven, nu onthoud ik de planning, dus weer spanning.

Rust………… dat is waar het allemaal om draait.

Misschien zit ik wel in een sleur en moet ik die juist doorbreken met een planning voor mezelf.
Niet met wat ik moet doen, maar met wat ik wil doen voor mezelf.

Hmm…………………