Goed genoeg

Ik zit weer eens in zo’n twijfel aan mezelf periode. Lang geleden maar ik word er niet goed van. Lees verder

Advertenties

Al het goede nieuws

Ik mag en KAN weer auto rijden !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Na een operatie zoals ik heb gehad mag je 6 maanden geen auto rijden en die waren begin deze maand voorbij.
Eerst even een blokje gereden hier in de buurt met een vriend van me. Best spannend. Omdat ik zo draaierig ben met lopen, dacht ik dat rijden niet zou gaan. Maar ik heb met rijden helemaal nergens last van. BLIJ dat ik was die dag.
Ik heb dus letterlijk en figuurlijk weer gang in mijn leven. Alles gaat weer eens wat sneller en makkelijker dan stapvoets. Ik kan ergens heen zonder al moe en bezweet te zijn bij aankomst.
Ik had de drang om naar Duitsland te rijden en even echt GANG te hebben, maar ik moet nog even tevreden zijn met 100 op de snelweg hier.

Er waren een paar “uitstapjes” die ik wilde maken zodra ik weer kon rijden en dat waren; Huisarts, ouders, fysiotherapeut en zus. En ik heb ze allemaal gedaan.

Huisarts als eerste.
Verteld waar ik allemaal nog last van heb en dat hij mijn laatste hoop is of in ieder geval dat ik wil dat hij alles onderzoekt wat mogelijk is, zodat ik niet iets heb wat ik met medicijnen kan verhelpen, want het voelt alsof er iets aan de hand is. Als er dan echt niets aan de hand is, moet ik afwachten, of er mee leren leven.
Dus dat werd weer bloed prikken.
En als eerste in 6 maanden keek er eindelijk eens iemand in mijn oor. Ik klaag al over mijn oor sinds de operatie, al in het ziekenhuis zei ik dat mijn oor niet ok was. En als dan iedereen van de artsen waar ik onder controle stond ( bij elkaar 3 verschillende) al die maanden mij niet serieus nemen of zeggen dat het erbij hoort dan geloof je dat maar. Nu wilde ik dat ik naar mezelf had geluisterd.
Ik loop dus al 6 maanden met een oorontsteking rond, inmiddels zo erg dat ook het andere oor ontstoken is.
Veel pijn heb/had ik hier niet van. Mijn verklaring hiervoor is dat mijn lichaam al meer dan een jaar alles aan het helen is en dus ook pijn “weg neemt”. Hierdoor geloofde ik de uitleg van de artsen ook denk ik.
Af en toe voel ik wel wat, maar wat is pijn als je de pijn van een hersenbloeding hebt meegemaakt?
Net zoals een dip niet echt een dip meer is na depressief te zijn geweest.
Ik denk dat mijn referentiekaders wat anders liggen dan bij anderen.

Die simpele oorontsteking zou wel eens de kern van al mijn problemen kunnen zijn.
Ik herinner me een gesprek met de zaalarts de dag voor de operatie, waarin ze mij en H. op het hart drukte dat we er op moesten letten dat ik geen ontstekingen of infecties had of ging krijgen zolang mijn hersenen moesten helen van de operatie.
De reden die ze gaf hiervoor is dat bij een ontsteking/infectie, het lichaam alle energie gaat richten op het verdrijven van die ontsteking/infectie. Maar hersenen die moeten herstellen pakken alle energie uit het lichaam om te herstellen. Een ontsteking/infectie zou dus funest voor me zijn. Iets waar ik dus al 6 maanden mee rond loop.
In feite wordt dus van twee kanten mijn energie weggezogen en ben ik nog energie aan het gebruiken om mezelf weer op te bouwen. Eigenlijk kan het lichaam dat dus helemaal niet aan, maar ik doe het wel al 6 maanden.
De huisarts had dus gelijk, ik ben gewoon op.
Ook het draaierig zijn kan hiermee te maken hebben, het evenwichtsorgaan zit in/bij je oor.

Het positieve van heel dit verhaal is, als het echt de oorontsteking is die alles veroorzaakt, zou ik binnenkort weer verder op kunnen gaan bouwen en zijn mijn klachten niet van blijvende aard.

En ondanks dat ik nu ingestort ben, vind ik het toch positief dat mijn lichaam zo oersterk is om na alles, dit toch nog 6 maanden vol te houden.

Best trots op mezelf.

Morgen nog meer goed nieuws.

Hyper nerveus

Bestaat dat? Nou ik ben het nu.

Ik heb vandaag een column op het internet gezet. Behoorlijk buiten mijn kader zou ik zeggen.

En natuurlijk was ik zenuwachtig voordat ik dat deed. Maar nu……… WOW

Een soort van “overloaded” , maar waarom?

Het geeft een enorme kick als je jezelf online ziet staan moet ik zeggen.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan heb.

Ik ben niet nerveus over het feit of mensen het wat vinden of niet. Wat dat betreft heb ik aan het oordeel van mijn kinderen genoeg om te weten dat iedereen een eigen mening heeft.

Drie kinderen heb ik.
Eén zegt: “geniaal !!!!!!” als ze het stukje leest.
De ander zegt: “wow” en wil alles lezen, wat mij tot die column bracht.
De derde zegt: “ja en? Waarom zou je dit op het internet zetten, zo denk ik er ook over” , “waarom zouden mensen dit willen lezen?”.
Ha ha ha , blijf je toch redelijk met beide benen op de vloer, en kan ik een aardige inschatting maken toch?

Maar…….. nu leren mensen me kennen, of in ieder geval een deel van me. En daar is eigenlijk niets mis mee, ik vind het best prettig, denk ik, dat mensen me leren kennen. M’n zus zegt dat ik al dat moois niet hoef te verstoppen. Maar het maakt me zo nerveus.

En het dubbele van alles is dat ik me er niet eens zoveel van aantrek wat mensen van me vinden.
Ik heb inmiddels wel ontdekt wie belangrijk voor me zijn en wie niet. En wiens oordeel er toe doet en wiens niet.

Ik heb zo ie zo moeite met nieuwe dingen op het moment, moeite met weer op mezelf vertrouwen, niet te verwarren met zelfvertrouwen, maar al het nieuwe is eng op het moment.
Al het nieuwe geeft me wel het “I’m alive!!!!!” gevoel trouwens. Voelt goed.

Onderdeel van mezelf zijn denk ik, als ik mezelf niet laat leren kennen, hoe kan ik dan mezelf zijn.
Ik moet me open stellen om mezelf te kunnen zijn, om nieuwe dingen te kunnen ervaren. Maar dat voelt alsof ik de controle verlies.

Grappig eigenlijk, de controle , iets waar ik eigenlijk over wilde schrijven vandaag.

Planning

Ik moet een planning maken.

Dit heb ik al een keer gedaan, toen ging het over wat ik allemaal moest doen op een dag.

Nu moet ik een planning maken met daarin wat goed voor me is, om de een of andere reden geeft een planning mezelf toestemming om iets te doen voor mezelf, dan mag het van mezelf.

Plannen en planning zijn voor mij in principe synoniem aan sleur.

Ik hou niet van elke dag en altijd maar weer hetzelfde doen. Ik voel me dan levenloos, nutteloos, saai.

Er is ook niets wat lang mijn aandacht houdt. Zodra ik het door heb ga ik verder. Uitdaging is dan over. Ik ben ook in heel veel dingen goed, maar niet goed genoeg, want dan gaat de spanning er al weer af.

Misschien ben ik wel rusteloos.

Misschien ook dat mijn leven daarom bestaat uit dingen die ik moet doen en de resterende tijd voor mezelf gun. Ben ik in ieder geval bezig.

Vandaag bedacht ik me dat een planning misschien ook wel rust kan brengen. Ik wilde vandaag aan het eind van de middag weg, dus gepland, en daardoor het eten al klaar gezet, zodat ik het alleen maar aan hoefde te zetten als ik thuis kwam. Bracht wel rust toen ik eenmaal weg was.

Ik denk dat het de uitdaging van geen planning hebben is.

Als ik geen planning heb en toch alles voor elkaar krijg, ben ik trots op mezelf, dat ik het toch weer geflikt heb allemaal.
Als ik dingen onthouden heb zonder agenda voelt dat goed, zeker nu is dat steeds een bewijs van dat alles nog werkt, ” ik heb er niks aan overgehouden.”

Maar door wat ik doe sta ik eigenlijk altijd onder spanning. Ik zet druk op mezelf. Laat expres mijn hoofd steeds werken. En ik neem geen tijd om voor mezelf dingen te doen, goed zijn voor mezelf.

Dit laatste probeer en doe ik wel steeds meer. En de planning voor mezelf werkt ook op een manier dat ik het mezelf dan gun, of goed vind om voor mezelf te kiezen.

Nu moet ik het alleen nog op gaan schrijven, nu onthoud ik de planning, dus weer spanning.

Rust………… dat is waar het allemaal om draait.

Misschien zit ik wel in een sleur en moet ik die juist doorbreken met een planning voor mezelf.
Niet met wat ik moet doen, maar met wat ik wil doen voor mezelf.

Hmm…………………