Ik ben mezelf

“Je bent jezelf niet meer”, “Kijk je uit dat je niet teveel veranderd”, “Blijf je nog wel een beetje jezelf”, dit zijn uitspraken die soms tegen me gezegd worden.
Waarschijnlijk omdat ze zelf niet weten wat ze er mee aan moeten.

“Zo ken ik je weer”, “Ik zie eindelijk weer dingen van hoe je heel vroeger was”, “Dit past helemaal bij hoe ik me je herinner”, dit zijn ook uitspraken die tegen me gezegd worden.
Familie en mensen die mij kennen van heel vroeger ,zeggen dit weer tegen me.

Het feit dat ik anders was, wil niet zeggen dat ik nu mezelf niet ben.

Ja ik ben veranderd;

Ik was een “stoer wijf” die alles zelf wel oploste. En dat oplossen was wegstoppen.
Ik ben een “stoer wijf” die alles zelf wel oplos. Alleen de manier waarop ik alles oplos is veranderd.
Eigenlijk is er dus niet eens zoveel veranderd.

Ik kon niet blijven zoals ik was.

Toen ik depressief werd, was dat voor mij een teken dat ik dingen moest veranderen.
In die 2 jaar depressief zijn, zijn er zoveel dingen naar boven gekomen, waarvan ik dacht dat ik ze “opgelost” had, maar ik had niks opgelost, ik had het alleen maar weggestopt.
Alleen al deze ervaring zegt mij dat ik niet terug kan naar hoe ik was. Ik nam mezelf al die jaren in de maling en moest het bekopen met een depressie van 2 jaar. Daar wil ik niet naar terug.

Dan een hersenbloeding.
Ook door deze ervaring ben ik veranderd. De pijn die ik toen heb gehad, wat het daarna allemaal met me heeft gedaan, daar kan ik niet omheen.

Dan 8 maanden wachten op een zware operatie met een tijdbom in mijn hoofd. Niet wetende of je de operatie haalt zonder 2e hersenbloeding, of dat je de operatie wel doorkomt omdat het zo’n zware operatie is.

Dit alles moet een mens veranderen. Hoe kon dit alles mij niet veranderen?

En ik noem het zelf niet eens veranderen.
Ik noem het groeien.

Weet je wat het is?

Ik ben nog steeds dat “stoere wijf” die zelf alles oplos.
Ik ben alleen gegroeid in het feit dat ik nu emoties voel , gevoeliger ben, spiritueler ben en mezelf beter ken.

Dan huil ik maar wat meer, dan ben ik maar wat zweverig, dan luister ik maar beter naar mezelf, dan probeer ik maar mijn dromen waar te maken.

Nou en?

Ik ben alleen maar een gegroeide uitvoering van mezelf.

Maar ik ben nog steeds mezelf.

Advertenties

Diep respect

Ik moet vandaag ineens denken aan wat ik zag op tv een paar dagen geleden.
RTL late night, het ging over de “Katwijkse ziekte”. Ziekte waarbij je elk moment een hersenbloeding kan krijgen, de eerste kan fataal zijn, maar het kan ook dat je met tussenpozen , er steeds weer één krijgt, net zolang tot het wel fataal is, of dat je langzaamaan steeds slechter wordt.
Maar één ding weten ze zeker, het leidt tot de dood , en er is geen medicijn tegen.

Die avond had ik het al moeilijk toen ik naar die man zijn verhaal zat te luisteren, diep respect , dat hij zo in het leven kan staan met een “tijdbom” in zijn hoofd.

En dan zijn zoon, laten testen of hij de ziekte ook heeft, heeft geen zin, want er is toch geen medicijn. Maar hij loopt wel met de rot gedachte rond, “heb ik het of niet”.

Zelf heb ik 9 maanden rond gelopen met een “tijdbom” in mijn hoofd.
Een ander aneurysma wat op springen stond, maar ze wisten niet wanneer, en ik moest eraan geopereerd worden, clipping, dan zetten ze een klein knijpertje op de nek van het aneurysma.

In het begin ging het nog wel , normaal is de wachttijd voor deze operatie een maand of 3. Kwam eigenlijk wel goed uit, kon ik 3 maanden herstellen van de hersenbloeding.

Ik moest zorgen dat ik bij de anesthesie langs was geweest, want dan konden ze me snel inplannen.

Dat “snel” werd 9 maanden later.
In de tussentijd wel elke 2 weken iemand van de planning gesproken, dan hoor je tot 3 keer toe dat je op de planning stond, of ik hoorde een “waarschijnlijk die en die” datum, maar er kwamen steeds spoedgevallen en patiënten tussendoor die een groter risico hadden.

Allemaal heel begrijpelijk, maar ik zat daar met mijn “tijdbom” , bang dat ik ook een spoedgeval zou worden, wetende dat als het zou barsten, ze er niet goed bij konden, vanwege de druk op mijn hersenen. En mijn kinderen wisten dit ook.

De eerste keer had ik geluk gehad, niks overgehouden aan mijn hersenbloeding, maar wie garandeerde mij weer zoveel geluk?

Verdriet, kwaadheid, onmacht.
Ik dacht dat ik langzaamaan “gek” aan het worden was en mijn kinderen met mij. Bang dat ik weer depressief zou worden.

Diep respect voor H. , die met dezelfde angsten liep, maar daarbij al mijn buien die gepaard gaan met al die gevoelens, gewoon over zich heen liet gaan.
Diep respect voor mijn kinderen.

Diep respect voor iedereen met een “tijdbom” , op wat voor manier dan ook, en voor de mensen om hen heen.

Geloven in mezelf

Weet je hoe moeilijk dat is op het moment?

Altijd al vrij onzeker geweest, en de afgelopen jaren hebben dat niet minder gemaakt.

Aan het eind zullen de afgelopen jaren het alleen maar beter gemaakt hebben, maar zit nu nog in een heel proces.

Eerst zit je 2 jaar in een depressie, dat voelt alsof je hoofd je in de steek laat.

Dan denk je dat je daar doorheen bent en weer op kan gaan bouwen en leven, krijg je een hersenbloeding. Je hoort dan direct de andere dag dat er nog een ader niet goed is en dat deze geopereerd moet worden via mijn schedel.

Dus nu laat mijn lichaam me in de steek.

Wat is er dan nog over?

Zit je daar met al je pijn, verdriet en gedachten, in een lichaam dat niet wil en als de dood voor het weer depressief worden. Want na de hersenbloeding heb ik 8 maanden moeten wachten op de operatie, maar wel met het gevoel dat je een tijdbom in je hoofd hebt. Nou dan draai je aardig door.

De tranen vloeien weer hevig, dus het is goed dat ik hier over praat.

Wat is er dan nog om in te geloven? Alles laat me in de steek.

Dan is alles achter de rug, geluk dat ik er niks aan over heb gehouden, en dan gaat het herstel zo tergend langzaam.

Waar moet ik dan nog in geloven?

Nou in MEZELF

Ik leef een beetje met het idee, dat alles wat er in je leven gebeurt, een reden heeft. Die reden zie je niet direct, meestal veel later kom je er achter. Dan krijg je zo’n “puzzel compleet” idee, het gevoel dat eindelijk dat laatste stukje op zijn plaats valt.

Ik denk dat alles heeft moeten gebeuren omdat ik niet in mijn leven zat, ik was niet mezelf , ik was niet echt gelukkig.

De depressie was nodig om mijn gedachte de andere kant op te krijgen, uit een huwelijk te stappen dat niet goed was. Uit een Sonja stappen die ik niet was.

Misschien zelfs wel nodig om dit waar ik nu in zit , aan te kunnen.

Misschien was ik na de depressie wel weer teveel aan het veranderen in de oude ik en was daarom de hersenbloeding nodig. Ik moest stoppen met wat ik aan het doen was.

Maar een leukere reden vind ik, dat misschien de hersenbloeding wel nodig was om de andere ader te ontdekken. En om helemaal een nieuwe start te kunnen maken, lichamelijk en geestelijk.

En het herstel, ik denk dat dat zo langzaam gaat, omdat ik tijd nodig heb voor de rest.

Anders krijg ik weer de neiging om terug te vallen, nu word ik tegengehouden door mezelf om aan mezelf te werken.

Dus……. Heeft alles me wel in de steek gelaten?

Misschien weet “mijn ik” wel donders goed waar ik mee bezig is, en is het juist het enige waar je echt op kunt vertrouwen of op zou moeten vertrouwen.

Het kan natuurlijk allemaal onzin zijn wat ik denk, maar is dat belangrijk?

Ik moet altijd ergens een reden voor hebben, alles wat gebeurt of wat ik doe moet een reden hebben.

Deze manier van kijken naar dingen, denken over dingen heeft me tot nu toe door alles heen geholpen. En vaak is er een reden, alleen de meeste mensen denken daar niet over na.

Iedereen is anders, en dit ben ik.

Ik en “mijn rare hoofd” .

En deze opmerking is niet minderwaardig praten over mezelf. Ik weet dat ik een andere manier van denken heb dan anderen. Er zullen er veel meer zijn, maar ik kom ze niet veel tegen. Of ze praten er ook niet over, net zoals ik nooit deed.

Dus het geloven in mezelf……….

Ik denk dat ik alle reden heb om te geloven in mezelf. Maar omdat ik dat nooit echt gedaan heb, is het niet zo makkelijk voor me en heb ik nog wat meer “ervaringen” nodig.

En “mijn ik” zal wel weten wat de volgende ervaring zal zijn.

Mooie gedachte toch? Dat je kan geloven in jezelf, dat “het” wel weet wat “het” aan het doen is.

“Het” zou een naam moeten hebben, misschien wel Sonja.