Er wordt aan gewerkt

Wat ben ik aan het doen?

Aan het zoeken of ik een reden kan vinden, waarom ik me voel zoals ik me voel.
Niet dat het iets veranderd, maar misschien als ik begrijp wat er in mijn hoofd gebeurd, kan ik het beter accepteren.

Ik heb de neiging weer terug te vallen in mijn grootste fout.
Ik wil niet “ziek” zijn, dus probeer ik nu om het niet mijn leven te laten leiden.
Maar dan val ik terug in de grootste fout die ik kan maken.

Teveel doen, over mijn grenzen gaan, zodat alles alleen maar erger wordt.

Ik moet voor mezelf een reden hebben, om het beter te accepteren, ik voel me schuldig.
Het voelt alsof iedereen me aanstaart en denkt: “ Ga nou maar weer eens werken, stel je niet zo aan”.
Maar het is hoofdzakelijk ikzelf die er geen “vrede” mee kan krijgen.

Ik ben nu dus een soort van “research” aan het doen naar de hersenen, hoe deze werken, en naar de operatie, en het effect van de operatie op de hersenen.
Dit alles wil ik als een apart hoofdstuk toevoegen aan mijn blog.
Maar ja, dit gaat niet zo snel, te vermoeiend.

Ook ben ik beetje bij beetje al mijn seksuele problemen onder woorden aan het brengen. Ik weet nog niet goed of en hoe ik dat ga delen.
Ik denk namelijk dat ik ook hiermee mensen kan helpen met mijn ervaringen. Er zijn namelijk nog steeds vrouwen/meisjes die dezelfde kromme gedachten hebben over seks als ik had.

Mijn idee was dat wij vrouwen seks “horen te geven” aan een man, omdat zij het nodig hebben, ik heb het eigenlijk nooit echt gezien als iets wat ik zelf nodig heb en lekker mag vinden.
Eerst dacht ik dat ik hier de enige of laatste in was die rondliep met deze gedachten.
Niets is minder waar. Zelfs sommige jonge , moderne meisjes/vrouwen lopen met dit idee rond.
Zonde toch?

Door mijn ervaringen en gedachten hierover op te schrijven en misschien ook te delen, probeer ik het antwoord te vinden op het waarom wij er zo over denken en hoe we onszelf zover kunnen brengen, dat we er wel van kunnen genieten.

Dus…… er wordt aan gewerkt.

Advertenties

Wat wil ik ?

Dit is de vraag die ik mezelf nu constant aan het stellen ben.

En het antwoord is eigenlijk vrij simpel.
Ik wil vrij zijn.

Vrij zijn in de zin van, zijn wie ik ben.

Ik zou willen doen wat in me op komt, indien mogelijk natuurlijk.

Ik wil me niet druk maken over wat anderen over me zouden kunnen denken, of van me zouden vinden.
Ik wil me niet druk maken over of iets wel normaal is.
Ik wil me niet schamen voor iets wat ik wil.
Er is altijd wel iets te verzinnen wat me weerhoud van mezelf te zijn.

Met heel veel dingen ben ik al veranderd, ben ik weer mezelf, maar niet met alles.

Op seks gebied zou ik ook vrij willen zijn, maar dit betekent dat de muur omlaag moet, ik zal mezelf open moeten stellen voor de ander, dit betekent dat ik de ander volledig moet vertrouwen.

Als ik dit doe, kan ik ook mega hard pijn gedaan worden.
En hier zijn we denk ik bij mijn grootste probleem.

Ik kan niet iemand volledig vertrouwen.

Degene verantwoordelijk voor de verkrachting, was iemand die ik volledig vertrouwde.
Ik denk dat zijn verraad van mijn vertrouwen nog erger voor me is dan de verkrachting zelf.

De keuze voor mij is dus;
Niet volledig mezelf zijn, en dus niet echt gelukkig kunnen worden.
Of maar weer de kans lopen om pijn gedaan te worden. Voordeel van deze keus is ,als ik geen pijn gedaan word dan kan ik misschien wel gelukkig zijn.

Dus zou de keuze gemakkelijk moeten zijn.
Maar dat is het nu net niet  , pffffffff

Het is een flinke muur die daar in al die tijd is opgebouwd.

Ik zit vast

Ik zit muurvast met mezelf op het moment.
Het voelt alsof ik verdwaald ben.

Voor een deel gaat het goed met me, ik voel me ook steeds beter, ik voel me ook goed over mezelf.
Dat deel van mij kan ik ook laten meenemen door het leven , en vertrouwen op mezelf , dat het weet wat het doet. Het “go with the flow” idee :)

Maar een deel van mij groeit niet mee.
En dit deel is ook moeilijk voor me om over te praten, maar ik moet wel, ik zit muur vast.
Ik slaap slecht, word steeds moeier, ik voel me versuft, alsof ik zware medicijnen neem.

En dit deel is mijn intieme deel, laten we het maar heel simpel “het seks deel” noemen.
Maar ik weet niet wat ik hier aan moet doen.
Mijn idee over seks is verkeerd, verknipt. Voor mij is seks in principe, iets wat nodig is voor de voortplanting, en iets wat moet gebeuren omdat een man het wil.
Dit is het basis idee in mijn hoofd, wat niet wil zeggen dat ik het niet lekker vind om te doen.

Wat hieraan ten grondslag ligt, ik weet het niet, misschien de christelijke opvoeding, misschien mensen om me heen, ik weet het niet.
En dingen die met me gebeurt zijn, zoals veel te vroeg aan seks beginnen met het verkeerde type jongen, en later een verkrachting, versterken dit verknipte idee alleen maar.
Met H. eigenlijk  voor het eerst van mijn leven pas echt goeie seks gehad, maar toen was ik inmiddels wel 45.

Ik denk dat ik, in de loop der jaren, een soort van muur om me heen heb gebouwd, om mezelf te beschermen. Een muur die nu weg moet. Maar ik weet niet hoe ik hem af moet breken.

Ik weet van binnen heus wel dat ik mag verlangen naar seks, dat ik het lekker mag vinden, dat ik fantasieën mag hebben. Maar het voelt zo verkeerd als ik hier aan toe geef.

Voor mij is seks niet iets wat ik zo maar doe, het moet betekenis hebben, er moeten gevoelens zijn.
Ik denk dat dit deel zich ook altijd het meest verraden voelde als een relatie over ging.
Seks is een soort van laatste onderdeel van mezelf, wat ik aan iemand geef. Als iemand dit krijgt, heeft hij me dus helemaal.
Ik weet dat dit een ouderwetse gedachte is, maar het is wie ik ben, en ik schaam me er ook niet voor.

Eigenlijk moet dit “seks deel” ook mee met de stroom.
Ik moet het loslaten, ervan genieten, me open stellen voor de ander, erop vertrouwen dat ik de goeie keuzes maak.
Mezelf toestaan dat ik gewoon mag genieten van seks, toestaan dat ik mag fantaseren en mag toegeven aan mijn fantasieën, toestaan dat ik mezelf totaal mag geven aan iemand.
Misschien is het laatste wel mijn grootste probleem, als ik mezelf totaal geef, kan ik alleen maar meer pijn gedaan worden.

Ik heb vreselijke moeite om mijn verdediging te laten zakken, en daardoor zit ik nu vast met mezelf.

Maar ik moet wel om weer één geheel persoon te worden.