Stap voor stap

De voor laatste keer schreef ik dat er nog weinig hoop was.
Inmiddels is H. hier. Zijn problemen zijn niet opgelost maar we zijn in ieder geval weer samen.
‘One thing at a time’ is wat hij steeds zegt. En hij heeft gelijk, stap voor stap komen we er wel.

Medicijnen voor mijn trage schildklier worden stap voor stap afgestemd en dat gaat zo goed dat de waarden bijna perfect zijn.

Mijn conditie en kracht gaan nog steeds stap voor stap vooruit door 2 keer in de week naar fitness te gaan.

En de grootste stap die ik gemaakt heb is dat ik weer aan het werk ben. HEERLIJK !

Nu in mijn 2e week. En het voelt alsof ik er weer bij de levenden hoor.

Met H. thuis kan ik me ook volledig concentreren op mijn werk. Het is toch weer een andere vermoeidheid, onregelmatige tijden en zelfs de sociale contacten (praten) kan best vermoeiend zijn. En als dan thuis alles gedaan is en ik alleen maar aan mezelf hoef te denken heb ik toch zeker niets te klagen.

Ik voel me goed. Goed voelen voelt bijna eng en onwerkelijk maar ik ben er zo blij mee!

Normaal

Ik heb steeds de neiging om me te verontschuldigen voor het te lang niet schrijven. Maar dat ga ik dus niet doen want:
‘Oh ja, het is mijn blog’, ik kan schrijven wat en wanneer ik wil.

Vandaag voel ik me weer eens ‘normaal’, ik herken mezelf weer in bepaalde mate. Ik kan weer wat langer mijn ding doen en ik heb er ook weer zin in.
Lees verder

Het volgende pad

P1020013

Ja, te lang niet geschreven, ik weet het.
Heb ik hier een reden voor? Nee, niet echt.

Op zoek naar hoe verder denk ik.
Hoe verder met mijn leven. Welke kant ga ik op. Welk pad ga ik volgen. Waar wil ik heen.

Ik denk dat ik de “zieke” periode achter me ga laten. Mijn oren zijn weer ok en dat maakt een groot verschil in hoe ik me voel. Nog steeds moe, maar ook dat voelt alsof het weer aan het opbouwen is. Het heeft wat tijd nodig voordat ik veranderingen ga merken van de medicijnen voor mijn schildklier, maar ook hier ben ik positief over.

Uitrusten, opladen en dan ga ik weer aan het werk. Ik kan weer terug naar waar ik werkte.

Alles gaat dus de goede kant op. Maar toch ben ik onrustig. Het voelt weer alsof ik vast zit.

Het lukt H. niet erg om zijn problemen op te lossen in America en ik kan hem niet helpen. Of we dus ooit weer bij elkaar zullen zijn is erg onzeker. Moet ik wachten en hoelang? Of ga ik door zonder hem? Ik wil niet kwijt wat hij me geeft, maar doorgaan zoals het nu gaat wil ik ook niet.
Huilen wil ik hier niet over, want dat voelt alsof ik al afscheid aan het nemen ben. Maar alles binnen houden maakt dat ik weer vast zit. Dan toch maar huilen, bang hem te verliezen.
Ik had de hoop dat als ik beter was ik eindelijk weer eens kon gaan genieten, met hem, maar daar staat nu nog even een grote streep door.
Genieten doe ik wel en mijn leven gaat door, maar het is allemaal net even anders dan ik gehoopt had.

Wel zie ik in grote lijnen waar ik heen wil met mijn leven.
Tijd om het volgende pad te nemen. En ik neem jullie mee op deze reis.