Het vervolg

De operatie.

Niet schrikken, maar dit is hoe ik eruit zag 30 november 2013.
20131130_090830

Twee dagen na de operatie, nog niet eens zo erg lang geleden.

Als je je dan bedenkt dat het luikje in mijn schedel aan de bovenkant onder die pluk haar aan de voorkant zit, en de ader die ze moesten clippen aan de achterkant net onder mijn hersenen zit, dan heb je enig idee hoe ze hebben moeten wroeten om bij die ader te komen.

Daar waar het luikje is gemaakt zit een soort “vouw” in de hersenen, waar ze tussendoor kunnen om bij de ader aan de achterkant te komen.
Ze hebben dus letterlijk alles aan de kant moeten duwen om bij die ader te komen, de chirurg zegt hierover, “Ik heb de hersenen moeten manipuleren”, ik noem het maar gewoon aan de kant duwen.

Ruimte om de hersenen even opzij te duwen is er niet, dus je snapt dat ze dus eigenlijk mijn hersenen hebben moeten indeuken om toegang te krijgen tot die ader.

Dit heeft tot gevolg dat mijn hersenen dus gewoon beurs zijn. Van buiten niks te zien, maar van binnen duurt het 1,5 jaar voordat het volledig hersteld is.

En dit is wat me nu al die klachten geeft.

De eerste week was er eigenlijk niks aan de hand, ik kwam vrij makkelijk en zonder veel pijn de operatie door.
Toen ik eenmaal thuis kwam begonnen de klachten.

Vermoeidheid, ik weet dat dit een “makkelijke” klacht is , en hier bedoel ik mee, dat mensen al gauw vinden dat je niets wil of dat je het gebruikt om medelijden te wekken.
Mensen denken ook al gauw, “Ach een paar nachten goed slapen, dan gaat het wel weer”, of, ”gewoon doorgaan, dan bouw je wel conditie op”.
En onder normale omstandigheden ben ik het ook eens met deze gedachten.

In mijn geval; lichamelijk was ik al moe van het herstel van de hersenbloeding, maar ik geloof dat ik dat redelijk onder controle heb.

Maar hersenherstel is andere koek. Dit herstel zuigt je gewoon leeg.
Ik voel ook gewoon dat het begint in mijn hoofd.
Het wordt dan moe in mijn hoofd, daarna gaat mijn hoofd jeuken, altijd rond het litteken, maar ook op verschillende plekken in mijn hoofd, daarna gaan mijn ogen raar doen, dan mijn armen en dan de rest van mijn lichaam.
Als ik dan een uurtje ga slapen gaat het weer een paar uur goed, en dan begint het weer.

Ook gaat alles dubbelop.
Hersenen heb je nodig bij alles wat je doet, dat vermoeid me, dan zijn ze aan het herstellen, dat vermoeid me, en dan komt alles nog harder binnen omdat m’n “filters” niet werken, dus de hersenen krijgen nog meer werk te doen, dat vermoeid dus nog meer. Je zit dus eigenlijk in een soort cirkeltje.

Tijd is hier dus het enige medicijn.

Net nadat ik thuis ben gekomen na de operatie begon bij mij een kwaadheid, deze heeft zeker 3 maanden geduurd. Gedragsveranderingen zitten aan de voorkant van de hersenen, net voor de plek waar ze het luikje hebben gemaakt.
Ik denk dat dit deel het eerste is gaan herstellen, deze filters werken weer, en mijn gedrag is ook weer normaal.

Woorden in de verkeerde volgorde zeggen of typen , of niet op bepaalde woorden kunnen komen, deze functie zit rond de “vouw”.
Ook dit is bijna over, alleen als ik weer last heb van mijn oor, kan ik soms niet goed op woorden komen.

De klachten die ik nu nog heb, zitten allemaal aan de achterkant van mijn hersenen.
De functie “waarnemingen” zit daar, dus zien, ruiken, voelen enz.
De filters daar zijn ook nog niet herstelt , alles komt daar keihard binnen, en het is een gebied wat je eigenlijk heel de dag gebruikt, dus het herstelt waarschijnlijk ook langzamer.
Ik zit dus nu helemaal in een cirkeltje , doordat je het heel de dag gebruikt wordt je moe, doordat het harder binnenkomt wordt je nog vermoeider, door het herstel wordt je nog vermoeider, door het vermoeid zijn word ik duizelig, maar ook het zien zit daar, wat dan weer meer belast wordt, enz.
Ik hoop dat iedereen het nog begrijpt.

Het enige wat dus hier ook weer helpt is tijd.
Het revalidatiecentrum kan hier dus ook weinig aan doen.

De revalidatie, daar ga ik het de volgende keer weer over hebben.

Advertenties

Afscheid

Vandaag op controle geweest bij de chirurg, die de clipping van het aneurysma via het schedelluikje heeft gedaan in november vorig jaar.

Alles was goed en alles wat ik “mankeer” hoort erbij.
Ik hoef bij hem niet meer terug te komen.

Het draaierig worden, last van het licht, misselijk worden, vermoeidheid enz. , alles hoort erbij.
Hij dacht alleen wel dat ik het misschien wat intenser heb dan anderen, “omdat ik het zo intens kan beschrijven” zei hij.
En ik moet geduld hebben en de operatie niet onderschatten. Het duurt ongeveer 1,5 jaar tot ik volledig hersteld ben, of kan zeggen wat de restverschijnselen zijn.
Ik mag ook vanaf nu mezelf wat meer gaan belasten, indien nodig, maar hij vond dat ik al goed bezig was.

Ik had ook weer een oude ervaring in een “nieuw jasje” vandaag.
Gemaaid gras, normaal ben ik hier licht allergisch voor, de lucht zorgt dan dat ik ga niesen.
Maar vandaag kwam die lucht voor het eerst sinds de operatie binnen, en dit was zo heftig, dat ik zweverig werd in mijn hoofd.

Maar dit alles maakt me wat emotioneel.

Blij dat het allemaal “normaal” is wat ik voel, blij dat het er allemaal bij hoort.

Maar het is ook een soort afsluiting van dit hoofdstuk.

Afscheid nemen van een man die toch ongeveer een jaar onderdeel is van je leven, dankzij wie je eigenlijk weer een leven hebt, is toch vreemd.
En dit afsluiten confronteert me nog maar weer eens met het feit hoeveel geluk ik heb gehad en hoe dankbaar ik mag zijn dat ik er nog ben en er “niks” aan over heb gehouden.

Ik heb dan ook al een paar traantjes weggepinkt vandaag.
Goed gevoel.

Het leven meer waarderen

Na het overleven van een hersenbloeding en operatie via schedelluikje,denken een hoop mensen dat ik het leven meer ben gaan waarderen.

Nee dus……..

Niet dat ik het leven niet waardeer, en ik ben zeer zeker blij dat ik alles overleefd heb, maar meer genieten van een vlinder of zonsondergang,nee.

Dit kon ik voor dit alles ook al, genieten van wolken bijvoorbeeld, weinig mensen weten/wisten dat ik van de gewone dingen genoot, maar dat deed ik dus al.

Wat er wel veranderd is, is dat ik een groter “dit pik ik niet meer” gehalte heb gekregen.

Dit betekent niet dat ik overal schijt aan heb gekregen, maar wel meer vastberaden om dat te doen wat ik wil, of in ieder geval niet meer te accepteren wat ik niet wil.

Ook meer vastberaden om mezelf te zijn, en als iemand het niet aan staat, jammer dan. Ook niet ten koste van anderen, maar in ieder geval positief voor mezelf.

Dit zal voor velen als “normaal” worden beschouwd, voor mij dus niet.

Een gedeelte van mij was “mezelf”, het andere gedeelte was verborgen, niet interessant genoeg voor anderen , dacht ik.

Maar mezelf zijn valt best mee, een hoop mensen mogen me wel geloof ik, and thats an understatement ha ha ha , alleen mijn jongens en ik weten wat ik daarmee bedoel.

Dus het leven meer waarderen door alles wat er gebeurt is, nee…….., wel ga ik het leven meer waarderen omdat ik nu mezelf ga zijn.