Ondergewaardeerd

Ik voel me zwaar ondergewaardeerd vandaag. Of eigenlijk al veel langer.

Altijd moeder en huisvrouw geweest, en dan wordt er wel gezegd dat je je kinderen goed hebt opgevoed, maar dat is het dan wel. Wat er allemaal bij komt kijken , bij het moeder en huisvrouw zijn, wordt al gauw gezien als mijn “plicht”, dus niets om te waarderen.

En dan de afgelopen 4 jaar, toch best een zware periode voor me geweest. Maar het voelt alsof de omgeving vindt dat het nu maar weer eens over moet zijn.

Er zijn mensen die vinden dat ik maar weer aan het werk moet gaan, want ik kan ook een biertje drinken in de kroeg.
Het feit dat ik voor een paar uurtjes weg, daar een paar dagen voor moet boeten, wordt niet over nagedacht. Dit boeten wordt steeds korter, dus voor mij is het vooruitgang.

Een aantal dagen geleden zou ik met mijn kinderen (17,18 en 23) een schema opstellen zodat ze ook mee gaan werken in het huishouden. Dit was niet zo’n groot probleem, maar toen ik in een “waarom” gesprek zei dat ik ze egoïstisch vond, omdat ze alleen maar doen wat zij willen en nooit eens mij kunnen helpen uit zichzelf, toen was het “bingo”. Dat had ik nou net niet mogen zeggen.
Fikse ruzie, met als resultaat geen schema.

En nu doe ik maar hetzelfde als zij, alleen wat ik wil, doe mijn eigen was, niet die van hen, koken gisteren niet gedaan, vandaag zal ik maar wat maken. Maar het weekend ben ik er niet, ik ga weg.
Ik ben het zat, ik voel me net een dienstmeid, en als ik er wat van zeg heb ik het ook weer gedaan.

Ik baal van deze situatie, ik voel me zwaar ondergewaardeerd.
Het zal mijn “plicht” wel weer zijn om voor ze te zorgen, maar volgens mij is het ook mijn “plicht” om ze verantwoordelijkheid bij te brengen, en ervoor te zorgen dat ze voor zichzelf kunnen zorgen.

Ze gaan me eerst maar eens wat meer waarderen, dan ga ik wel weer verder met mijn “plicht”.

Advertenties

Frustrerend

Vorige week was het weer eens zover, weer ruzie met iemand.
Waar het over ging of met wie is niet belangrijk.
Maar hoe ik me daarna voel is belachelijk.

Een dag later voel ik me echt ziek, last van mijn maag, voel me alsof ik over moet geven, een soort van mega zenuwachtig.

Ik heb geen controle over mijn emoties sinds de hersenbloeding en de operatie en dit is zo frustrerend.

Ik heb niet het gevoel dat ik fout zat, voel me niet schuldig, dus dat is het niet.

Ik vind het wel heel vervelend, vooral omdat hij mijn kant niet wil inzien, maar we zien dingen gewoon anders, dus daar kom je nooit over uit.

Ik wil het gewoon laten gaan, van me af laten glijden.

Iemand zei tegen me: “Wees een steen en laat het van je afketsen”. Deze vond ik wel toepasselijk.

Vroeger was ik zo’n steen, misschien wel eens te hard, maar ik kon onderscheid maken over wat de moeite waard was om me druk over te maken of niet, en daar mezelf op aanpassen. Ik kon het laten gaan of ik stopte het weg. (ook niet goed)

Nu kan ik nog steeds dat onderscheid maken, en ik weet hoe ik zou moeten reageren, maar mijn hoofd en lichaam leiden een eigen leven. Mijn hoofd en lichaam laten het niet gaan.

Ik weet niet wat ik eraan moet doen.

Op revalidatie zeggen ze dat ze het vaak zien, dat het emotionele schild poreus is of beschadigd is, na het meemaken van een hersenbloeding, of andere ingrijpende gebeurtenis, maar volgens mij is bij mij het hele schild weg.

Zo frustrerend.

Maakt me onzeker

Tzorg zou vandaag komen, denk ik, ene week maandag , andere week dinsdag, dus ik kan het ook wel fout hebben.

Frustrerende is dat ik dan gelijk denk, dat het daar bovenin nog niet helemaal in orde is vanwege de hersenbloeding. Maar iedereen vergeet wel eens wat, dus zou ook niks kunnen zijn.

Ik moet meer vertrouwen in mezelf krijgen, maar dan moet het lichaam toch wel een keer gaan meewerken.

Ben dagen van slag van een ruzie, dat is toch niet normaal? Zeker niet zoals ik was.
En wat dan ook nog gebeurt, het voelt alsof dan al mijn energie naar dat van slag zijn gaat, en dan gaan andere dingen fout. Ik vergeet dan dingen, typen in de verkeerde volgorde, vreselijk moe.

Eens in de zoveel tijd gaat mijn rechterkant weer beginnen, rechter onderrug stijf, rechter pink slaapt omdat m’n schouder dan niet goed zit.

Ik hou vocht vast, eerst was mijn plassen ontregeld, nu niet meer, nu loopt het zweet zonder reden zo m’n rug af.

Ontlasting is nooit meer normaal.

Op straat lopen is , hmm hoe zal ik dat eens omschrijven, gewoon niks.
Lopen en om me heen kijken maakt me duizelig, dus kijk ik zoveel mogelijk naar de grond.
Maar als de zon schijnt schitteren de voetpaden, dat maakt me ook weer draaierig.
Zonnebril op , dat helpt gelukkig, maar als het van dat afwisselende weer is heb ik hem niet altijd bij me, ik vergeet hem ook nog al eens.

Trap lopen, ook een uitdaging. Die hier in huis gaat goed. Vorige week was ik bij m’n zus in haar nieuwe huis, daar moest ik achteruit af, kon het soort van balanspunt niet vinden om van die smalle treden af te lopen.
Hetzelfde heb ik met de metro trappen, deze zijn wel breed genoeg, maar de eerste 2 traptreden naar beneden moet ik even rustig aan doen en me vastpakken, want ik moet eerst het balanspunt weer even vinden, anders zou ik voorover vallen.

Herrie die ik gewend ben, gaat goed. Kom ik in een nieuwe omgeving, of hoor ik nieuwe klanken of geluiden, gaat het raar doen in m’n hoofd.
Net alsof er druk opbouwt in m’n hoofd en dan ben ik heel snel moe.

Het lijkt alsof ik aan alles weer opnieuw moet wennen, maar waarom?
Ik ben één van de gelukkige die geen schade heeft opgelopen, ik heb er niks aan over gehouden.

En niemand heeft hier een antwoord op. Iedereen zegt, “het heeft tijd nodig”.
Ik doe/probeer ook gewoon alles, vastbesloten weer een normaal leven te leiden.

Maar het maakt me zo onzeker.

Van slag

Woensdag ruzie gehad met 3 mensen. Ik maakte geen vrienden die dag.

Maar ben nu eigenlijk nog steeds van slag daarover. En ik weet niet goed waarom.

Ik ben niet zo van de ruzie. Ik ben meer van het gesprek, en als ik echt boos word gaat ik huilen of klap voor dagen dicht. En in zo’n gesprek kan ik redelijk recht voor z’n raap zijn.

Maar woensdag was een combinatie van alles. Ik was kwaad, recht voor z’n raap en moest huilen.

Ik liet niet over me heen lopen. Misschien is dat het.

Alle drie zeggen ze altijd wat ze willen, en ik laat ze maar, geen zin in ruzie en geen zin om mezelf te verlagen tot scheldpartijen of dingen roepen waar ik niet over na denk.

Eén zit zelf in een kut situatie, dus kan hem nog geen eens iets kwalijk nemen. Misschien was ik te recht voor z’n raap, maar dat is hij ook altijd.

De ander, was weer eens zichzelf, die loopt te stoken, zogenaamd zonder dat hij zich ervan bewust is, maar hij doet het wel. Net zolang tot ik reageer, wat ik dus meestal niet doe.

En de derde praat ik weer mee als we beiden rustiger zijn, dat wordt gelukkig altijd wel opgelost. Goeie vent, niet de makkelijkste, maar een zeer goed hart en hij krijgt ook al die jaren mee wat er gebeurt, hij en z’n broer hebben het ook zwaar gehad.

Maar ondertussen zeggen ze wat ze willen, doen mij pijn en zolang ik maar niet reageer gaat alles goed. En als ik reageer ben ik de gebeten hond.

In de eerste situatie doe ik mezelf tekort, ik laat over me heen lopen. Je kan het zien als “de wijste zijn”, maar is dat wel zo?
In de tweede situatie ben ik de oorzaak of het probleem volgens hen. Iets wat ik nooit zo leuk vond, dus reageerde ik maar niet, maar ik geloof dat dat me niet zoveel meer interesseert.

Heb ik geen mening?
Moet ik dan maar dingen over me laten zeggen die me pijn doen en niet reageren?

Soms ben ik het zat en wil ik niet de “wijste” zijn maar voor mezelf opkomen.

Als ik niks zeg ben ik ook van slag.

Dan maar van slag van het voor mezelf kiezen, heb ik er in ieder geval nog wat aan.