Het zal de leeftijd wel zijn

Tegenwoordig kom ik op mijn werk tot rust. Stilte. Thuis is het altijd druk.
Toen ik nog niet terug aan het werk was kon ik hier eigenlijk best goed tegen maar nu is het teveel.
Teveel herrie, teveel rommel, nooit rust. Lees verder

De achtbaan

“Ik heb een achtbaan in mijn hoofd”, zei ik steeds toen ik depressief was.

Ik ging op en neer met mijn emoties, van blij naar down en alles er tussen in, en soms in een paar minuten tijd. Eerst hing ik langer in het dal dan op de happy top, later veranderde dat in langer op de happy top en korter in het dal, totdat ik nog maar zelden in het dal zat.

Was altijd een vreemd gevoel, ik voelde mezelf gaan.

Nu ben ik niet meer depressief, maar heb nog steeds die achtbaan.
Alleen nu met denken.

Dagen kan ik achter elkaar doorgaan, denken, schrijven, denken, schrijven………… en dat geeft me een enorme kick. Op die dagen loopt alles op volle toeren en weet ik dat ik op mezelf kan vertrouwen. Ik weet dat ik mijn hoofd kan vertrouwen in die dagen. Ik ben alert, gevat, kan vrij direct antwoorden, dwaal niet af, vergeet niets, enz.

Dan komt het dal, niet een down dal, maar meer een suf dal. Op die dagen ben ik moe in mijn hoofd, het voelt alsof ik niet wakker word. Soms word ik een hele dag niet echt wakker in mijn hoofd, soms alleen de ochtend. Op deze dagen vertrouw ik mijn hoofd totaal niet. Ik krijg alles mee, maar vertraagd, ben niet snel genoeg met mijn antwoorden. En ik zit zo in mijn eigen wereld.

Meestal duurt zo’n dal 3 dagen, waarom 3 , ik weet het niet. Als ik ergens goed over na moet denken duurt het meestal ook 3 dagen voordat ik er echt over uitgedacht ben, voordat ik een antwoord heb.

Als ik er zo over nadenk is heel mijn leven een soort van achtbaan geloof ik. In grote lijnen heeft het pieken en dalen, net als iedereen. Maar ik denk dat ik ook leef als een achtbaan. Mijn doen is ook een achtbaan. Ik doe even alles wat er moet gebeuren en dan niks…………

Even en paar dagen leuk en gezellig, dan dagen niks………

Misschien ben ik hier wel mee opgegroeid. Op een schip moet je ook altijd even “pieken” als je aan de wal kan, even dit , even dat, dan weer terug naar je eiland.

Als je aan het varen was, dus aan het werk, rustte je weer uit.

Altijd moeilijk en dubbel zulke dingen………

Ik moet nu plannen, dingen verdelen over de dag, meer geleidelijk leven, zodat ik rust krijg, rustig wordt.

Maar………. Als ik alles heb gedaan wat er gedaan moet worden in een korte tijd en ik ben dan klaar, dan geeft dat ook rust, word ik ook rustig van.

En die top van die achtbaan in mijn hoofd, geeft me echt een kick. Ik weet niet of ik het zo prettig zou vinden als ik die niet meer had.

Dag achtbaan, hallo saai en sleur. Zo voelt het.

Eerst dacht ik dat ik een interessantere baan moest zien te vinden, meer uitdaging. Maar dat betekent ook dat je je werk mee naar huis gaat nemen, dat ik er thuis over na ga denken. En voor je het weet is je werk, je leven.

Een maand of 8 heb ik dat gehad. Thuis zat ik me nog af te vragen of ik het wel goed had gedaan op mijn werk. Telefoon op zak van je werk, want er kon wat gebeuren.

Na alles wat er met me gebeurt is, weet ik in ieder geval dat ik dat niet wil. Ik ga niet leven voor mijn werk.

Nu trek ik de deur achter me dicht en ben eruit, en dat vind ik heerlijk. Ook al wil mijn hoofd even een dagje niet, dan kan ik nog gewoon mijn werk doen. (Als ik tenminste weer eens aan het werk kan…… , binnenkort hoop ik)

Ik vind ook dat mijn werk alleen maar een middel is om de zekerheid te hebben dat ik alles kan betalen. Verder zou ik willen genieten, maar van wat wil ik genieten?

Wat ik zou willen?

Een kunstenaars/artiesten leven…… ha ha ha. Met een andere lekkere artiest.

Het zou toch lachen zijn dat ik mijn geld kon verdienen met schilderen en schrijven.

Maar een gewoon onbezorgd, genietend leven………..
Gewoon laten gaan, als een ritje in de achtbaan.

Zou toch leuk zijn.

Planning

Ik moet een planning maken.

Dit heb ik al een keer gedaan, toen ging het over wat ik allemaal moest doen op een dag.

Nu moet ik een planning maken met daarin wat goed voor me is, om de een of andere reden geeft een planning mezelf toestemming om iets te doen voor mezelf, dan mag het van mezelf.

Plannen en planning zijn voor mij in principe synoniem aan sleur.

Ik hou niet van elke dag en altijd maar weer hetzelfde doen. Ik voel me dan levenloos, nutteloos, saai.

Er is ook niets wat lang mijn aandacht houdt. Zodra ik het door heb ga ik verder. Uitdaging is dan over. Ik ben ook in heel veel dingen goed, maar niet goed genoeg, want dan gaat de spanning er al weer af.

Misschien ben ik wel rusteloos.

Misschien ook dat mijn leven daarom bestaat uit dingen die ik moet doen en de resterende tijd voor mezelf gun. Ben ik in ieder geval bezig.

Vandaag bedacht ik me dat een planning misschien ook wel rust kan brengen. Ik wilde vandaag aan het eind van de middag weg, dus gepland, en daardoor het eten al klaar gezet, zodat ik het alleen maar aan hoefde te zetten als ik thuis kwam. Bracht wel rust toen ik eenmaal weg was.

Ik denk dat het de uitdaging van geen planning hebben is.

Als ik geen planning heb en toch alles voor elkaar krijg, ben ik trots op mezelf, dat ik het toch weer geflikt heb allemaal.
Als ik dingen onthouden heb zonder agenda voelt dat goed, zeker nu is dat steeds een bewijs van dat alles nog werkt, ” ik heb er niks aan overgehouden.”

Maar door wat ik doe sta ik eigenlijk altijd onder spanning. Ik zet druk op mezelf. Laat expres mijn hoofd steeds werken. En ik neem geen tijd om voor mezelf dingen te doen, goed zijn voor mezelf.

Dit laatste probeer en doe ik wel steeds meer. En de planning voor mezelf werkt ook op een manier dat ik het mezelf dan gun, of goed vind om voor mezelf te kiezen.

Nu moet ik het alleen nog op gaan schrijven, nu onthoud ik de planning, dus weer spanning.

Rust………… dat is waar het allemaal om draait.

Misschien zit ik wel in een sleur en moet ik die juist doorbreken met een planning voor mezelf.
Niet met wat ik moet doen, maar met wat ik wil doen voor mezelf.

Hmm…………………