Maakt me onzeker

Tzorg zou vandaag komen, denk ik, ene week maandag , andere week dinsdag, dus ik kan het ook wel fout hebben.

Frustrerende is dat ik dan gelijk denk, dat het daar bovenin nog niet helemaal in orde is vanwege de hersenbloeding. Maar iedereen vergeet wel eens wat, dus zou ook niks kunnen zijn.

Ik moet meer vertrouwen in mezelf krijgen, maar dan moet het lichaam toch wel een keer gaan meewerken.

Ben dagen van slag van een ruzie, dat is toch niet normaal? Zeker niet zoals ik was.
En wat dan ook nog gebeurt, het voelt alsof dan al mijn energie naar dat van slag zijn gaat, en dan gaan andere dingen fout. Ik vergeet dan dingen, typen in de verkeerde volgorde, vreselijk moe.

Eens in de zoveel tijd gaat mijn rechterkant weer beginnen, rechter onderrug stijf, rechter pink slaapt omdat m’n schouder dan niet goed zit.

Ik hou vocht vast, eerst was mijn plassen ontregeld, nu niet meer, nu loopt het zweet zonder reden zo m’n rug af.

Ontlasting is nooit meer normaal.

Op straat lopen is , hmm hoe zal ik dat eens omschrijven, gewoon niks.
Lopen en om me heen kijken maakt me duizelig, dus kijk ik zoveel mogelijk naar de grond.
Maar als de zon schijnt schitteren de voetpaden, dat maakt me ook weer draaierig.
Zonnebril op , dat helpt gelukkig, maar als het van dat afwisselende weer is heb ik hem niet altijd bij me, ik vergeet hem ook nog al eens.

Trap lopen, ook een uitdaging. Die hier in huis gaat goed. Vorige week was ik bij m’n zus in haar nieuwe huis, daar moest ik achteruit af, kon het soort van balanspunt niet vinden om van die smalle treden af te lopen.
Hetzelfde heb ik met de metro trappen, deze zijn wel breed genoeg, maar de eerste 2 traptreden naar beneden moet ik even rustig aan doen en me vastpakken, want ik moet eerst het balanspunt weer even vinden, anders zou ik voorover vallen.

Herrie die ik gewend ben, gaat goed. Kom ik in een nieuwe omgeving, of hoor ik nieuwe klanken of geluiden, gaat het raar doen in m’n hoofd.
Net alsof er druk opbouwt in m’n hoofd en dan ben ik heel snel moe.

Het lijkt alsof ik aan alles weer opnieuw moet wennen, maar waarom?
Ik ben één van de gelukkige die geen schade heeft opgelopen, ik heb er niks aan over gehouden.

En niemand heeft hier een antwoord op. Iedereen zegt, “het heeft tijd nodig”.
Ik doe/probeer ook gewoon alles, vastbesloten weer een normaal leven te leiden.

Maar het maakt me zo onzeker.

Advertenties