Geloven in mezelf

Weet je hoe moeilijk dat is op het moment?

Altijd al vrij onzeker geweest, en de afgelopen jaren hebben dat niet minder gemaakt.

Aan het eind zullen de afgelopen jaren het alleen maar beter gemaakt hebben, maar zit nu nog in een heel proces.

Eerst zit je 2 jaar in een depressie, dat voelt alsof je hoofd je in de steek laat.

Dan denk je dat je daar doorheen bent en weer op kan gaan bouwen en leven, krijg je een hersenbloeding. Je hoort dan direct de andere dag dat er nog een ader niet goed is en dat deze geopereerd moet worden via mijn schedel.

Dus nu laat mijn lichaam me in de steek.

Wat is er dan nog over?

Zit je daar met al je pijn, verdriet en gedachten, in een lichaam dat niet wil en als de dood voor het weer depressief worden. Want na de hersenbloeding heb ik 8 maanden moeten wachten op de operatie, maar wel met het gevoel dat je een tijdbom in je hoofd hebt. Nou dan draai je aardig door.

De tranen vloeien weer hevig, dus het is goed dat ik hier over praat.

Wat is er dan nog om in te geloven? Alles laat me in de steek.

Dan is alles achter de rug, geluk dat ik er niks aan over heb gehouden, en dan gaat het herstel zo tergend langzaam.

Waar moet ik dan nog in geloven?

Nou in MEZELF

Ik leef een beetje met het idee, dat alles wat er in je leven gebeurt, een reden heeft. Die reden zie je niet direct, meestal veel later kom je er achter. Dan krijg je zo’n “puzzel compleet” idee, het gevoel dat eindelijk dat laatste stukje op zijn plaats valt.

Ik denk dat alles heeft moeten gebeuren omdat ik niet in mijn leven zat, ik was niet mezelf , ik was niet echt gelukkig.

De depressie was nodig om mijn gedachte de andere kant op te krijgen, uit een huwelijk te stappen dat niet goed was. Uit een Sonja stappen die ik niet was.

Misschien zelfs wel nodig om dit waar ik nu in zit , aan te kunnen.

Misschien was ik na de depressie wel weer teveel aan het veranderen in de oude ik en was daarom de hersenbloeding nodig. Ik moest stoppen met wat ik aan het doen was.

Maar een leukere reden vind ik, dat misschien de hersenbloeding wel nodig was om de andere ader te ontdekken. En om helemaal een nieuwe start te kunnen maken, lichamelijk en geestelijk.

En het herstel, ik denk dat dat zo langzaam gaat, omdat ik tijd nodig heb voor de rest.

Anders krijg ik weer de neiging om terug te vallen, nu word ik tegengehouden door mezelf om aan mezelf te werken.

Dus……. Heeft alles me wel in de steek gelaten?

Misschien weet “mijn ik” wel donders goed waar ik mee bezig is, en is het juist het enige waar je echt op kunt vertrouwen of op zou moeten vertrouwen.

Het kan natuurlijk allemaal onzin zijn wat ik denk, maar is dat belangrijk?

Ik moet altijd ergens een reden voor hebben, alles wat gebeurt of wat ik doe moet een reden hebben.

Deze manier van kijken naar dingen, denken over dingen heeft me tot nu toe door alles heen geholpen. En vaak is er een reden, alleen de meeste mensen denken daar niet over na.

Iedereen is anders, en dit ben ik.

Ik en “mijn rare hoofd” .

En deze opmerking is niet minderwaardig praten over mezelf. Ik weet dat ik een andere manier van denken heb dan anderen. Er zullen er veel meer zijn, maar ik kom ze niet veel tegen. Of ze praten er ook niet over, net zoals ik nooit deed.

Dus het geloven in mezelf……….

Ik denk dat ik alle reden heb om te geloven in mezelf. Maar omdat ik dat nooit echt gedaan heb, is het niet zo makkelijk voor me en heb ik nog wat meer “ervaringen” nodig.

En “mijn ik” zal wel weten wat de volgende ervaring zal zijn.

Mooie gedachte toch? Dat je kan geloven in jezelf, dat “het” wel weet wat “het” aan het doen is.

“Het” zou een naam moeten hebben, misschien wel Sonja.

Advertenties