Goed voelen

Zo…. Eerst maar eens de ondertitel van mijn blog veranderd. Dit voelt als een soort afsluiting van deze heftige periode. Er is meer dan ziek zijn. Er is meer dan tegenslag.
10154365_544062469041957_4806770555463057440_n
En wat is er nieuw in mijn leven?
Een cursus schrijven volgen.

Niet omdat ik dan direct denk dat ik een beroemd schrijver ga worden. Maar ik ben deze cursus gaan doen om voor mezelf te onderbouwen wat ik doe.
Ik doe zo maar wat. Zo voelt het. Bang dat ik ineens niets meer te schrijven heb. Misschien kan ik het schrijven voor mezelf makkelijker maken of misschien is anders beter voor mij. Ik wil mezelf uitleggen wat ik doe.
Ik schrijf op gevoel. Als mijn gevoel even niets zegt, schrijf ik niets. Maar dit is een erg onzeker uitgangspunt. Ik weet ook dat ik fouten maak, maar ik kan niet echt aanwijzen waar ze zitten. Deze onzekerheden maken mij onzeker en dat wil ik niet meer zijn.
Zelfvertrouwen in wat ik doe is eigenlijk waar het om draait.

Voeding voor mijn hersenen is het ook.
De hunkering naar nieuwe informatie. Het gevoel slimmer te worden. Het gevoel dat ik niet stil sta. Het voeden van deze gevoelens geeft me een enorm goed gevoel.

Me goed voelen. Eigenlijk wel een goed uitgangspunt voor de rest van mijn leven.

Advertenties

Het volgende pad

P1020013

Ja, te lang niet geschreven, ik weet het.
Heb ik hier een reden voor? Nee, niet echt.

Op zoek naar hoe verder denk ik.
Hoe verder met mijn leven. Welke kant ga ik op. Welk pad ga ik volgen. Waar wil ik heen.

Ik denk dat ik de “zieke” periode achter me ga laten. Mijn oren zijn weer ok en dat maakt een groot verschil in hoe ik me voel. Nog steeds moe, maar ook dat voelt alsof het weer aan het opbouwen is. Het heeft wat tijd nodig voordat ik veranderingen ga merken van de medicijnen voor mijn schildklier, maar ook hier ben ik positief over.

Uitrusten, opladen en dan ga ik weer aan het werk. Ik kan weer terug naar waar ik werkte.

Alles gaat dus de goede kant op. Maar toch ben ik onrustig. Het voelt weer alsof ik vast zit.

Het lukt H. niet erg om zijn problemen op te lossen in America en ik kan hem niet helpen. Of we dus ooit weer bij elkaar zullen zijn is erg onzeker. Moet ik wachten en hoelang? Of ga ik door zonder hem? Ik wil niet kwijt wat hij me geeft, maar doorgaan zoals het nu gaat wil ik ook niet.
Huilen wil ik hier niet over, want dat voelt alsof ik al afscheid aan het nemen ben. Maar alles binnen houden maakt dat ik weer vast zit. Dan toch maar huilen, bang hem te verliezen.
Ik had de hoop dat als ik beter was ik eindelijk weer eens kon gaan genieten, met hem, maar daar staat nu nog even een grote streep door.
Genieten doe ik wel en mijn leven gaat door, maar het is allemaal net even anders dan ik gehoopt had.

Wel zie ik in grote lijnen waar ik heen wil met mijn leven.
Tijd om het volgende pad te nemen. En ik neem jullie mee op deze reis.