Recht tot zeuren

Poosje terug was ik op een ouderavond.
De eerste keer dat ik een ouderavond interessant vond geloof ik. Niet dat dit er toe doet nu. Ik vroeg me alleen even af of dit feitje iets zegt over mij of over de ouderavonden die ik tot nu toe bezocht heb. Maar zoals ik al zei, ‘dit doet er nu niet toe’. Lees verder

Advertenties

Ondergewaardeerd

Ik voel me zwaar ondergewaardeerd vandaag. Of eigenlijk al veel langer.

Altijd moeder en huisvrouw geweest, en dan wordt er wel gezegd dat je je kinderen goed hebt opgevoed, maar dat is het dan wel. Wat er allemaal bij komt kijken , bij het moeder en huisvrouw zijn, wordt al gauw gezien als mijn “plicht”, dus niets om te waarderen.

En dan de afgelopen 4 jaar, toch best een zware periode voor me geweest. Maar het voelt alsof de omgeving vindt dat het nu maar weer eens over moet zijn.

Er zijn mensen die vinden dat ik maar weer aan het werk moet gaan, want ik kan ook een biertje drinken in de kroeg.
Het feit dat ik voor een paar uurtjes weg, daar een paar dagen voor moet boeten, wordt niet over nagedacht. Dit boeten wordt steeds korter, dus voor mij is het vooruitgang.

Een aantal dagen geleden zou ik met mijn kinderen (17,18 en 23) een schema opstellen zodat ze ook mee gaan werken in het huishouden. Dit was niet zo’n groot probleem, maar toen ik in een “waarom” gesprek zei dat ik ze egoïstisch vond, omdat ze alleen maar doen wat zij willen en nooit eens mij kunnen helpen uit zichzelf, toen was het “bingo”. Dat had ik nou net niet mogen zeggen.
Fikse ruzie, met als resultaat geen schema.

En nu doe ik maar hetzelfde als zij, alleen wat ik wil, doe mijn eigen was, niet die van hen, koken gisteren niet gedaan, vandaag zal ik maar wat maken. Maar het weekend ben ik er niet, ik ga weg.
Ik ben het zat, ik voel me net een dienstmeid, en als ik er wat van zeg heb ik het ook weer gedaan.

Ik baal van deze situatie, ik voel me zwaar ondergewaardeerd.
Het zal mijn “plicht” wel weer zijn om voor ze te zorgen, maar volgens mij is het ook mijn “plicht” om ze verantwoordelijkheid bij te brengen, en ervoor te zorgen dat ze voor zichzelf kunnen zorgen.

Ze gaan me eerst maar eens wat meer waarderen, dan ga ik wel weer verder met mijn “plicht”.

Tijd voor mezelf

Ik weet nog niet waar ik het over ga hebben vandaag.
De titel ontbreekt nog , nu ik begin te schrijven.

Ik voel me best “normaal” , de laatste tijd heb ik meer van die “ik voel me normaal” dagen.
Alleen erg moe, en veel aan het denken over wat er moet veranderen.
Sommige dingen zijn gewoon teveel voor me.

Zo zou er eigenlijk 1 hond weg moeten, ik heb 2 Duitse herders, beiden trekken ze wat aan de riem.
Ze doen nu alles op het balkon, wat ik dan weer schoon maak, maar uitgelaten worden gebeurt maar zelden. Het is me gewoon teveel, te zwaar.
Maar doe maar eens een hond weg, alleen de gedachte al, maar het zou beter zijn voor de hond en voor mij.

Met de kinderen/ volwassenen heb ik ook al gesproken dat er het een en ander gaat veranderen.
In plaats van leven in een hotel met mama als dienstmeid, gaat het nu samenwonen van 4 volwassenen worden.
Ik ben het zat , ja ik ben hun moeder, ja ik moet voor ze zorgen, maar tot welke leeftijd?
Ja op iedere leeftijd, maar er is een grens, en ik denk dat ik die bereikt heb.
Toen ik 17 was , woonde ik op mezelf en moest ik voor mezelf zorgen.
Dus……. Ze gaan ook maar eens koken, schoonmaken, wassen enz.

Ze moeten ook voor zichzelf kunnen zorgen.
Hierin heb ik gefaald tot nu toe.

Ik ben een moeder met basis regels, ik ben voor het leven ontdekken.
Ik denk dat ik een “makkelijke” moeder ben, vergeleken met anderen.
Zolang ze eerlijk zijn en zeggen waar ze uithangen, kunnen ze ver gaan.
Zolang mogelijk “kind” zijn, dat serieuze volwassen gedoe duurt nog lang zat.
Wel praten we over hoe ik erover denk en waarom, en waarom zij iets doen en hoe zij er over denken.

En tot nu toe heeft dat geweldige kinderen opgeleverd, elk zichzelf, een eigen individu, geen kloon van de ouders. Met elk een duidelijke mening. En zo hoort het ook vind ik.

Maar voor zichzelf kunnen zorgen? Niet echt.
Verantwoording dragen? Niet echt.

Ik heb een hekel aan schema’s en plannen.
Maar het gaat toch gebeuren, ik moet meer rust krijgen.

Het wordt tijd voor mezelf en wat ik wil.

Misschien een mooie titel ; “Tijd voor mezelf”.