Stap voor stap

De voor laatste keer schreef ik dat er nog weinig hoop was.
Inmiddels is H. hier. Zijn problemen zijn niet opgelost maar we zijn in ieder geval weer samen.
‘One thing at a time’ is wat hij steeds zegt. En hij heeft gelijk, stap voor stap komen we er wel.

Medicijnen voor mijn trage schildklier worden stap voor stap afgestemd en dat gaat zo goed dat de waarden bijna perfect zijn.

Mijn conditie en kracht gaan nog steeds stap voor stap vooruit door 2 keer in de week naar fitness te gaan.

En de grootste stap die ik gemaakt heb is dat ik weer aan het werk ben. HEERLIJK !

Nu in mijn 2e week. En het voelt alsof ik er weer bij de levenden hoor.

Met H. thuis kan ik me ook volledig concentreren op mijn werk. Het is toch weer een andere vermoeidheid, onregelmatige tijden en zelfs de sociale contacten (praten) kan best vermoeiend zijn. En als dan thuis alles gedaan is en ik alleen maar aan mezelf hoef te denken heb ik toch zeker niets te klagen.

Ik voel me goed. Goed voelen voelt bijna eng en onwerkelijk maar ik ben er zo blij mee!

Normaal

Ik heb steeds de neiging om me te verontschuldigen voor het te lang niet schrijven. Maar dat ga ik dus niet doen want:
‘Oh ja, het is mijn blog’, ik kan schrijven wat en wanneer ik wil.

Vandaag voel ik me weer eens ‘normaal’, ik herken mezelf weer in bepaalde mate. Ik kan weer wat langer mijn ding doen en ik heb er ook weer zin in.
Lees verder

Ik zit vast

Ik zit muurvast met mezelf op het moment.
Het voelt alsof ik verdwaald ben.

Voor een deel gaat het goed met me, ik voel me ook steeds beter, ik voel me ook goed over mezelf.
Dat deel van mij kan ik ook laten meenemen door het leven , en vertrouwen op mezelf , dat het weet wat het doet. Het “go with the flow” idee :)

Maar een deel van mij groeit niet mee.
En dit deel is ook moeilijk voor me om over te praten, maar ik moet wel, ik zit muur vast.
Ik slaap slecht, word steeds moeier, ik voel me versuft, alsof ik zware medicijnen neem.

En dit deel is mijn intieme deel, laten we het maar heel simpel “het seks deel” noemen.
Maar ik weet niet wat ik hier aan moet doen.
Mijn idee over seks is verkeerd, verknipt. Voor mij is seks in principe, iets wat nodig is voor de voortplanting, en iets wat moet gebeuren omdat een man het wil.
Dit is het basis idee in mijn hoofd, wat niet wil zeggen dat ik het niet lekker vind om te doen.

Wat hieraan ten grondslag ligt, ik weet het niet, misschien de christelijke opvoeding, misschien mensen om me heen, ik weet het niet.
En dingen die met me gebeurt zijn, zoals veel te vroeg aan seks beginnen met het verkeerde type jongen, en later een verkrachting, versterken dit verknipte idee alleen maar.
Met H. eigenlijk  voor het eerst van mijn leven pas echt goeie seks gehad, maar toen was ik inmiddels wel 45.

Ik denk dat ik, in de loop der jaren, een soort van muur om me heen heb gebouwd, om mezelf te beschermen. Een muur die nu weg moet. Maar ik weet niet hoe ik hem af moet breken.

Ik weet van binnen heus wel dat ik mag verlangen naar seks, dat ik het lekker mag vinden, dat ik fantasieën mag hebben. Maar het voelt zo verkeerd als ik hier aan toe geef.

Voor mij is seks niet iets wat ik zo maar doe, het moet betekenis hebben, er moeten gevoelens zijn.
Ik denk dat dit deel zich ook altijd het meest verraden voelde als een relatie over ging.
Seks is een soort van laatste onderdeel van mezelf, wat ik aan iemand geef. Als iemand dit krijgt, heeft hij me dus helemaal.
Ik weet dat dit een ouderwetse gedachte is, maar het is wie ik ben, en ik schaam me er ook niet voor.

Eigenlijk moet dit “seks deel” ook mee met de stroom.
Ik moet het loslaten, ervan genieten, me open stellen voor de ander, erop vertrouwen dat ik de goeie keuzes maak.
Mezelf toestaan dat ik gewoon mag genieten van seks, toestaan dat ik mag fantaseren en mag toegeven aan mijn fantasieën, toestaan dat ik mezelf totaal mag geven aan iemand.
Misschien is het laatste wel mijn grootste probleem, als ik mezelf totaal geef, kan ik alleen maar meer pijn gedaan worden.

Ik heb vreselijke moeite om mijn verdediging te laten zakken, en daardoor zit ik nu vast met mezelf.

Maar ik moet wel om weer één geheel persoon te worden.