Filters

Aanvullend op “Maakt me onzeker”.

Het voelt alsof mijn inkomende filters niet goed meer werken.
Ik denk dat de hersenen normaal alles reguleren/filteren, ik ben geen dokter, ik vertel alleen maar wat ik denk en hoe het voor mij voelt, en bij mij werkt dat niet goed meer.

Van alles wat binnen komt krijg ik de volle laag.

Zonlicht, volle laag, degene die migraine hebben , komen dicht bij waar ik last van heb.

Nieuw geluid, volle laag, als ik eraan gewend ben gaat het goed.

Als ik om me heen kijk, zie ik niet 1 gebouw bijvoorbeeld, ik zie alle gebouwen , alle ramen, alle verkeersborden, enz.

Ik denk dat het met de emoties meer iets is omdat ik verander. In plaats van mijn mond houden, trek ik hem nu open, als ik pijn gedaan wordt.
Hier moet ik aan wennen, een nieuw gevoel voor me.

Maar de filter die helpt met “wanneer je het los moet laten”, die werkt dan weer niet mee, misschien ook wel omdat het harder binnenkomt /aankomt. Of misschien omdat het een nieuw gevoel is, weet “mijn ik” niet hoe die de gevoelens moet filteren.

Alles voelt nieuw, terwijl ik het allemaal al ken.

Vandaag op revalidatie eens vragen hoe dat zit met die “filters”.

Advertenties

Het water

Ik heb wat met water.

Ja pfffff je bent geboren en getogen op en met het water. Ja dat weet ik ,maar dat is het niet.

Vroeger had ik heel lang dezelfde droom; ik was aan het boenen, gleed uit en viel in het water , kopje onder. Of ik verdronk of niet wist ik nooit, want op dat moment werd ik altijd wakker. Jaren heb ik dit gedroomd. Totdat dit echt gebeurde, precies zoals ik had gedroomd.
Mijn vader zat gelukkig in de roeiboot waar ik naast viel, deed een greep in het water en had me te pakken.

En nu………

Eerst nog even naar toen ik depressief was. Hypnose deed ik toen, zelfhypnose en onder begeleiding. Ik moest op een zekere dag de verkrachting verwerken, en waar zat ik met al m’n gevoelens, juist onder water. In een grot, ik liep in een soort van grot in een luchtbel onder water.

De dag dat ik dit “verwerkt” had, ik weet niet of je dit wel echt helemaal verwerkt. Maar laten we zeggen de dag dat ik bereid was het los te laten, was ik ineens in een zwembad, een soort van waterwervel tilde me boven het water, draaide me rond en “reinigde” me van alles.

Als ik in mijn hypnose ergens niet wilde kijken of iets niet wilde zien, dan stond daar altijd een muur, zo hoog als ik, waar water overheen stroomde.

Ook had ik een soort vrouw in een vijver die me van alles liet zien of aanwijzingen gaf.

En in het “echte” leven………

Ik vind water geweldig, ben gefascineerd door alles wat erin leeft, heb bijna heel mijn leven al een aquarium.
Alles is zo mooi in het water, wel eens op gelet hoe prachtig een persoon onder water is? Ha ha ha
Alles wordt “gewichtloos” , zo apart. Het andere soort geluid onder water, geweldig. Zwemmen vind ik heerlijk, het zwemmen dan, niet spelen, spetteren, onder water duwen enz. , .
Waterskiën vond ik altijd geweldig, kanoën, ach wel meer dingen.

Maar…………… eigenlijk ben ik als de dood voor water
Bang voor het onder water gaan, ik loop vol door mijn neus, zo voelt het.

En nu met revalidatie heb ik weer zo’n intense ervaring met water gehad.
Je gaat gewoon drijven en moet huilen als een klein kind. Alleen maar omdat ik verplicht moest ontspannen.

Het water………….