Saai

Hier ben ik weer eens een keer. Ik heb moeite met iets te schrijven. Alsof niets echt meer belangrijk genoeg is om over te schrijven. Lees verder

Het volgende pad

P1020013

Ja, te lang niet geschreven, ik weet het.
Heb ik hier een reden voor? Nee, niet echt.

Op zoek naar hoe verder denk ik.
Hoe verder met mijn leven. Welke kant ga ik op. Welk pad ga ik volgen. Waar wil ik heen.

Ik denk dat ik de “zieke” periode achter me ga laten. Mijn oren zijn weer ok en dat maakt een groot verschil in hoe ik me voel. Nog steeds moe, maar ook dat voelt alsof het weer aan het opbouwen is. Het heeft wat tijd nodig voordat ik veranderingen ga merken van de medicijnen voor mijn schildklier, maar ook hier ben ik positief over.

Uitrusten, opladen en dan ga ik weer aan het werk. Ik kan weer terug naar waar ik werkte.

Alles gaat dus de goede kant op. Maar toch ben ik onrustig. Het voelt weer alsof ik vast zit.

Het lukt H. niet erg om zijn problemen op te lossen in America en ik kan hem niet helpen. Of we dus ooit weer bij elkaar zullen zijn is erg onzeker. Moet ik wachten en hoelang? Of ga ik door zonder hem? Ik wil niet kwijt wat hij me geeft, maar doorgaan zoals het nu gaat wil ik ook niet.
Huilen wil ik hier niet over, want dat voelt alsof ik al afscheid aan het nemen ben. Maar alles binnen houden maakt dat ik weer vast zit. Dan toch maar huilen, bang hem te verliezen.
Ik had de hoop dat als ik beter was ik eindelijk weer eens kon gaan genieten, met hem, maar daar staat nu nog even een grote streep door.
Genieten doe ik wel en mijn leven gaat door, maar het is allemaal net even anders dan ik gehoopt had.

Wel zie ik in grote lijnen waar ik heen wil met mijn leven.
Tijd om het volgende pad te nemen. En ik neem jullie mee op deze reis.

Buitenwereld

In “Er wordt aan gewerkt”, vertelde ik jullie dat ik aan het zoeken was naar een reden voor hoe ik me voel, zodat ik het dan beter kan accepteren.
Maar ik denk dat ik het zelf best goed kan accepteren, maar de buitenwereld niet.

Ik denk dat ik op zoek ben naar een verklaring om mezelf uit te leggen aan de buitenwereld.

Mensen vragen ook niet zoveel meer hoe het met me gaat, nee, ze vragen; “Ben je al aan het werk”, of, “Wanneer ga je weer aan het werk”.
En dan voel ik me schuldig , omdat ik niet kan antwoorden; “Nee, ik kan nog niet werken, want ik ben nog hartstikke ziek”.
Ik ben namelijk niet hartstikke ziek, maar aan het werk gaan kan ik nog niet aan. Ik kan nog niet eens mijn huishouden aan, als ik boodschappen heb gehaald moet ik daarna gaan liggen. Ik kan mijn normale leven nog geen eens aan, laat staan dat ik daarnaast nog moet gaan werken.

En dan zeggen ze, “Ja , maar als je nou gaat werken, dan kom je weer in het normale leven, dan kan je je zinnen weer wat verzetten, dan kom je weer uit je hoofd, het zal je goed doen”.
Wat dus impliceert dat ik me dit allemaal inbeeld , wat ik voel is niet echt, ik stel me eigenlijk dus gewoon aan. Alleen zeggen ze dit met “goed bedoelde, aardige” woorden.

Nou, voor mij voelt dit dus helemaal niet aardig of goed bedoeld. Ik word hier vreselijk kwaad om.

Mijn zoon zei gisteren; “Ma, maak je niet zo druk, zij zitten er niet in, zij maken het niet mee, ze weten niet waar ze het over hebben, je moet er gewoon schijt aan hebben”.
En hij heeft gelijk.

Jullie kunnen het dan wel zat zijn dat ik ziek ben.
Maar ik ben ziek en ben jullie zat.

Het leven meer waarderen

Na het overleven van een hersenbloeding en operatie via schedelluikje,denken een hoop mensen dat ik het leven meer ben gaan waarderen.

Nee dus……..

Niet dat ik het leven niet waardeer, en ik ben zeer zeker blij dat ik alles overleefd heb, maar meer genieten van een vlinder of zonsondergang,nee.

Dit kon ik voor dit alles ook al, genieten van wolken bijvoorbeeld, weinig mensen weten/wisten dat ik van de gewone dingen genoot, maar dat deed ik dus al.

Wat er wel veranderd is, is dat ik een groter “dit pik ik niet meer” gehalte heb gekregen.

Dit betekent niet dat ik overal schijt aan heb gekregen, maar wel meer vastberaden om dat te doen wat ik wil, of in ieder geval niet meer te accepteren wat ik niet wil.

Ook meer vastberaden om mezelf te zijn, en als iemand het niet aan staat, jammer dan. Ook niet ten koste van anderen, maar in ieder geval positief voor mezelf.

Dit zal voor velen als “normaal” worden beschouwd, voor mij dus niet.

Een gedeelte van mij was “mezelf”, het andere gedeelte was verborgen, niet interessant genoeg voor anderen , dacht ik.

Maar mezelf zijn valt best mee, een hoop mensen mogen me wel geloof ik, and thats an understatement ha ha ha , alleen mijn jongens en ik weten wat ik daarmee bedoel.

Dus het leven meer waarderen door alles wat er gebeurt is, nee…….., wel ga ik het leven meer waarderen omdat ik nu mezelf ga zijn.