Buitenwereld

In “Er wordt aan gewerkt”, vertelde ik jullie dat ik aan het zoeken was naar een reden voor hoe ik me voel, zodat ik het dan beter kan accepteren.
Maar ik denk dat ik het zelf best goed kan accepteren, maar de buitenwereld niet.

Ik denk dat ik op zoek ben naar een verklaring om mezelf uit te leggen aan de buitenwereld.

Mensen vragen ook niet zoveel meer hoe het met me gaat, nee, ze vragen; “Ben je al aan het werk”, of, “Wanneer ga je weer aan het werk”.
En dan voel ik me schuldig , omdat ik niet kan antwoorden; “Nee, ik kan nog niet werken, want ik ben nog hartstikke ziek”.
Ik ben namelijk niet hartstikke ziek, maar aan het werk gaan kan ik nog niet aan. Ik kan nog niet eens mijn huishouden aan, als ik boodschappen heb gehaald moet ik daarna gaan liggen. Ik kan mijn normale leven nog geen eens aan, laat staan dat ik daarnaast nog moet gaan werken.

En dan zeggen ze, “Ja , maar als je nou gaat werken, dan kom je weer in het normale leven, dan kan je je zinnen weer wat verzetten, dan kom je weer uit je hoofd, het zal je goed doen”.
Wat dus impliceert dat ik me dit allemaal inbeeld , wat ik voel is niet echt, ik stel me eigenlijk dus gewoon aan. Alleen zeggen ze dit met “goed bedoelde, aardige” woorden.

Nou, voor mij voelt dit dus helemaal niet aardig of goed bedoeld. Ik word hier vreselijk kwaad om.

Mijn zoon zei gisteren; “Ma, maak je niet zo druk, zij zitten er niet in, zij maken het niet mee, ze weten niet waar ze het over hebben, je moet er gewoon schijt aan hebben”.
En hij heeft gelijk.

Jullie kunnen het dan wel zat zijn dat ik ziek ben.
Maar ik ben ziek en ben jullie zat.

Advertenties

Van slag

Woensdag ruzie gehad met 3 mensen. Ik maakte geen vrienden die dag.

Maar ben nu eigenlijk nog steeds van slag daarover. En ik weet niet goed waarom.

Ik ben niet zo van de ruzie. Ik ben meer van het gesprek, en als ik echt boos word gaat ik huilen of klap voor dagen dicht. En in zo’n gesprek kan ik redelijk recht voor z’n raap zijn.

Maar woensdag was een combinatie van alles. Ik was kwaad, recht voor z’n raap en moest huilen.

Ik liet niet over me heen lopen. Misschien is dat het.

Alle drie zeggen ze altijd wat ze willen, en ik laat ze maar, geen zin in ruzie en geen zin om mezelf te verlagen tot scheldpartijen of dingen roepen waar ik niet over na denk.

Eén zit zelf in een kut situatie, dus kan hem nog geen eens iets kwalijk nemen. Misschien was ik te recht voor z’n raap, maar dat is hij ook altijd.

De ander, was weer eens zichzelf, die loopt te stoken, zogenaamd zonder dat hij zich ervan bewust is, maar hij doet het wel. Net zolang tot ik reageer, wat ik dus meestal niet doe.

En de derde praat ik weer mee als we beiden rustiger zijn, dat wordt gelukkig altijd wel opgelost. Goeie vent, niet de makkelijkste, maar een zeer goed hart en hij krijgt ook al die jaren mee wat er gebeurt, hij en z’n broer hebben het ook zwaar gehad.

Maar ondertussen zeggen ze wat ze willen, doen mij pijn en zolang ik maar niet reageer gaat alles goed. En als ik reageer ben ik de gebeten hond.

In de eerste situatie doe ik mezelf tekort, ik laat over me heen lopen. Je kan het zien als “de wijste zijn”, maar is dat wel zo?
In de tweede situatie ben ik de oorzaak of het probleem volgens hen. Iets wat ik nooit zo leuk vond, dus reageerde ik maar niet, maar ik geloof dat dat me niet zoveel meer interesseert.

Heb ik geen mening?
Moet ik dan maar dingen over me laten zeggen die me pijn doen en niet reageren?

Soms ben ik het zat en wil ik niet de “wijste” zijn maar voor mezelf opkomen.

Als ik niks zeg ben ik ook van slag.

Dan maar van slag van het voor mezelf kiezen, heb ik er in ieder geval nog wat aan.