Tijd voor mezelf

Ik weet nog niet waar ik het over ga hebben vandaag.
De titel ontbreekt nog , nu ik begin te schrijven.

Ik voel me best “normaal” , de laatste tijd heb ik meer van die “ik voel me normaal” dagen.
Alleen erg moe, en veel aan het denken over wat er moet veranderen.
Sommige dingen zijn gewoon teveel voor me.

Zo zou er eigenlijk 1 hond weg moeten, ik heb 2 Duitse herders, beiden trekken ze wat aan de riem.
Ze doen nu alles op het balkon, wat ik dan weer schoon maak, maar uitgelaten worden gebeurt maar zelden. Het is me gewoon teveel, te zwaar.
Maar doe maar eens een hond weg, alleen de gedachte al, maar het zou beter zijn voor de hond en voor mij.

Met de kinderen/ volwassenen heb ik ook al gesproken dat er het een en ander gaat veranderen.
In plaats van leven in een hotel met mama als dienstmeid, gaat het nu samenwonen van 4 volwassenen worden.
Ik ben het zat , ja ik ben hun moeder, ja ik moet voor ze zorgen, maar tot welke leeftijd?
Ja op iedere leeftijd, maar er is een grens, en ik denk dat ik die bereikt heb.
Toen ik 17 was , woonde ik op mezelf en moest ik voor mezelf zorgen.
Dus……. Ze gaan ook maar eens koken, schoonmaken, wassen enz.

Ze moeten ook voor zichzelf kunnen zorgen.
Hierin heb ik gefaald tot nu toe.

Ik ben een moeder met basis regels, ik ben voor het leven ontdekken.
Ik denk dat ik een “makkelijke” moeder ben, vergeleken met anderen.
Zolang ze eerlijk zijn en zeggen waar ze uithangen, kunnen ze ver gaan.
Zolang mogelijk “kind” zijn, dat serieuze volwassen gedoe duurt nog lang zat.
Wel praten we over hoe ik erover denk en waarom, en waarom zij iets doen en hoe zij er over denken.

En tot nu toe heeft dat geweldige kinderen opgeleverd, elk zichzelf, een eigen individu, geen kloon van de ouders. Met elk een duidelijke mening. En zo hoort het ook vind ik.

Maar voor zichzelf kunnen zorgen? Niet echt.
Verantwoording dragen? Niet echt.

Ik heb een hekel aan schema’s en plannen.
Maar het gaat toch gebeuren, ik moet meer rust krijgen.

Het wordt tijd voor mezelf en wat ik wil.

Misschien een mooie titel ; “Tijd voor mezelf”.

Advertenties

Inpakken en wegwezen

Ik wou dat dat kon. Ik ben het zo zat allemaal.

Ik weet dat ik mijn revalidatie eerst af moet maken en dan nog wat meer geld bij elkaar sprokkelen. Maar dan zou het me niks verbazen als ik gewoon een tijdje vertrek.
Als H. tenminste een leven heeft opgebouwd tegen die tijd, Amerika hmm…….

Ik zit niet in het goede leven.

Als ik op straat loop denk ik : “Wat is dit, wat doe ik hier? Ik wil hier niet zijn.”
Het huis waar ik in woon was de keuze van mijn ex en makkelijk voor de kinderen.
Zelfs bij sommige bekenden van me denk ik: “Waarom kennen wij elkaar?”

Maar ja vertrekken…… Het voelt alsof ik dan mijn kinderen in de steek laat en dat ik mijn problemen wil ontlopen. Maar dat is het niet.
Mijn kinderen zijn bijna 17,18 en 24. Ik was 17 toen ik op mezelf woonde en alles zelf moest doen.
Tegenwoordig, met internet en alles, ben je meer in contact met elkaar dan ik vroeger met alleen een huistelefoon was.
Missen zou ik ze wel, vreselijk.
En mijn problemen ben ik mee bezig, door aan mezelf te werken verdwijnen de problemen.

Het voelt alsof mijn leven me tegen houdt om verder te groeien.

Het voelt alsof ik in de verkeerde film zit.

Ik ben zo veranderd, zo mezelf aan het worden, dat het oude leven me niet meer past. Ik ben “nieuw”, maar mijn leven is nog oud. Mijn huidige leven is te beperkt.

“Mezelf aan het worden” staat er in de vorige zin. Zegt eigenlijk al genoeg.

Ik kan nog niet vertrekken, want ik ben nog niet klaar met mezelf.

Eerst Sonja worden en dan kan ik alles wat ik wil denk ik.

Mezelf “aanpakken en dan wegwezen”. Waarheen dat dan ook mag zijn.