Hyper nerveus

Bestaat dat? Nou ik ben het nu.

Ik heb vandaag een column op het internet gezet. Behoorlijk buiten mijn kader zou ik zeggen.

En natuurlijk was ik zenuwachtig voordat ik dat deed. Maar nu……… WOW

Een soort van “overloaded” , maar waarom?

Het geeft een enorme kick als je jezelf online ziet staan moet ik zeggen.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan heb.

Ik ben niet nerveus over het feit of mensen het wat vinden of niet. Wat dat betreft heb ik aan het oordeel van mijn kinderen genoeg om te weten dat iedereen een eigen mening heeft.

Drie kinderen heb ik.
Eén zegt: “geniaal !!!!!!” als ze het stukje leest.
De ander zegt: “wow” en wil alles lezen, wat mij tot die column bracht.
De derde zegt: “ja en? Waarom zou je dit op het internet zetten, zo denk ik er ook over” , “waarom zouden mensen dit willen lezen?”.
Ha ha ha , blijf je toch redelijk met beide benen op de vloer, en kan ik een aardige inschatting maken toch?

Maar…….. nu leren mensen me kennen, of in ieder geval een deel van me. En daar is eigenlijk niets mis mee, ik vind het best prettig, denk ik, dat mensen me leren kennen. M’n zus zegt dat ik al dat moois niet hoef te verstoppen. Maar het maakt me zo nerveus.

En het dubbele van alles is dat ik me er niet eens zoveel van aantrek wat mensen van me vinden.
Ik heb inmiddels wel ontdekt wie belangrijk voor me zijn en wie niet. En wiens oordeel er toe doet en wiens niet.

Ik heb zo ie zo moeite met nieuwe dingen op het moment, moeite met weer op mezelf vertrouwen, niet te verwarren met zelfvertrouwen, maar al het nieuwe is eng op het moment.
Al het nieuwe geeft me wel het “I’m alive!!!!!” gevoel trouwens. Voelt goed.

Onderdeel van mezelf zijn denk ik, als ik mezelf niet laat leren kennen, hoe kan ik dan mezelf zijn.
Ik moet me open stellen om mezelf te kunnen zijn, om nieuwe dingen te kunnen ervaren. Maar dat voelt alsof ik de controle verlies.

Grappig eigenlijk, de controle , iets waar ik eigenlijk over wilde schrijven vandaag.

De achtbaan

“Ik heb een achtbaan in mijn hoofd”, zei ik steeds toen ik depressief was.

Ik ging op en neer met mijn emoties, van blij naar down en alles er tussen in, en soms in een paar minuten tijd. Eerst hing ik langer in het dal dan op de happy top, later veranderde dat in langer op de happy top en korter in het dal, totdat ik nog maar zelden in het dal zat.

Was altijd een vreemd gevoel, ik voelde mezelf gaan.

Nu ben ik niet meer depressief, maar heb nog steeds die achtbaan.
Alleen nu met denken.

Dagen kan ik achter elkaar doorgaan, denken, schrijven, denken, schrijven………… en dat geeft me een enorme kick. Op die dagen loopt alles op volle toeren en weet ik dat ik op mezelf kan vertrouwen. Ik weet dat ik mijn hoofd kan vertrouwen in die dagen. Ik ben alert, gevat, kan vrij direct antwoorden, dwaal niet af, vergeet niets, enz.

Dan komt het dal, niet een down dal, maar meer een suf dal. Op die dagen ben ik moe in mijn hoofd, het voelt alsof ik niet wakker word. Soms word ik een hele dag niet echt wakker in mijn hoofd, soms alleen de ochtend. Op deze dagen vertrouw ik mijn hoofd totaal niet. Ik krijg alles mee, maar vertraagd, ben niet snel genoeg met mijn antwoorden. En ik zit zo in mijn eigen wereld.

Meestal duurt zo’n dal 3 dagen, waarom 3 , ik weet het niet. Als ik ergens goed over na moet denken duurt het meestal ook 3 dagen voordat ik er echt over uitgedacht ben, voordat ik een antwoord heb.

Als ik er zo over nadenk is heel mijn leven een soort van achtbaan geloof ik. In grote lijnen heeft het pieken en dalen, net als iedereen. Maar ik denk dat ik ook leef als een achtbaan. Mijn doen is ook een achtbaan. Ik doe even alles wat er moet gebeuren en dan niks…………

Even en paar dagen leuk en gezellig, dan dagen niks………

Misschien ben ik hier wel mee opgegroeid. Op een schip moet je ook altijd even “pieken” als je aan de wal kan, even dit , even dat, dan weer terug naar je eiland.

Als je aan het varen was, dus aan het werk, rustte je weer uit.

Altijd moeilijk en dubbel zulke dingen………

Ik moet nu plannen, dingen verdelen over de dag, meer geleidelijk leven, zodat ik rust krijg, rustig wordt.

Maar………. Als ik alles heb gedaan wat er gedaan moet worden in een korte tijd en ik ben dan klaar, dan geeft dat ook rust, word ik ook rustig van.

En die top van die achtbaan in mijn hoofd, geeft me echt een kick. Ik weet niet of ik het zo prettig zou vinden als ik die niet meer had.

Dag achtbaan, hallo saai en sleur. Zo voelt het.

Eerst dacht ik dat ik een interessantere baan moest zien te vinden, meer uitdaging. Maar dat betekent ook dat je je werk mee naar huis gaat nemen, dat ik er thuis over na ga denken. En voor je het weet is je werk, je leven.

Een maand of 8 heb ik dat gehad. Thuis zat ik me nog af te vragen of ik het wel goed had gedaan op mijn werk. Telefoon op zak van je werk, want er kon wat gebeuren.

Na alles wat er met me gebeurt is, weet ik in ieder geval dat ik dat niet wil. Ik ga niet leven voor mijn werk.

Nu trek ik de deur achter me dicht en ben eruit, en dat vind ik heerlijk. Ook al wil mijn hoofd even een dagje niet, dan kan ik nog gewoon mijn werk doen. (Als ik tenminste weer eens aan het werk kan…… , binnenkort hoop ik)

Ik vind ook dat mijn werk alleen maar een middel is om de zekerheid te hebben dat ik alles kan betalen. Verder zou ik willen genieten, maar van wat wil ik genieten?

Wat ik zou willen?

Een kunstenaars/artiesten leven…… ha ha ha. Met een andere lekkere artiest.

Het zou toch lachen zijn dat ik mijn geld kon verdienen met schilderen en schrijven.

Maar een gewoon onbezorgd, genietend leven………..
Gewoon laten gaan, als een ritje in de achtbaan.

Zou toch leuk zijn.