Inpakken en wegwezen

Ik wou dat dat kon. Ik ben het zo zat allemaal.

Ik weet dat ik mijn revalidatie eerst af moet maken en dan nog wat meer geld bij elkaar sprokkelen. Maar dan zou het me niks verbazen als ik gewoon een tijdje vertrek.
Als H. tenminste een leven heeft opgebouwd tegen die tijd, Amerika hmm…….

Ik zit niet in het goede leven.

Als ik op straat loop denk ik : “Wat is dit, wat doe ik hier? Ik wil hier niet zijn.”
Het huis waar ik in woon was de keuze van mijn ex en makkelijk voor de kinderen.
Zelfs bij sommige bekenden van me denk ik: “Waarom kennen wij elkaar?”

Maar ja vertrekken…… Het voelt alsof ik dan mijn kinderen in de steek laat en dat ik mijn problemen wil ontlopen. Maar dat is het niet.
Mijn kinderen zijn bijna 17,18 en 24. Ik was 17 toen ik op mezelf woonde en alles zelf moest doen.
Tegenwoordig, met internet en alles, ben je meer in contact met elkaar dan ik vroeger met alleen een huistelefoon was.
Missen zou ik ze wel, vreselijk.
En mijn problemen ben ik mee bezig, door aan mezelf te werken verdwijnen de problemen.

Het voelt alsof mijn leven me tegen houdt om verder te groeien.

Het voelt alsof ik in de verkeerde film zit.

Ik ben zo veranderd, zo mezelf aan het worden, dat het oude leven me niet meer past. Ik ben “nieuw”, maar mijn leven is nog oud. Mijn huidige leven is te beperkt.

“Mezelf aan het worden” staat er in de vorige zin. Zegt eigenlijk al genoeg.

Ik kan nog niet vertrekken, want ik ben nog niet klaar met mezelf.

Eerst Sonja worden en dan kan ik alles wat ik wil denk ik.

Mezelf “aanpakken en dan wegwezen”. Waarheen dat dan ook mag zijn.

Hyper nerveus

Bestaat dat? Nou ik ben het nu.

Ik heb vandaag een column op het internet gezet. Behoorlijk buiten mijn kader zou ik zeggen.

En natuurlijk was ik zenuwachtig voordat ik dat deed. Maar nu……… WOW

Een soort van “overloaded” , maar waarom?

Het geeft een enorme kick als je jezelf online ziet staan moet ik zeggen.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan heb.

Ik ben niet nerveus over het feit of mensen het wat vinden of niet. Wat dat betreft heb ik aan het oordeel van mijn kinderen genoeg om te weten dat iedereen een eigen mening heeft.

Drie kinderen heb ik.
Eén zegt: “geniaal !!!!!!” als ze het stukje leest.
De ander zegt: “wow” en wil alles lezen, wat mij tot die column bracht.
De derde zegt: “ja en? Waarom zou je dit op het internet zetten, zo denk ik er ook over” , “waarom zouden mensen dit willen lezen?”.
Ha ha ha , blijf je toch redelijk met beide benen op de vloer, en kan ik een aardige inschatting maken toch?

Maar…….. nu leren mensen me kennen, of in ieder geval een deel van me. En daar is eigenlijk niets mis mee, ik vind het best prettig, denk ik, dat mensen me leren kennen. M’n zus zegt dat ik al dat moois niet hoef te verstoppen. Maar het maakt me zo nerveus.

En het dubbele van alles is dat ik me er niet eens zoveel van aantrek wat mensen van me vinden.
Ik heb inmiddels wel ontdekt wie belangrijk voor me zijn en wie niet. En wiens oordeel er toe doet en wiens niet.

Ik heb zo ie zo moeite met nieuwe dingen op het moment, moeite met weer op mezelf vertrouwen, niet te verwarren met zelfvertrouwen, maar al het nieuwe is eng op het moment.
Al het nieuwe geeft me wel het “I’m alive!!!!!” gevoel trouwens. Voelt goed.

Onderdeel van mezelf zijn denk ik, als ik mezelf niet laat leren kennen, hoe kan ik dan mezelf zijn.
Ik moet me open stellen om mezelf te kunnen zijn, om nieuwe dingen te kunnen ervaren. Maar dat voelt alsof ik de controle verlies.

Grappig eigenlijk, de controle , iets waar ik eigenlijk over wilde schrijven vandaag.