Buitenwereld

In “Er wordt aan gewerkt”, vertelde ik jullie dat ik aan het zoeken was naar een reden voor hoe ik me voel, zodat ik het dan beter kan accepteren.
Maar ik denk dat ik het zelf best goed kan accepteren, maar de buitenwereld niet.

Ik denk dat ik op zoek ben naar een verklaring om mezelf uit te leggen aan de buitenwereld.

Mensen vragen ook niet zoveel meer hoe het met me gaat, nee, ze vragen; “Ben je al aan het werk”, of, “Wanneer ga je weer aan het werk”.
En dan voel ik me schuldig , omdat ik niet kan antwoorden; “Nee, ik kan nog niet werken, want ik ben nog hartstikke ziek”.
Ik ben namelijk niet hartstikke ziek, maar aan het werk gaan kan ik nog niet aan. Ik kan nog niet eens mijn huishouden aan, als ik boodschappen heb gehaald moet ik daarna gaan liggen. Ik kan mijn normale leven nog geen eens aan, laat staan dat ik daarnaast nog moet gaan werken.

En dan zeggen ze, “Ja , maar als je nou gaat werken, dan kom je weer in het normale leven, dan kan je je zinnen weer wat verzetten, dan kom je weer uit je hoofd, het zal je goed doen”.
Wat dus impliceert dat ik me dit allemaal inbeeld , wat ik voel is niet echt, ik stel me eigenlijk dus gewoon aan. Alleen zeggen ze dit met “goed bedoelde, aardige” woorden.

Nou, voor mij voelt dit dus helemaal niet aardig of goed bedoeld. Ik word hier vreselijk kwaad om.

Mijn zoon zei gisteren; “Ma, maak je niet zo druk, zij zitten er niet in, zij maken het niet mee, ze weten niet waar ze het over hebben, je moet er gewoon schijt aan hebben”.
En hij heeft gelijk.

Jullie kunnen het dan wel zat zijn dat ik ziek ben.
Maar ik ben ziek en ben jullie zat.

Advertenties

Ondergewaardeerd

Ik voel me zwaar ondergewaardeerd vandaag. Of eigenlijk al veel langer.

Altijd moeder en huisvrouw geweest, en dan wordt er wel gezegd dat je je kinderen goed hebt opgevoed, maar dat is het dan wel. Wat er allemaal bij komt kijken , bij het moeder en huisvrouw zijn, wordt al gauw gezien als mijn “plicht”, dus niets om te waarderen.

En dan de afgelopen 4 jaar, toch best een zware periode voor me geweest. Maar het voelt alsof de omgeving vindt dat het nu maar weer eens over moet zijn.

Er zijn mensen die vinden dat ik maar weer aan het werk moet gaan, want ik kan ook een biertje drinken in de kroeg.
Het feit dat ik voor een paar uurtjes weg, daar een paar dagen voor moet boeten, wordt niet over nagedacht. Dit boeten wordt steeds korter, dus voor mij is het vooruitgang.

Een aantal dagen geleden zou ik met mijn kinderen (17,18 en 23) een schema opstellen zodat ze ook mee gaan werken in het huishouden. Dit was niet zo’n groot probleem, maar toen ik in een “waarom” gesprek zei dat ik ze egoïstisch vond, omdat ze alleen maar doen wat zij willen en nooit eens mij kunnen helpen uit zichzelf, toen was het “bingo”. Dat had ik nou net niet mogen zeggen.
Fikse ruzie, met als resultaat geen schema.

En nu doe ik maar hetzelfde als zij, alleen wat ik wil, doe mijn eigen was, niet die van hen, koken gisteren niet gedaan, vandaag zal ik maar wat maken. Maar het weekend ben ik er niet, ik ga weg.
Ik ben het zat, ik voel me net een dienstmeid, en als ik er wat van zeg heb ik het ook weer gedaan.

Ik baal van deze situatie, ik voel me zwaar ondergewaardeerd.
Het zal mijn “plicht” wel weer zijn om voor ze te zorgen, maar volgens mij is het ook mijn “plicht” om ze verantwoordelijkheid bij te brengen, en ervoor te zorgen dat ze voor zichzelf kunnen zorgen.

Ze gaan me eerst maar eens wat meer waarderen, dan ga ik wel weer verder met mijn “plicht”.