Me, myself and (MR)I

‘Bent u claustrofobisch?’ ‘nee’.
Dit was één van de vragen met mijn antwoord van de vragenlijst voor de MRI scan. Lees verder

Advertenties

Het volgende pad

P1020013

Ja, te lang niet geschreven, ik weet het.
Heb ik hier een reden voor? Nee, niet echt.

Op zoek naar hoe verder denk ik.
Hoe verder met mijn leven. Welke kant ga ik op. Welk pad ga ik volgen. Waar wil ik heen.

Ik denk dat ik de “zieke” periode achter me ga laten. Mijn oren zijn weer ok en dat maakt een groot verschil in hoe ik me voel. Nog steeds moe, maar ook dat voelt alsof het weer aan het opbouwen is. Het heeft wat tijd nodig voordat ik veranderingen ga merken van de medicijnen voor mijn schildklier, maar ook hier ben ik positief over.

Uitrusten, opladen en dan ga ik weer aan het werk. Ik kan weer terug naar waar ik werkte.

Alles gaat dus de goede kant op. Maar toch ben ik onrustig. Het voelt weer alsof ik vast zit.

Het lukt H. niet erg om zijn problemen op te lossen in America en ik kan hem niet helpen. Of we dus ooit weer bij elkaar zullen zijn is erg onzeker. Moet ik wachten en hoelang? Of ga ik door zonder hem? Ik wil niet kwijt wat hij me geeft, maar doorgaan zoals het nu gaat wil ik ook niet.
Huilen wil ik hier niet over, want dat voelt alsof ik al afscheid aan het nemen ben. Maar alles binnen houden maakt dat ik weer vast zit. Dan toch maar huilen, bang hem te verliezen.
Ik had de hoop dat als ik beter was ik eindelijk weer eens kon gaan genieten, met hem, maar daar staat nu nog even een grote streep door.
Genieten doe ik wel en mijn leven gaat door, maar het is allemaal net even anders dan ik gehoopt had.

Wel zie ik in grote lijnen waar ik heen wil met mijn leven.
Tijd om het volgende pad te nemen. En ik neem jullie mee op deze reis.

Gebak

Ik heb gebak gekocht om te vieren dat ik wat mankeer. Raar? Dacht het niet.

Vandaag ben ik weer bij de huisarts geweest, bloeduitslag was binnen.
Traag werkende schildklier. Nu medicijnen afstemmen en dan word ik weer “normaal”.

Ook keek hij nog een keer in mijn oren om te kijken hoe het met de ontsteking ging. Die ontsteking was bijna weg, maar doordat deze bijna weg was kon hij zien dat het achter mijn trommelvlies ook niet helemaal pluis was. Ook hier medicijnen en dan zou ook dit weer normaal moeten worden.

Ineens , binnen een tijdsbestek van 15 minuten, ben ik niet gek meer, beeld ik me geen dingen meer in, stel ik me niet meer aan, heb ik niets overgehouden van de hersenbloeding of operatie.

Het klopt gewoon allemaal wat ik al die tijd voel en zeg, al de klachten zijn er met een reden en gelukkig een reden die verholpen kan worden of waar ik met behulp van medicijnen goed mee kan leven.

Huilen moest ik.

Op den duur ga je bijna aan jezelf twijfelen. Bijna anderhalf jaar word ik omringd door artsen, chirurgen, therapeuten of wat je maar kan verzinnen. Een deel neemt me niet serieus, een ander deel wil wel helpen maar weet geen oplossing, of zoeken in de verkeerde richting.
Misschien had ik eerder naar mijn huisarts moeten gaan, maar ik dacht dat ik in goeie handen was en soms ben je al die doctoren ook wel eens gewoon zat.

Frustrerend en gewoon stom.

De oorontsteking komt waarschijnlijk door de operatie, vocht, bloed of bacterie in mijn oor gekomen en gaan ontsteken.
De trage schildklier staat waarschijnlijk los van alles, maar omdat iedereen in verband met de hersenbloeding of operatie dacht is er niet gezocht naar een “gewoon” probleem.

Pech, samenloop van omstandigheden.

Ik weet niet hoe ik het noemen moet, maar ik ga het in ieder geval vieren, met gebak.

De bom barst

Even lekker gehuild. Dat is wat ik gedaan heb de laatste 3 kwartier.

De “kids” zijn met hun vader op visite bij opa en oma en ik ben even lekker alleen, met een hoofd dat op springen staat.
Dan ga ik dus de was doen, de keuken opruimen, stofzuigen, afijn….. mijn huishouden doen, waarbij ik altijd lekker mijn hoofd kan laten gaan.

En vandaag begon het met gedachten als; “Wat als het allemaal zo blijft? Wat als ik nooit helemaal beter word?”.
Door deze gedachten word ik even zo down dat ik bang word voor het weer depressief worden. Iets waarvan ik weet dat ik het niet ben of weer wordt, ik weet namelijk hoe dat voelde en dit is anders.
En dit wordt dan even teveel, en de bom barst, huilen…………….
EINDELIJK !!!!!!!!!!!!

Dan komt alles eruit wat me dwars zit.

Ik heb allerlei plannen maar ik doe niks.
Te moe, te bang en faalangst.
Maar dit alles houdt me wel tegen.
Te moe is nog de grootste reden om niks te doen. Bang dat ik het door de vermoeidheid allemaal niet aan kan.
Maar wat is het ergste dat me kan gebeuren?
Dat het me niet lukt. En dan ben ik net zover als nu.
Eigenlijk kan ik dus alleen maar winnen of gelijk spelen.
Alleen de vermoeidheid zou instorting kunnen worden. Misschien niet slim, maar het misschien wel waard.
Toch maar wat eraan gaan doen misschien.

En ik kwam er achter dat ik me zorgen maak over mijn ex.
Niet in de zin van houden van, maar meer in de zin van, ik heb 20 jaar met hem geleefd, en die kop staat alsof er iets flink dwars zit, en dat gaat ontploffen binnenkort.
Ik denk dat ik hem beter ken dan wie dan ook, ook al zal hij dit niet toegeven. En praten over wat hem dwars zit doe je ook niet, daar ben ik niet meer voor. Je bent niet voor niks elkaars ex.
Maar ook al zijn we uit elkaar, ik wens hem geen rottigheid toe.
Na twintig jaar, 24 uur per dag samen zijn, lees ik hem zonder woorden en luister ik naar hem zonder gesprek.
En er is iets aan de hand met hem.
Ik kan alleen niet meer doen dan afwachten wanneer de bom barst.

Controle of go with the flow?

Eindelijk is het dan zover dat ik voel dat ik over “de controle” moet schrijven.

Ik vond en vind het nog steeds een beetje eng als ik de controle verlies over mijn leven of emoties.
Controle verliezen zag ik als een zwakte.
Dus als dat bij mij gebeurde, betekende dat voor mij “ik ben zwak”.

Maar hoeveel druk zet je door deze gedachte op jezelf?

Eerst over de controle over het leven;

Ik heb inmiddels aan den lijve ondervonden dat je het leven niet kan controleren.
Ik dacht dat ik mezelf goed onder controle had en toen werd ik depressief. Dit was geen controle, dit was alles weg stoppen.
Ik dacht dat ik mijn leven weer redelijk op de rails kreeg en toen kreeg ik een hersenbloeding.
Ik had allang weer aan het werk willen zijn, maar het leven bepaalt dat ik meer tijd nodig heb dan ik gepland had.
Het leven bepaalt in zekere zin zelf.
Ik geloof wel dat je het aan de zijlijn een beetje kan beïnvloeden, maar je kan het zeker niet controleren.

Sommige mensen zeggen dat je zelf alles bepaald , dat je zelf de keuzes maakt die je leven bepalen.
En toch is dit niet helemaal waar.
Ik geloof dat het leven bepaald, en het leven geeft je keuzes, waar je dan een richting uit kan kiezen.

In het Engels hebben ze daar zo’n mooie uitdrukking voor : “Go with the flow”, wat zoiets betekent als “met de stroom meegaan”.
De kunst om te accepteren wat er op je pad komt, ervan te leren, te kiezen welke richting, en dan van al het moois genieten wat het leven je te bieden heeft.

Deze kunst zou ik wel willen beheersen, maar dat is zo moeilijk voor iemand die alles altijd onder controle wilde hebben.
Ik doe mijn best, en tot nu toe voelt het goed.

En dan de controle over mijn emoties;

En bij mijzelf heb ik het dan hoofdzakelijk over het huilen.
Zo zwak vond/vind ik het van mezelf , als ik met een ruzie weer ga huilen.

Veel mensen, vooral mannen, denken dat ik dan ga huilen om mijn zin te krijgen.
En ik weet dat er vrouwen zijn die dat doen, en ik weet dat er mannen zijn die daar intrappen.

Maar zo ben ik niet.

Vroeger, toen ik zes was, heb ik veel gehuild als mijn ouders me zondag naar het schippersinternaat brachten.
Waarom en wat voor gevoelens dat bij me opriep, herinner ik me niet meer.
Wat ik me wel herinner , is dat mijn vader tegen me zei: “Als je volgende week weer zo huilt, dan komen we je vrijdag niet ophalen voor het weekend”.
Daarna heb ik dus eigenlijk nooit meer echt gehuild.

En nou niet gelijk gaan oordelen over de verkeerde aanpak van mijn vader.
Elke keer als ze mij op het internaat gebracht hadden zaten mijn ouders, vol van verdriet in de auto terug naar het schip.
Mijn moeder ging kapot aan mijn gehuil.
Later hoorde ik zelfs dat ze aan de wal wilde gaan wonen voor mij. Iets wat niet zo makkelijk ging in die tijd, 40 jaar geleden.
Dus mijn vader gebruikte het laatste middel, niets anders hielp, zodat het voor hen gemakkelijker werd, ze konden niet goed omgaan met het verdriet.
Hij dacht hierna ook dat ik hen wilde manipuleren met mijn gedrag, omdat ik stopte met huilen hierna. Ik geloof niet dat dit waar was, maar kan het me niet meer herinneren.

Maar ik denk wel dat hier al de basis ligt van dat het fout is voor mij om te huilen.
Ik was altijd stoer, huilen deed ik niet.

Ik heb de laatste 4 jaar vreselijk gehuild, alsof alles van al die jaren er eindelijk uitkomt.
Ik weet dat het me goed doet, maar ik voel me er nog steeds niet comfortabel bij.

Laatst zei iemand tegen me: “Heb je er wel eens over nagedacht, dat huilen misschien wel een teken van kracht kan zijn? “
En nee, hier had ik nog nooit aan gedacht.
Zij zag het als kracht, omdat je zo sterk bent dat je je emoties durft te tonen.

Deze gedachte probeer ik nu aan te wennen.

Het is namelijk veel makkelijker voor jezelf als je mee stroomt en er mee om leert gaan, dan er steeds tegen te vechten.
Het is namelijk helemaal niet erg om te voelen.
Het is namelijk helemaal niet erg om wat minder druk op jezelf te zetten.
Het is namelijk helemaal niet erg om de controle te laten gaan.

“Go with the flow”

Overbelast

Gisterenavond eerst maar eens een poosje zitten huilen.

Ik was al moe deze week, van mijn blog maken , en toen kwam mijn dochter ook weer thuis wonen.

Heel de week bezig met lezen, vertalen (want alles is in het Engels), begrijpen en uitvoeren van alles wat ik heb geleerd, om mijn blog in elkaar te krijgen.
En dit vraagt zoveel energie, dat ik eigenlijk niets anders dan dat zou kunnen doen. Maar ja het dagelijkse leven gaat ook gewoon door.

En dan merk ik toch weer eens heel goed, dat het allemaal nog niet in orde is met die hersenen van mij. Ik ben nog niet “de oude”.

Normaal maak je even een goede nacht en dan is alles weer ok, maar nu duurt het waarschijnlijk weer een week of zo, voordat alles weer tot rust gekomen is. Zo frustrerend.

En dan komt mijn dochter ook weer thuis wonen.
Precies op de meest vermoeiende dag van de week, donderdag.
Die dag heb ik zwemmen, fitness en therapie op één dag, in het revalidatiecentrum.
En ik was al moe van het blog maken dus………………… een beetje chagrijnig die dag. Volgende dag zien dat er een beetje orde kwam in al die dozen en een slaapplek creëren, want ik heb geen slaapkamer over.

En dan in de avond, toen ik even lekker alleen was, HUILEN.

Het is me allemaal even teveel. Nog steeds, ik begin weer te huilen nu.

In plaats van dat ik meer rust krijg, wordt het alleen maar drukker.

Het zal zijn reden wel hebben.
Ik weet dat ze me ook zal helpen in huis, het is altijd gezellig om met haar te praten, dus als alle rommel weer is opgeruimd zal het allemaal wel weer meevallen.

En mijn blog , het belangrijkste draait, dus ook die druk neemt af.

Bezig zijn met dit alles, maakt ook dat ik niet aan mezelf werk. Bijna niet geschreven afgelopen week, niet genoeg gevoeld, niet genoeg stilgestaan bij mezelf. Dus ook dat “emmertje” loopt over.

Alle “emmertjes” lopen over.

Ik ben “overbelast”.

Van slag

Woensdag ruzie gehad met 3 mensen. Ik maakte geen vrienden die dag.

Maar ben nu eigenlijk nog steeds van slag daarover. En ik weet niet goed waarom.

Ik ben niet zo van de ruzie. Ik ben meer van het gesprek, en als ik echt boos word gaat ik huilen of klap voor dagen dicht. En in zo’n gesprek kan ik redelijk recht voor z’n raap zijn.

Maar woensdag was een combinatie van alles. Ik was kwaad, recht voor z’n raap en moest huilen.

Ik liet niet over me heen lopen. Misschien is dat het.

Alle drie zeggen ze altijd wat ze willen, en ik laat ze maar, geen zin in ruzie en geen zin om mezelf te verlagen tot scheldpartijen of dingen roepen waar ik niet over na denk.

Eén zit zelf in een kut situatie, dus kan hem nog geen eens iets kwalijk nemen. Misschien was ik te recht voor z’n raap, maar dat is hij ook altijd.

De ander, was weer eens zichzelf, die loopt te stoken, zogenaamd zonder dat hij zich ervan bewust is, maar hij doet het wel. Net zolang tot ik reageer, wat ik dus meestal niet doe.

En de derde praat ik weer mee als we beiden rustiger zijn, dat wordt gelukkig altijd wel opgelost. Goeie vent, niet de makkelijkste, maar een zeer goed hart en hij krijgt ook al die jaren mee wat er gebeurt, hij en z’n broer hebben het ook zwaar gehad.

Maar ondertussen zeggen ze wat ze willen, doen mij pijn en zolang ik maar niet reageer gaat alles goed. En als ik reageer ben ik de gebeten hond.

In de eerste situatie doe ik mezelf tekort, ik laat over me heen lopen. Je kan het zien als “de wijste zijn”, maar is dat wel zo?
In de tweede situatie ben ik de oorzaak of het probleem volgens hen. Iets wat ik nooit zo leuk vond, dus reageerde ik maar niet, maar ik geloof dat dat me niet zoveel meer interesseert.

Heb ik geen mening?
Moet ik dan maar dingen over me laten zeggen die me pijn doen en niet reageren?

Soms ben ik het zat en wil ik niet de “wijste” zijn maar voor mezelf opkomen.

Als ik niks zeg ben ik ook van slag.

Dan maar van slag van het voor mezelf kiezen, heb ik er in ieder geval nog wat aan.