Ik heb het goed

Er werd me een extra werkplek aangeboden. Moeilijker dan mijn huidige, niet iedereen is geschikt voor deze locatie. Ik voelde me wel vereerd en weer eens een nieuwe uitdaging. Lees verder

Advertenties

Ik wil fit zijn

Ja het is wat stil op mijn blog.
Het is ook stil in mij. Ik ben zo verschrikkelijk moe, dat mijn dag eigenlijk bestaat uit het afwisselen van iets doen en dan slapen.

Dit eerste stukje schreef ik gisteren, te vermoeid om het af te maken, ik kreeg hoofdpijn en moest stoppen.

Vandaag is het helemaal drama.
Voor het eerst in al die tijd heb ik me afgemeld voor revalidatie.
Ik ben zo moe dat ik nu eigenlijk constant draaierig en misselijk ben en hoofdpijn heb.
Als ik de trap op en af loop ben ik op.

Eindelijk heb ik juist meer tijd voor mezelf de laatste 1,5 week. De kinderen helpen namelijk fijn mee in huis nu. Het zou dus juist leuker voor me moeten worden.

Maar nu ik meer kan ontspannen, kom ik er pas achter hoe moe ik ben.
Ik denk dat ik leefde op adrenaline of zo.

Als ik vraag aan de artsen wat het is en waar het vandaan komt , krijg ik eigenlijk steeds hetzelfde antwoord, “ Je doet teveel, je hebt meer rust nodig, dit heeft tijd nodig”.

Misschien dat ik toch de boel wat onderschat heb, zoals de chirurg al zei vorige week.
Hij zei dat ik niet moest vergeten dat ondanks dat mijn hersenen niet beschadigt zijn, hij ze wel heeft moeten manipuleren om bij die ader te komen. Hij heeft ze letterlijk aan de kant moeten duwen en dat herstel heeft tijd nodig, 1 tot 1,5 jaar.
En het feit dat ik erg makkelijk door de operatie ben gekomen maakt de operatie niet minder zwaar.

Ik doe niet veel, vind ik, maar waarschijnlijk toch teveel voor het herstel van mijn hersenen.

Dit is zo vreselijk zwaar voor me, ik baal hier zo van. Ik heb het zo gehad met dat ziek zijn.
Ik wil dit niet meer, ik wil weer normaal zijn.
Ik wil vooruit gaan, maar dit voelt alsof ik weer achteruit ga.
Ik wil weer fit zijn.

Hoofdpijn

Laatste paar dagen veel hoofdpijn gehad.

Ik ben erg moe de laatste tijd, teveel met mijn hoofd bezig. Lichamelijk doe ik gewoon netjes wat me geleerd is bij het revalidatiecentrum, en ik moet zeggen dat dat allemaal ook makkelijker gaat, dus we gaan vooruit.

Maar geestelijk heb ik het zwaar, kan ik toch weer merken dat het nog niet helemaal ok is daarboven.

Dit blog opstarten vroeg veel energie van me, en nu ben ik ook alles nog aan het vertalen in het Engels.

Ik ga weer te laat naar bed, het oude patroon sluipt er toch weer in, en ik kan het gewoon niet meer doen op de oude manier.

Hoe vroeg of laat ik ook naar bed ga, ik word op dezelfde tijd wakker, dus te laat naar bed resulteert in korte nachten, die nachten heb ik juist zo hard nodig voor het herstel van mijn hersenen.

Maar ik voel me bijna “normaal” de laatste tijd, en dan sluipen de oude gewoonten er zo makkelijk weer in.

En toch ben ik ook blij met de hoofdpijn.

Ten eerste, omdat ik denk dat de hoofdpijn een “teken” is dat ik het niet goed doe. Dus mijn lichaam waarschuwt me.

En ten tweede, omdat ik weer hoofdpijn kan hebben zonder bang te worden.

Voor dit alles, had ik altijd veel hoofdpijn, ook migraine.

Sinds de hersenbloeding heb ik nog maar zelden hoofdpijn gehad, maar als ik het had werd ik vreselijk bang, ik zat eigenlijk te wachten op het moment dat het zo erg werd dat ik naar het ziekenhuis moest.

Wat natuurlijk niet gebeurde, maar de pijn die ik die dag te verduren heb gehad, is bijna ondragelijk, het is eigenlijk niet te doen. En ik gebruik de woorden “bijna” en “eigenlijk”, omdat ik het toch heb gedaan die dag.

Maar die dag en die pijn heeft me zoveel angst voor hoofdpijn bezorgd, dat ik bijna in paniek raakte als ik hoofdpijn kreeg.

Nu, na meer dan een jaar na de hersenbloeding, kan ik eindelijk weer “gewoon” hoofdpijn hebben.

De hoofdpijn, deze keer , was voor mij weer een stapje vooruit.