De hypofyse

Inmiddels heb ik de hoofdarts in het revalidatiecentrum weer gesproken.

Al het bloedprikken is niet voor niks geweest.
Er is een verandering te zien in de hormoon waarden.

Deze arts denkt dat de hypofyse door de hersenbloeding een “opdonder” heeft gehad.
Iets wat niet veel gebeurd, maar het gebeurd wel.
Niet beschadigd, maar van slag.
De bloeding was 1,5 cm verwijderd van de hypofyse.

Voor diegene die niet weet wat de hypofyse is, even een kleine uitleg :

De hypofyse is een soort erwt van 1cm doorsnee, het is een klier die hormonen afscheid.
Hij ligt middenin het hoofd, net onder de hersenen.

De hormonen die hier worden afgescheiden reguleren o.a. :
Groei
Bloeddruk
Functies voor het geslachtsorgaan voor zowel mannen als vrouwen
Schildklier functie
De omzetting van voedsel in energie (metabolisme)
Water regelgeving in het lichaam
Waterbalans via de controle van de absorptie van water in de nieren
Temperatuurregeling
Pijnbestrijding
Is van invloed op emoties

Zeker weten doet ze het niet, maar het verklaard wel zo’n beetje alles waar ik het afgelopen jaar last van heb gehad en de dingen waar ik nog last van heb.

Goede nieuws is dat het allemaal aan het herstellen is, ik zou dus binnenkort weer “de oude” kunnen zijn. ( Misschien toch nog dat extra gewicht kwijtraken? Ha ha ha )

Yeah !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Voelt goed, liever mankeer ik natuurlijk niets.
Maar te weten dat dit het is en alles waarschijnlijk weer goed komt doet me goed.

Advertenties

Diep respect

Ik moet vandaag ineens denken aan wat ik zag op tv een paar dagen geleden.
RTL late night, het ging over de “Katwijkse ziekte”. Ziekte waarbij je elk moment een hersenbloeding kan krijgen, de eerste kan fataal zijn, maar het kan ook dat je met tussenpozen , er steeds weer één krijgt, net zolang tot het wel fataal is, of dat je langzaamaan steeds slechter wordt.
Maar één ding weten ze zeker, het leidt tot de dood , en er is geen medicijn tegen.

Die avond had ik het al moeilijk toen ik naar die man zijn verhaal zat te luisteren, diep respect , dat hij zo in het leven kan staan met een “tijdbom” in zijn hoofd.

En dan zijn zoon, laten testen of hij de ziekte ook heeft, heeft geen zin, want er is toch geen medicijn. Maar hij loopt wel met de rot gedachte rond, “heb ik het of niet”.

Zelf heb ik 9 maanden rond gelopen met een “tijdbom” in mijn hoofd.
Een ander aneurysma wat op springen stond, maar ze wisten niet wanneer, en ik moest eraan geopereerd worden, clipping, dan zetten ze een klein knijpertje op de nek van het aneurysma.

In het begin ging het nog wel , normaal is de wachttijd voor deze operatie een maand of 3. Kwam eigenlijk wel goed uit, kon ik 3 maanden herstellen van de hersenbloeding.

Ik moest zorgen dat ik bij de anesthesie langs was geweest, want dan konden ze me snel inplannen.

Dat “snel” werd 9 maanden later.
In de tussentijd wel elke 2 weken iemand van de planning gesproken, dan hoor je tot 3 keer toe dat je op de planning stond, of ik hoorde een “waarschijnlijk die en die” datum, maar er kwamen steeds spoedgevallen en patiënten tussendoor die een groter risico hadden.

Allemaal heel begrijpelijk, maar ik zat daar met mijn “tijdbom” , bang dat ik ook een spoedgeval zou worden, wetende dat als het zou barsten, ze er niet goed bij konden, vanwege de druk op mijn hersenen. En mijn kinderen wisten dit ook.

De eerste keer had ik geluk gehad, niks overgehouden aan mijn hersenbloeding, maar wie garandeerde mij weer zoveel geluk?

Verdriet, kwaadheid, onmacht.
Ik dacht dat ik langzaamaan “gek” aan het worden was en mijn kinderen met mij. Bang dat ik weer depressief zou worden.

Diep respect voor H. , die met dezelfde angsten liep, maar daarbij al mijn buien die gepaard gaan met al die gevoelens, gewoon over zich heen liet gaan.
Diep respect voor mijn kinderen.

Diep respect voor iedereen met een “tijdbom” , op wat voor manier dan ook, en voor de mensen om hen heen.