Goed voelen

Zo…. Eerst maar eens de ondertitel van mijn blog veranderd. Dit voelt als een soort afsluiting van deze heftige periode. Er is meer dan ziek zijn. Er is meer dan tegenslag.
10154365_544062469041957_4806770555463057440_n
En wat is er nieuw in mijn leven?
Een cursus schrijven volgen.

Niet omdat ik dan direct denk dat ik een beroemd schrijver ga worden. Maar ik ben deze cursus gaan doen om voor mezelf te onderbouwen wat ik doe.
Ik doe zo maar wat. Zo voelt het. Bang dat ik ineens niets meer te schrijven heb. Misschien kan ik het schrijven voor mezelf makkelijker maken of misschien is anders beter voor mij. Ik wil mezelf uitleggen wat ik doe.
Ik schrijf op gevoel. Als mijn gevoel even niets zegt, schrijf ik niets. Maar dit is een erg onzeker uitgangspunt. Ik weet ook dat ik fouten maak, maar ik kan niet echt aanwijzen waar ze zitten. Deze onzekerheden maken mij onzeker en dat wil ik niet meer zijn.
Zelfvertrouwen in wat ik doe is eigenlijk waar het om draait.

Voeding voor mijn hersenen is het ook.
De hunkering naar nieuwe informatie. Het gevoel slimmer te worden. Het gevoel dat ik niet stil sta. Het voeden van deze gevoelens geeft me een enorm goed gevoel.

Me goed voelen. Eigenlijk wel een goed uitgangspunt voor de rest van mijn leven.

Het vervolg

De operatie.

Niet schrikken, maar dit is hoe ik eruit zag 30 november 2013.
20131130_090830

Twee dagen na de operatie, nog niet eens zo erg lang geleden.

Als je je dan bedenkt dat het luikje in mijn schedel aan de bovenkant onder die pluk haar aan de voorkant zit, en de ader die ze moesten clippen aan de achterkant net onder mijn hersenen zit, dan heb je enig idee hoe ze hebben moeten wroeten om bij die ader te komen.

Daar waar het luikje is gemaakt zit een soort “vouw” in de hersenen, waar ze tussendoor kunnen om bij de ader aan de achterkant te komen.
Ze hebben dus letterlijk alles aan de kant moeten duwen om bij die ader te komen, de chirurg zegt hierover, “Ik heb de hersenen moeten manipuleren”, ik noem het maar gewoon aan de kant duwen.

Ruimte om de hersenen even opzij te duwen is er niet, dus je snapt dat ze dus eigenlijk mijn hersenen hebben moeten indeuken om toegang te krijgen tot die ader.

Dit heeft tot gevolg dat mijn hersenen dus gewoon beurs zijn. Van buiten niks te zien, maar van binnen duurt het 1,5 jaar voordat het volledig hersteld is.

En dit is wat me nu al die klachten geeft.

De eerste week was er eigenlijk niks aan de hand, ik kwam vrij makkelijk en zonder veel pijn de operatie door.
Toen ik eenmaal thuis kwam begonnen de klachten.

Vermoeidheid, ik weet dat dit een “makkelijke” klacht is , en hier bedoel ik mee, dat mensen al gauw vinden dat je niets wil of dat je het gebruikt om medelijden te wekken.
Mensen denken ook al gauw, “Ach een paar nachten goed slapen, dan gaat het wel weer”, of, ”gewoon doorgaan, dan bouw je wel conditie op”.
En onder normale omstandigheden ben ik het ook eens met deze gedachten.

In mijn geval; lichamelijk was ik al moe van het herstel van de hersenbloeding, maar ik geloof dat ik dat redelijk onder controle heb.

Maar hersenherstel is andere koek. Dit herstel zuigt je gewoon leeg.
Ik voel ook gewoon dat het begint in mijn hoofd.
Het wordt dan moe in mijn hoofd, daarna gaat mijn hoofd jeuken, altijd rond het litteken, maar ook op verschillende plekken in mijn hoofd, daarna gaan mijn ogen raar doen, dan mijn armen en dan de rest van mijn lichaam.
Als ik dan een uurtje ga slapen gaat het weer een paar uur goed, en dan begint het weer.

Ook gaat alles dubbelop.
Hersenen heb je nodig bij alles wat je doet, dat vermoeid me, dan zijn ze aan het herstellen, dat vermoeid me, en dan komt alles nog harder binnen omdat m’n “filters” niet werken, dus de hersenen krijgen nog meer werk te doen, dat vermoeid dus nog meer. Je zit dus eigenlijk in een soort cirkeltje.

Tijd is hier dus het enige medicijn.

Net nadat ik thuis ben gekomen na de operatie begon bij mij een kwaadheid, deze heeft zeker 3 maanden geduurd. Gedragsveranderingen zitten aan de voorkant van de hersenen, net voor de plek waar ze het luikje hebben gemaakt.
Ik denk dat dit deel het eerste is gaan herstellen, deze filters werken weer, en mijn gedrag is ook weer normaal.

Woorden in de verkeerde volgorde zeggen of typen , of niet op bepaalde woorden kunnen komen, deze functie zit rond de “vouw”.
Ook dit is bijna over, alleen als ik weer last heb van mijn oor, kan ik soms niet goed op woorden komen.

De klachten die ik nu nog heb, zitten allemaal aan de achterkant van mijn hersenen.
De functie “waarnemingen” zit daar, dus zien, ruiken, voelen enz.
De filters daar zijn ook nog niet herstelt , alles komt daar keihard binnen, en het is een gebied wat je eigenlijk heel de dag gebruikt, dus het herstelt waarschijnlijk ook langzamer.
Ik zit dus nu helemaal in een cirkeltje , doordat je het heel de dag gebruikt wordt je moe, doordat het harder binnenkomt wordt je nog vermoeider, door het herstel wordt je nog vermoeider, door het vermoeid zijn word ik duizelig, maar ook het zien zit daar, wat dan weer meer belast wordt, enz.
Ik hoop dat iedereen het nog begrijpt.

Het enige wat dus hier ook weer helpt is tijd.
Het revalidatiecentrum kan hier dus ook weinig aan doen.

De revalidatie, daar ga ik het de volgende keer weer over hebben.

Er wordt aan gewerkt

Wat ben ik aan het doen?

Aan het zoeken of ik een reden kan vinden, waarom ik me voel zoals ik me voel.
Niet dat het iets veranderd, maar misschien als ik begrijp wat er in mijn hoofd gebeurd, kan ik het beter accepteren.

Ik heb de neiging weer terug te vallen in mijn grootste fout.
Ik wil niet “ziek” zijn, dus probeer ik nu om het niet mijn leven te laten leiden.
Maar dan val ik terug in de grootste fout die ik kan maken.

Teveel doen, over mijn grenzen gaan, zodat alles alleen maar erger wordt.

Ik moet voor mezelf een reden hebben, om het beter te accepteren, ik voel me schuldig.
Het voelt alsof iedereen me aanstaart en denkt: “ Ga nou maar weer eens werken, stel je niet zo aan”.
Maar het is hoofdzakelijk ikzelf die er geen “vrede” mee kan krijgen.

Ik ben nu dus een soort van “research” aan het doen naar de hersenen, hoe deze werken, en naar de operatie, en het effect van de operatie op de hersenen.
Dit alles wil ik als een apart hoofdstuk toevoegen aan mijn blog.
Maar ja, dit gaat niet zo snel, te vermoeiend.

Ook ben ik beetje bij beetje al mijn seksuele problemen onder woorden aan het brengen. Ik weet nog niet goed of en hoe ik dat ga delen.
Ik denk namelijk dat ik ook hiermee mensen kan helpen met mijn ervaringen. Er zijn namelijk nog steeds vrouwen/meisjes die dezelfde kromme gedachten hebben over seks als ik had.

Mijn idee was dat wij vrouwen seks “horen te geven” aan een man, omdat zij het nodig hebben, ik heb het eigenlijk nooit echt gezien als iets wat ik zelf nodig heb en lekker mag vinden.
Eerst dacht ik dat ik hier de enige of laatste in was die rondliep met deze gedachten.
Niets is minder waar. Zelfs sommige jonge , moderne meisjes/vrouwen lopen met dit idee rond.
Zonde toch?

Door mijn ervaringen en gedachten hierover op te schrijven en misschien ook te delen, probeer ik het antwoord te vinden op het waarom wij er zo over denken en hoe we onszelf zover kunnen brengen, dat we er wel van kunnen genieten.

Dus…… er wordt aan gewerkt.

Ik wil fit zijn

Ja het is wat stil op mijn blog.
Het is ook stil in mij. Ik ben zo verschrikkelijk moe, dat mijn dag eigenlijk bestaat uit het afwisselen van iets doen en dan slapen.

Dit eerste stukje schreef ik gisteren, te vermoeid om het af te maken, ik kreeg hoofdpijn en moest stoppen.

Vandaag is het helemaal drama.
Voor het eerst in al die tijd heb ik me afgemeld voor revalidatie.
Ik ben zo moe dat ik nu eigenlijk constant draaierig en misselijk ben en hoofdpijn heb.
Als ik de trap op en af loop ben ik op.

Eindelijk heb ik juist meer tijd voor mezelf de laatste 1,5 week. De kinderen helpen namelijk fijn mee in huis nu. Het zou dus juist leuker voor me moeten worden.

Maar nu ik meer kan ontspannen, kom ik er pas achter hoe moe ik ben.
Ik denk dat ik leefde op adrenaline of zo.

Als ik vraag aan de artsen wat het is en waar het vandaan komt , krijg ik eigenlijk steeds hetzelfde antwoord, “ Je doet teveel, je hebt meer rust nodig, dit heeft tijd nodig”.

Misschien dat ik toch de boel wat onderschat heb, zoals de chirurg al zei vorige week.
Hij zei dat ik niet moest vergeten dat ondanks dat mijn hersenen niet beschadigt zijn, hij ze wel heeft moeten manipuleren om bij die ader te komen. Hij heeft ze letterlijk aan de kant moeten duwen en dat herstel heeft tijd nodig, 1 tot 1,5 jaar.
En het feit dat ik erg makkelijk door de operatie ben gekomen maakt de operatie niet minder zwaar.

Ik doe niet veel, vind ik, maar waarschijnlijk toch teveel voor het herstel van mijn hersenen.

Dit is zo vreselijk zwaar voor me, ik baal hier zo van. Ik heb het zo gehad met dat ziek zijn.
Ik wil dit niet meer, ik wil weer normaal zijn.
Ik wil vooruit gaan, maar dit voelt alsof ik weer achteruit ga.
Ik wil weer fit zijn.

Hoofdpijn

Laatste paar dagen veel hoofdpijn gehad.

Ik ben erg moe de laatste tijd, teveel met mijn hoofd bezig. Lichamelijk doe ik gewoon netjes wat me geleerd is bij het revalidatiecentrum, en ik moet zeggen dat dat allemaal ook makkelijker gaat, dus we gaan vooruit.

Maar geestelijk heb ik het zwaar, kan ik toch weer merken dat het nog niet helemaal ok is daarboven.

Dit blog opstarten vroeg veel energie van me, en nu ben ik ook alles nog aan het vertalen in het Engels.

Ik ga weer te laat naar bed, het oude patroon sluipt er toch weer in, en ik kan het gewoon niet meer doen op de oude manier.

Hoe vroeg of laat ik ook naar bed ga, ik word op dezelfde tijd wakker, dus te laat naar bed resulteert in korte nachten, die nachten heb ik juist zo hard nodig voor het herstel van mijn hersenen.

Maar ik voel me bijna “normaal” de laatste tijd, en dan sluipen de oude gewoonten er zo makkelijk weer in.

En toch ben ik ook blij met de hoofdpijn.

Ten eerste, omdat ik denk dat de hoofdpijn een “teken” is dat ik het niet goed doe. Dus mijn lichaam waarschuwt me.

En ten tweede, omdat ik weer hoofdpijn kan hebben zonder bang te worden.

Voor dit alles, had ik altijd veel hoofdpijn, ook migraine.

Sinds de hersenbloeding heb ik nog maar zelden hoofdpijn gehad, maar als ik het had werd ik vreselijk bang, ik zat eigenlijk te wachten op het moment dat het zo erg werd dat ik naar het ziekenhuis moest.

Wat natuurlijk niet gebeurde, maar de pijn die ik die dag te verduren heb gehad, is bijna ondragelijk, het is eigenlijk niet te doen. En ik gebruik de woorden “bijna” en “eigenlijk”, omdat ik het toch heb gedaan die dag.

Maar die dag en die pijn heeft me zoveel angst voor hoofdpijn bezorgd, dat ik bijna in paniek raakte als ik hoofdpijn kreeg.

Nu, na meer dan een jaar na de hersenbloeding, kan ik eindelijk weer “gewoon” hoofdpijn hebben.

De hoofdpijn, deze keer , was voor mij weer een stapje vooruit.

Overbelast

Gisterenavond eerst maar eens een poosje zitten huilen.

Ik was al moe deze week, van mijn blog maken , en toen kwam mijn dochter ook weer thuis wonen.

Heel de week bezig met lezen, vertalen (want alles is in het Engels), begrijpen en uitvoeren van alles wat ik heb geleerd, om mijn blog in elkaar te krijgen.
En dit vraagt zoveel energie, dat ik eigenlijk niets anders dan dat zou kunnen doen. Maar ja het dagelijkse leven gaat ook gewoon door.

En dan merk ik toch weer eens heel goed, dat het allemaal nog niet in orde is met die hersenen van mij. Ik ben nog niet “de oude”.

Normaal maak je even een goede nacht en dan is alles weer ok, maar nu duurt het waarschijnlijk weer een week of zo, voordat alles weer tot rust gekomen is. Zo frustrerend.

En dan komt mijn dochter ook weer thuis wonen.
Precies op de meest vermoeiende dag van de week, donderdag.
Die dag heb ik zwemmen, fitness en therapie op één dag, in het revalidatiecentrum.
En ik was al moe van het blog maken dus………………… een beetje chagrijnig die dag. Volgende dag zien dat er een beetje orde kwam in al die dozen en een slaapplek creëren, want ik heb geen slaapkamer over.

En dan in de avond, toen ik even lekker alleen was, HUILEN.

Het is me allemaal even teveel. Nog steeds, ik begin weer te huilen nu.

In plaats van dat ik meer rust krijg, wordt het alleen maar drukker.

Het zal zijn reden wel hebben.
Ik weet dat ze me ook zal helpen in huis, het is altijd gezellig om met haar te praten, dus als alle rommel weer is opgeruimd zal het allemaal wel weer meevallen.

En mijn blog , het belangrijkste draait, dus ook die druk neemt af.

Bezig zijn met dit alles, maakt ook dat ik niet aan mezelf werk. Bijna niet geschreven afgelopen week, niet genoeg gevoeld, niet genoeg stilgestaan bij mezelf. Dus ook dat “emmertje” loopt over.

Alle “emmertjes” lopen over.

Ik ben “overbelast”.

Filters

Aanvullend op “Maakt me onzeker”.

Het voelt alsof mijn inkomende filters niet goed meer werken.
Ik denk dat de hersenen normaal alles reguleren/filteren, ik ben geen dokter, ik vertel alleen maar wat ik denk en hoe het voor mij voelt, en bij mij werkt dat niet goed meer.

Van alles wat binnen komt krijg ik de volle laag.

Zonlicht, volle laag, degene die migraine hebben , komen dicht bij waar ik last van heb.

Nieuw geluid, volle laag, als ik eraan gewend ben gaat het goed.

Als ik om me heen kijk, zie ik niet 1 gebouw bijvoorbeeld, ik zie alle gebouwen , alle ramen, alle verkeersborden, enz.

Ik denk dat het met de emoties meer iets is omdat ik verander. In plaats van mijn mond houden, trek ik hem nu open, als ik pijn gedaan wordt.
Hier moet ik aan wennen, een nieuw gevoel voor me.

Maar de filter die helpt met “wanneer je het los moet laten”, die werkt dan weer niet mee, misschien ook wel omdat het harder binnenkomt /aankomt. Of misschien omdat het een nieuw gevoel is, weet “mijn ik” niet hoe die de gevoelens moet filteren.

Alles voelt nieuw, terwijl ik het allemaal al ken.

Vandaag op revalidatie eens vragen hoe dat zit met die “filters”.