Voetreflextherapie

Bij mij was het een voetmassage met aandacht voor het activeren van de stofwisseling.
Ik hou nog steeds regelmatig vocht vast en m’n stoelgang is sinds de hersenbloeding ook niet meer normaal geweest. Dit vertelde ik tegen mijn “goeroe”, en die ging er wat aan doen.

Mijn “goeroe” is gewoon mijn fysiotherapeut. Maar een zeer fijne man die masseert , kraakt, praat , klassieke muziek draait, maar vooral gelooft in de balans tussen lichaam en geest. Iets waar ik ook naar op zoek ben.

Mijn rug is mijn zwakke plek. Voor de hersenbloeding had ik altijd hoofdpijn. Stress en het niet gelukkig of tevreden zijn met mijn leven veroorzaakte veel van deze hoofdpijn. Ik geloof dat mijn lichaam dat heeft verplaatst naar mijn rug. Gewoon omdat ik simpelweg te bang ben om weer hoofdpijn te krijgen.
Ik ga dus regelmatig naar mijn “goeroe” en als ik daar vandaan kom ben ik vaak weer bijna als herboren. Helemaal perfect zal het nooit worden want ik heb ook nog wat bindweefsel om mijn SI gewricht. Alhoewel bindweefsel ook weer reageert op het nog niet helemaal hersteld zijn van de hersenbloeding en operatie. Dus wie weet, ooit…………

Maar terug naar de voetreflextherapie.
Er zijn geloof ik therapeuten die aan je voeten voelen waar het probleem zit en zich daar op richten. Bij mij was het richten op mijn problemen en door middel van massage, organen activeren.
Hoe dan ook, het gaat om het activeren van de organen via de meridianen oftewel energiebanen.
voetenkaart-chinees

Of het werkt? Weet ik niet. Wel moet ik ontzettend veel plassen sinds ik daar geweest ben. Vooral de dag dat ik terugkwam, er kwam geen eind aan. En ik heb meer gassen in het lichaam, die er ook uit komen. Minder voor mijn omgeving, maar voor mij lucht het wel op.

Maar sinds ik van alles heb meegemaakt weet ik dat het lichaam tot veel in staat is. En ik geloof hier wel in. Dus misschien is het geloven in deze therapie al genoeg om mijn organen te activeren.

Hoe dan ook, baat het niet dan schaad het niet. Het was zo ontspannend dat ik bijna in slaap viel tijdens de behandeling. Genoten heb ik dus in ieder geval.

Advertenties

Verantwoordelijkheid

Donderdag een uur getennist op revalidatie, het ging eigenlijk hartstikke goed. Voor het eerst getennist in mijn leven, en ze vonden dat ik talent had.
Vrijdag was ik weer op, heel de dag moe.
Nu zaterdag, en afgelopen nacht slecht geslapen. Dus weer op.

Ik ben zo ontevreden met mijn leven, ik baal zo van mijn leven op het moment.
Ik ben onrustig, ik heb ideeën, ik wil van alles, maar ik ben steeds te moe.
Ik had vrijdag eigenlijk een verjaardag, maar ja…. , te moe.
Vanmiddag had ik eigenlijk weer een verjaardag, maar ja…., te moe.

Alles wat ik wil of wil veranderen in mijn leven, kan (nog) niet ,  omdat ik te moe ben.
Geld is ook vaak een issue als ik iets wil veranderen, maar ja….. , aan het werk gaan ben ik te moe voor.

Ik ben letterlijk en figuurlijk moe van mijn leven en van alles wat ik heb meegemaakt de laatste vier jaar.
Vier jaar lang ben ik al bezig;
Depressie, helen, herstellen, opbouwen.
Hersenbloeding, helen, herstellen, opbouwen.
Operatie, helen, herstellen, opbouwen.
Volgens mij ben ik gewoon in en in moe van alles.

Elke keer als ik weer wil beginnen met leven word ik terug “geslagen” door mijn vermoeidheid.
En ik weet eigenlijk niet goed wat ik eraan moet doen.
Het heeft tijd nodig, dat is wat ik steeds hoor, maar ik wil geen tijd meer nodig hebben, ik wil weer leven.

Ik wil naar Amerika, maar de voorbereidingen daar gaan niet snel genoeg naar m’n zin. En omdat het niet snel genoeg gaat naar mijn zin, zit ik nu al twee dagen te chagrijnen tegen mijn vriend in Amerika. Hij moet beter zijn best doen om mijn leven te veranderen.
Eigenlijk geef ik hem de schuld van mijn ontevredenheid over mijn leven.

Maar het is mijn leven en mijn ontevredenheid.
Mijn probleem waar ik verandering in zal moeten aanbrengen.
Zelf de verantwoordelijkheid nemen en kijken wat ik wel kan doen.

Wat ik denk dat er aan de hand is al die tijd

Het begint met een hersenbloeding, 14 feb 2013.
Hierdoor ging mijn lichaam in overlevingsmodus. Alles wat het lichaam kan gebruiken om te herstellen, wordt gebruikt.
Eerst eet het vetreserves op, die had ik niet veel, dus was het spierweefsel al snel aan de beurt.
In die 2 weken in het ziekenhuis ging dit razend snel, ik kom thuis zo mager als een lat en zeer verzwakt.

Het lichaam blijft in die overlevingsmodus.
Het lichaam gaat eigenlijk een soort van “schranzen” om alles wat het maar kan vinden, op te slaan.
Hierdoor ben ik in korte tijd zoveel aangekomen.
Ik zag ook gewoon de vetbobbeltjes onder mijn huid, pijnlijke harde schijven onder mijn huid.
Na enige tijd werd dit aankomen minder, maar het heeft zeker een jaar geduurd voor het zich stabiliseerde.

Misschien dat de arts gelijk heeft dat de hypofyse is geraakt bij de bloeding, maar misschien zijn die schildklierhormonen en groeihormonen ( hiervan was de bloedwaarde wat afwijkend) juist wel onderdeel van dit overlevingsmechanisme, alles overuren laten maken om groei in energievoorraad te bevorderen.

Tegelijkertijd gaat er een afvoer proces aan de gang.

Het afwijkende gedrag in mijn plassen begon al in het ziekenhuis.
Dagen bijna niet plassen en dan weer een paar dagen volop. Tijdens die dagen dat ik niet goed plaste werden die harde schijven in mijn huid meer.
Misschien wel een soort strijd tussen overlevingsmodus en afvoer. De één wil alles houden, de ander wil alles kwijt.

Vreemde ontlasting , eigenlijk een soortgelijk verhaal.

Toen het plassen weer normaal werd, begon het overmatige zweten, ook een vorm van afvoer van afvalstoffen.

Tijdens dit proces van afvoeren naar buiten toe, is er van binnen ook een afvoer verhaal bezig.

Vervuild hersenvocht dat via de ruggengraat wordt afgevoerd en vervolgens het lichaam in gaat om verder afgevoerd te worden.
Omdat ik al bindweefselgroei heb aan mijn SI gewricht, wordt dit mijn zwakke plek. De afvalstoffen hebben bij dat SI gewricht eigenlijk te weinig ruimte om te passeren, waardoor er zenuwen knel komen , die vreselijke pijn veroorzaken.
In het begin zo erg, ook vanwege de grote hoeveelheid afval die afgevoerd wordt, dat ik nauwelijks kan lopen.
Nu wordt het afval minder, de pijn is ook minder, maar nog wel zo aanwezig dat ik stijf ben in mijn rug en dat er pijnscheuten mijn been in schieten.
Dit alles is nu redelijk aan het stabiliseren.

Ik zie weer spieren verschijnen, het vet wordt minder, het plassen is weer normaal, ontlasting is weer normaal en het zweten wordt minder.
Mijn rug is de ene keer meer dan de andere keer, soms zijn er zelfs dagen dat ik geen pijn heb, maar die dagen heb ik nog niet veel.

Het lichaam is al die tijd ook moe geweest omdat het zo verzwakt was.
Niet veel spierweefsel meer , maar wel aankomen in gewicht, is zwaar en vermoeiend.
Al die processen die aan de gang zijn, zijn ook vermoeiend.
Het zo lang moeten wachten op een operatie werkt ook niet echt mee.

Je kan het ook niet even uitschakelen, het lichaam gaat gewoon door met helen, of je nou moe bent of niet.

Terwijl dit alles aan de gang is, gaat er door de operatie eind november een tweede proces aan de gang.
Het wordt dus dubbel op vanaf dat moment.
In plaats van alleen het lichaam dat aan het helen/afvoeren is, komt nu het helen van mijn hersenen erbij, een nog veel vermoeiender proces.

Volgende keer meer daarover.

Ik ben mezelf

“Je bent jezelf niet meer”, “Kijk je uit dat je niet teveel veranderd”, “Blijf je nog wel een beetje jezelf”, dit zijn uitspraken die soms tegen me gezegd worden.
Waarschijnlijk omdat ze zelf niet weten wat ze er mee aan moeten.

“Zo ken ik je weer”, “Ik zie eindelijk weer dingen van hoe je heel vroeger was”, “Dit past helemaal bij hoe ik me je herinner”, dit zijn ook uitspraken die tegen me gezegd worden.
Familie en mensen die mij kennen van heel vroeger ,zeggen dit weer tegen me.

Het feit dat ik anders was, wil niet zeggen dat ik nu mezelf niet ben.

Ja ik ben veranderd;

Ik was een “stoer wijf” die alles zelf wel oploste. En dat oplossen was wegstoppen.
Ik ben een “stoer wijf” die alles zelf wel oplos. Alleen de manier waarop ik alles oplos is veranderd.
Eigenlijk is er dus niet eens zoveel veranderd.

Ik kon niet blijven zoals ik was.

Toen ik depressief werd, was dat voor mij een teken dat ik dingen moest veranderen.
In die 2 jaar depressief zijn, zijn er zoveel dingen naar boven gekomen, waarvan ik dacht dat ik ze “opgelost” had, maar ik had niks opgelost, ik had het alleen maar weggestopt.
Alleen al deze ervaring zegt mij dat ik niet terug kan naar hoe ik was. Ik nam mezelf al die jaren in de maling en moest het bekopen met een depressie van 2 jaar. Daar wil ik niet naar terug.

Dan een hersenbloeding.
Ook door deze ervaring ben ik veranderd. De pijn die ik toen heb gehad, wat het daarna allemaal met me heeft gedaan, daar kan ik niet omheen.

Dan 8 maanden wachten op een zware operatie met een tijdbom in mijn hoofd. Niet wetende of je de operatie haalt zonder 2e hersenbloeding, of dat je de operatie wel doorkomt omdat het zo’n zware operatie is.

Dit alles moet een mens veranderen. Hoe kon dit alles mij niet veranderen?

En ik noem het zelf niet eens veranderen.
Ik noem het groeien.

Weet je wat het is?

Ik ben nog steeds dat “stoere wijf” die zelf alles oplos.
Ik ben alleen gegroeid in het feit dat ik nu emoties voel , gevoeliger ben, spiritueler ben en mezelf beter ken.

Dan huil ik maar wat meer, dan ben ik maar wat zweverig, dan luister ik maar beter naar mezelf, dan probeer ik maar mijn dromen waar te maken.

Nou en?

Ik ben alleen maar een gegroeide uitvoering van mezelf.

Maar ik ben nog steeds mezelf.

Controle of go with the flow?

Eindelijk is het dan zover dat ik voel dat ik over “de controle” moet schrijven.

Ik vond en vind het nog steeds een beetje eng als ik de controle verlies over mijn leven of emoties.
Controle verliezen zag ik als een zwakte.
Dus als dat bij mij gebeurde, betekende dat voor mij “ik ben zwak”.

Maar hoeveel druk zet je door deze gedachte op jezelf?

Eerst over de controle over het leven;

Ik heb inmiddels aan den lijve ondervonden dat je het leven niet kan controleren.
Ik dacht dat ik mezelf goed onder controle had en toen werd ik depressief. Dit was geen controle, dit was alles weg stoppen.
Ik dacht dat ik mijn leven weer redelijk op de rails kreeg en toen kreeg ik een hersenbloeding.
Ik had allang weer aan het werk willen zijn, maar het leven bepaalt dat ik meer tijd nodig heb dan ik gepland had.
Het leven bepaalt in zekere zin zelf.
Ik geloof wel dat je het aan de zijlijn een beetje kan beïnvloeden, maar je kan het zeker niet controleren.

Sommige mensen zeggen dat je zelf alles bepaald , dat je zelf de keuzes maakt die je leven bepalen.
En toch is dit niet helemaal waar.
Ik geloof dat het leven bepaald, en het leven geeft je keuzes, waar je dan een richting uit kan kiezen.

In het Engels hebben ze daar zo’n mooie uitdrukking voor : “Go with the flow”, wat zoiets betekent als “met de stroom meegaan”.
De kunst om te accepteren wat er op je pad komt, ervan te leren, te kiezen welke richting, en dan van al het moois genieten wat het leven je te bieden heeft.

Deze kunst zou ik wel willen beheersen, maar dat is zo moeilijk voor iemand die alles altijd onder controle wilde hebben.
Ik doe mijn best, en tot nu toe voelt het goed.

En dan de controle over mijn emoties;

En bij mijzelf heb ik het dan hoofdzakelijk over het huilen.
Zo zwak vond/vind ik het van mezelf , als ik met een ruzie weer ga huilen.

Veel mensen, vooral mannen, denken dat ik dan ga huilen om mijn zin te krijgen.
En ik weet dat er vrouwen zijn die dat doen, en ik weet dat er mannen zijn die daar intrappen.

Maar zo ben ik niet.

Vroeger, toen ik zes was, heb ik veel gehuild als mijn ouders me zondag naar het schippersinternaat brachten.
Waarom en wat voor gevoelens dat bij me opriep, herinner ik me niet meer.
Wat ik me wel herinner , is dat mijn vader tegen me zei: “Als je volgende week weer zo huilt, dan komen we je vrijdag niet ophalen voor het weekend”.
Daarna heb ik dus eigenlijk nooit meer echt gehuild.

En nou niet gelijk gaan oordelen over de verkeerde aanpak van mijn vader.
Elke keer als ze mij op het internaat gebracht hadden zaten mijn ouders, vol van verdriet in de auto terug naar het schip.
Mijn moeder ging kapot aan mijn gehuil.
Later hoorde ik zelfs dat ze aan de wal wilde gaan wonen voor mij. Iets wat niet zo makkelijk ging in die tijd, 40 jaar geleden.
Dus mijn vader gebruikte het laatste middel, niets anders hielp, zodat het voor hen gemakkelijker werd, ze konden niet goed omgaan met het verdriet.
Hij dacht hierna ook dat ik hen wilde manipuleren met mijn gedrag, omdat ik stopte met huilen hierna. Ik geloof niet dat dit waar was, maar kan het me niet meer herinneren.

Maar ik denk wel dat hier al de basis ligt van dat het fout is voor mij om te huilen.
Ik was altijd stoer, huilen deed ik niet.

Ik heb de laatste 4 jaar vreselijk gehuild, alsof alles van al die jaren er eindelijk uitkomt.
Ik weet dat het me goed doet, maar ik voel me er nog steeds niet comfortabel bij.

Laatst zei iemand tegen me: “Heb je er wel eens over nagedacht, dat huilen misschien wel een teken van kracht kan zijn? “
En nee, hier had ik nog nooit aan gedacht.
Zij zag het als kracht, omdat je zo sterk bent dat je je emoties durft te tonen.

Deze gedachte probeer ik nu aan te wennen.

Het is namelijk veel makkelijker voor jezelf als je mee stroomt en er mee om leert gaan, dan er steeds tegen te vechten.
Het is namelijk helemaal niet erg om te voelen.
Het is namelijk helemaal niet erg om wat minder druk op jezelf te zetten.
Het is namelijk helemaal niet erg om de controle te laten gaan.

“Go with the flow”

De hypofyse

Inmiddels heb ik de hoofdarts in het revalidatiecentrum weer gesproken.

Al het bloedprikken is niet voor niks geweest.
Er is een verandering te zien in de hormoon waarden.

Deze arts denkt dat de hypofyse door de hersenbloeding een “opdonder” heeft gehad.
Iets wat niet veel gebeurd, maar het gebeurd wel.
Niet beschadigd, maar van slag.
De bloeding was 1,5 cm verwijderd van de hypofyse.

Voor diegene die niet weet wat de hypofyse is, even een kleine uitleg :

De hypofyse is een soort erwt van 1cm doorsnee, het is een klier die hormonen afscheid.
Hij ligt middenin het hoofd, net onder de hersenen.

De hormonen die hier worden afgescheiden reguleren o.a. :
Groei
Bloeddruk
Functies voor het geslachtsorgaan voor zowel mannen als vrouwen
Schildklier functie
De omzetting van voedsel in energie (metabolisme)
Water regelgeving in het lichaam
Waterbalans via de controle van de absorptie van water in de nieren
Temperatuurregeling
Pijnbestrijding
Is van invloed op emoties

Zeker weten doet ze het niet, maar het verklaard wel zo’n beetje alles waar ik het afgelopen jaar last van heb gehad en de dingen waar ik nog last van heb.

Goede nieuws is dat het allemaal aan het herstellen is, ik zou dus binnenkort weer “de oude” kunnen zijn. ( Misschien toch nog dat extra gewicht kwijtraken? Ha ha ha )

Yeah !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Voelt goed, liever mankeer ik natuurlijk niets.
Maar te weten dat dit het is en alles waarschijnlijk weer goed komt doet me goed.

Roken

Ik ben zo’n zeurende ex-roker.
Half dan, ik zeur alleen thuis, alle drie mijn kinderen roken.
Ik ga nog gewoon naar het café en vrienden waar gerookt wordt, ik heb er ook eigenlijk geen last van.

Vorig jaar waren ze allemaal even gestopt, maar ik geloof dat de spanning van mijn operatie teveel werd en ze zijn weer begonnen.

Vorig jaar het huis geverfd, tussen de hersenbloeding en operatie door, soort bezigheidstherapie denk ik, ik werd gek van dat wachten op de operatie.
Het meeste heeft H. gedaan, ik kon het helemaal niet.

Lekker schoon, fris huis, wordt nu weer verpest met dat roken.
Mijn kleren stinken.
Ze stinken uit d’r mond.

Zulk soort dingen zeur ik over.

Ik ben nu meer dan een jaar gestopt, ik ga ook niet meer beginnen, maar soms bekruipt me dat gevoel van, “lekker een sigaret”, nog steeds.
24 jaar heb ik gerookt.

Achteraf zelfs blij dat ik gerookt heb.
Ik weet het, dit klinkt stom.

Maar de hersenbloeding, bij mij, komt door een aangeboren afwijking, ik ben geboren met die slechte plekken in mijn aderen, door het roken is het moment van barsten versneld.

Dus hersenbloeding op mijn 46ste.
Daardoor een andere slechte ader ontdekt, die ook op springen stond.
Daar moest ik aan geopereerd worden, vrij zware operatie via een luikje in mijn schedel.
Dat springen kon elk moment gebeuren, maar kon ook over 10 jaar pas plaats vinden.

Maar wat gebeurt er als je zo’n operatie nodig hebt?

Ze kijken naar de levensverwachting van de persoon.

Ben je dus 46, dan heb je nog een heel leven voor je, en kom je in aanmerking voor de operatie.

Had ik nou 66 geweest bijvoorbeeld, dan had ik waarschijnlijk toch over 10 jaar overleden, dus kan je net zo goed die bloeding krijgen, geen operatie dus.

Ik draaide nu al aardig door van 10 maanden wachten met een tijdbom in mijn hoofd.
Ik denk dat je me bij 10 jaar met een tijdbom in mijn hoofd op had kunnen laten sluiten.

Bizar eigenlijk hè.
Roken heeft me in zekere zin gered.