Ik zit vast

Ik zit muurvast met mezelf op het moment.
Het voelt alsof ik verdwaald ben.

Voor een deel gaat het goed met me, ik voel me ook steeds beter, ik voel me ook goed over mezelf.
Dat deel van mij kan ik ook laten meenemen door het leven , en vertrouwen op mezelf , dat het weet wat het doet. Het “go with the flow” idee :)

Maar een deel van mij groeit niet mee.
En dit deel is ook moeilijk voor me om over te praten, maar ik moet wel, ik zit muur vast.
Ik slaap slecht, word steeds moeier, ik voel me versuft, alsof ik zware medicijnen neem.

En dit deel is mijn intieme deel, laten we het maar heel simpel “het seks deel” noemen.
Maar ik weet niet wat ik hier aan moet doen.
Mijn idee over seks is verkeerd, verknipt. Voor mij is seks in principe, iets wat nodig is voor de voortplanting, en iets wat moet gebeuren omdat een man het wil.
Dit is het basis idee in mijn hoofd, wat niet wil zeggen dat ik het niet lekker vind om te doen.

Wat hieraan ten grondslag ligt, ik weet het niet, misschien de christelijke opvoeding, misschien mensen om me heen, ik weet het niet.
En dingen die met me gebeurt zijn, zoals veel te vroeg aan seks beginnen met het verkeerde type jongen, en later een verkrachting, versterken dit verknipte idee alleen maar.
Met H. eigenlijk  voor het eerst van mijn leven pas echt goeie seks gehad, maar toen was ik inmiddels wel 45.

Ik denk dat ik, in de loop der jaren, een soort van muur om me heen heb gebouwd, om mezelf te beschermen. Een muur die nu weg moet. Maar ik weet niet hoe ik hem af moet breken.

Ik weet van binnen heus wel dat ik mag verlangen naar seks, dat ik het lekker mag vinden, dat ik fantasieën mag hebben. Maar het voelt zo verkeerd als ik hier aan toe geef.

Voor mij is seks niet iets wat ik zo maar doe, het moet betekenis hebben, er moeten gevoelens zijn.
Ik denk dat dit deel zich ook altijd het meest verraden voelde als een relatie over ging.
Seks is een soort van laatste onderdeel van mezelf, wat ik aan iemand geef. Als iemand dit krijgt, heeft hij me dus helemaal.
Ik weet dat dit een ouderwetse gedachte is, maar het is wie ik ben, en ik schaam me er ook niet voor.

Eigenlijk moet dit “seks deel” ook mee met de stroom.
Ik moet het loslaten, ervan genieten, me open stellen voor de ander, erop vertrouwen dat ik de goeie keuzes maak.
Mezelf toestaan dat ik gewoon mag genieten van seks, toestaan dat ik mag fantaseren en mag toegeven aan mijn fantasieën, toestaan dat ik mezelf totaal mag geven aan iemand.
Misschien is het laatste wel mijn grootste probleem, als ik mezelf totaal geef, kan ik alleen maar meer pijn gedaan worden.

Ik heb vreselijke moeite om mijn verdediging te laten zakken, en daardoor zit ik nu vast met mezelf.

Maar ik moet wel om weer één geheel persoon te worden.

Advertenties

Controle of go with the flow?

Eindelijk is het dan zover dat ik voel dat ik over “de controle” moet schrijven.

Ik vond en vind het nog steeds een beetje eng als ik de controle verlies over mijn leven of emoties.
Controle verliezen zag ik als een zwakte.
Dus als dat bij mij gebeurde, betekende dat voor mij “ik ben zwak”.

Maar hoeveel druk zet je door deze gedachte op jezelf?

Eerst over de controle over het leven;

Ik heb inmiddels aan den lijve ondervonden dat je het leven niet kan controleren.
Ik dacht dat ik mezelf goed onder controle had en toen werd ik depressief. Dit was geen controle, dit was alles weg stoppen.
Ik dacht dat ik mijn leven weer redelijk op de rails kreeg en toen kreeg ik een hersenbloeding.
Ik had allang weer aan het werk willen zijn, maar het leven bepaalt dat ik meer tijd nodig heb dan ik gepland had.
Het leven bepaalt in zekere zin zelf.
Ik geloof wel dat je het aan de zijlijn een beetje kan beïnvloeden, maar je kan het zeker niet controleren.

Sommige mensen zeggen dat je zelf alles bepaald , dat je zelf de keuzes maakt die je leven bepalen.
En toch is dit niet helemaal waar.
Ik geloof dat het leven bepaald, en het leven geeft je keuzes, waar je dan een richting uit kan kiezen.

In het Engels hebben ze daar zo’n mooie uitdrukking voor : “Go with the flow”, wat zoiets betekent als “met de stroom meegaan”.
De kunst om te accepteren wat er op je pad komt, ervan te leren, te kiezen welke richting, en dan van al het moois genieten wat het leven je te bieden heeft.

Deze kunst zou ik wel willen beheersen, maar dat is zo moeilijk voor iemand die alles altijd onder controle wilde hebben.
Ik doe mijn best, en tot nu toe voelt het goed.

En dan de controle over mijn emoties;

En bij mijzelf heb ik het dan hoofdzakelijk over het huilen.
Zo zwak vond/vind ik het van mezelf , als ik met een ruzie weer ga huilen.

Veel mensen, vooral mannen, denken dat ik dan ga huilen om mijn zin te krijgen.
En ik weet dat er vrouwen zijn die dat doen, en ik weet dat er mannen zijn die daar intrappen.

Maar zo ben ik niet.

Vroeger, toen ik zes was, heb ik veel gehuild als mijn ouders me zondag naar het schippersinternaat brachten.
Waarom en wat voor gevoelens dat bij me opriep, herinner ik me niet meer.
Wat ik me wel herinner , is dat mijn vader tegen me zei: “Als je volgende week weer zo huilt, dan komen we je vrijdag niet ophalen voor het weekend”.
Daarna heb ik dus eigenlijk nooit meer echt gehuild.

En nou niet gelijk gaan oordelen over de verkeerde aanpak van mijn vader.
Elke keer als ze mij op het internaat gebracht hadden zaten mijn ouders, vol van verdriet in de auto terug naar het schip.
Mijn moeder ging kapot aan mijn gehuil.
Later hoorde ik zelfs dat ze aan de wal wilde gaan wonen voor mij. Iets wat niet zo makkelijk ging in die tijd, 40 jaar geleden.
Dus mijn vader gebruikte het laatste middel, niets anders hielp, zodat het voor hen gemakkelijker werd, ze konden niet goed omgaan met het verdriet.
Hij dacht hierna ook dat ik hen wilde manipuleren met mijn gedrag, omdat ik stopte met huilen hierna. Ik geloof niet dat dit waar was, maar kan het me niet meer herinneren.

Maar ik denk wel dat hier al de basis ligt van dat het fout is voor mij om te huilen.
Ik was altijd stoer, huilen deed ik niet.

Ik heb de laatste 4 jaar vreselijk gehuild, alsof alles van al die jaren er eindelijk uitkomt.
Ik weet dat het me goed doet, maar ik voel me er nog steeds niet comfortabel bij.

Laatst zei iemand tegen me: “Heb je er wel eens over nagedacht, dat huilen misschien wel een teken van kracht kan zijn? “
En nee, hier had ik nog nooit aan gedacht.
Zij zag het als kracht, omdat je zo sterk bent dat je je emoties durft te tonen.

Deze gedachte probeer ik nu aan te wennen.

Het is namelijk veel makkelijker voor jezelf als je mee stroomt en er mee om leert gaan, dan er steeds tegen te vechten.
Het is namelijk helemaal niet erg om te voelen.
Het is namelijk helemaal niet erg om wat minder druk op jezelf te zetten.
Het is namelijk helemaal niet erg om de controle te laten gaan.

“Go with the flow”