Goed voelen

Zo…. Eerst maar eens de ondertitel van mijn blog veranderd. Dit voelt als een soort afsluiting van deze heftige periode. Er is meer dan ziek zijn. Er is meer dan tegenslag.
10154365_544062469041957_4806770555463057440_n
En wat is er nieuw in mijn leven?
Een cursus schrijven volgen.

Niet omdat ik dan direct denk dat ik een beroemd schrijver ga worden. Maar ik ben deze cursus gaan doen om voor mezelf te onderbouwen wat ik doe.
Ik doe zo maar wat. Zo voelt het. Bang dat ik ineens niets meer te schrijven heb. Misschien kan ik het schrijven voor mezelf makkelijker maken of misschien is anders beter voor mij. Ik wil mezelf uitleggen wat ik doe.
Ik schrijf op gevoel. Als mijn gevoel even niets zegt, schrijf ik niets. Maar dit is een erg onzeker uitgangspunt. Ik weet ook dat ik fouten maak, maar ik kan niet echt aanwijzen waar ze zitten. Deze onzekerheden maken mij onzeker en dat wil ik niet meer zijn.
Zelfvertrouwen in wat ik doe is eigenlijk waar het om draait.

Voeding voor mijn hersenen is het ook.
De hunkering naar nieuwe informatie. Het gevoel slimmer te worden. Het gevoel dat ik niet stil sta. Het voeden van deze gevoelens geeft me een enorm goed gevoel.

Me goed voelen. Eigenlijk wel een goed uitgangspunt voor de rest van mijn leven.

Advertenties

Afscheid

Vandaag op controle geweest bij de chirurg, die de clipping van het aneurysma via het schedelluikje heeft gedaan in november vorig jaar.

Alles was goed en alles wat ik “mankeer” hoort erbij.
Ik hoef bij hem niet meer terug te komen.

Het draaierig worden, last van het licht, misselijk worden, vermoeidheid enz. , alles hoort erbij.
Hij dacht alleen wel dat ik het misschien wat intenser heb dan anderen, “omdat ik het zo intens kan beschrijven” zei hij.
En ik moet geduld hebben en de operatie niet onderschatten. Het duurt ongeveer 1,5 jaar tot ik volledig hersteld ben, of kan zeggen wat de restverschijnselen zijn.
Ik mag ook vanaf nu mezelf wat meer gaan belasten, indien nodig, maar hij vond dat ik al goed bezig was.

Ik had ook weer een oude ervaring in een “nieuw jasje” vandaag.
Gemaaid gras, normaal ben ik hier licht allergisch voor, de lucht zorgt dan dat ik ga niesen.
Maar vandaag kwam die lucht voor het eerst sinds de operatie binnen, en dit was zo heftig, dat ik zweverig werd in mijn hoofd.

Maar dit alles maakt me wat emotioneel.

Blij dat het allemaal “normaal” is wat ik voel, blij dat het er allemaal bij hoort.

Maar het is ook een soort afsluiting van dit hoofdstuk.

Afscheid nemen van een man die toch ongeveer een jaar onderdeel is van je leven, dankzij wie je eigenlijk weer een leven hebt, is toch vreemd.
En dit afsluiten confronteert me nog maar weer eens met het feit hoeveel geluk ik heb gehad en hoe dankbaar ik mag zijn dat ik er nog ben en er “niks” aan over heb gehouden.

Ik heb dan ook al een paar traantjes weggepinkt vandaag.
Goed gevoel.