Voetreflextherapie

Bij mij was het een voetmassage met aandacht voor het activeren van de stofwisseling.
Ik hou nog steeds regelmatig vocht vast en m’n stoelgang is sinds de hersenbloeding ook niet meer normaal geweest. Dit vertelde ik tegen mijn “goeroe”, en die ging er wat aan doen.

Mijn “goeroe” is gewoon mijn fysiotherapeut. Maar een zeer fijne man die masseert , kraakt, praat , klassieke muziek draait, maar vooral gelooft in de balans tussen lichaam en geest. Iets waar ik ook naar op zoek ben.

Mijn rug is mijn zwakke plek. Voor de hersenbloeding had ik altijd hoofdpijn. Stress en het niet gelukkig of tevreden zijn met mijn leven veroorzaakte veel van deze hoofdpijn. Ik geloof dat mijn lichaam dat heeft verplaatst naar mijn rug. Gewoon omdat ik simpelweg te bang ben om weer hoofdpijn te krijgen.
Ik ga dus regelmatig naar mijn “goeroe” en als ik daar vandaan kom ben ik vaak weer bijna als herboren. Helemaal perfect zal het nooit worden want ik heb ook nog wat bindweefsel om mijn SI gewricht. Alhoewel bindweefsel ook weer reageert op het nog niet helemaal hersteld zijn van de hersenbloeding en operatie. Dus wie weet, ooit…………

Maar terug naar de voetreflextherapie.
Er zijn geloof ik therapeuten die aan je voeten voelen waar het probleem zit en zich daar op richten. Bij mij was het richten op mijn problemen en door middel van massage, organen activeren.
Hoe dan ook, het gaat om het activeren van de organen via de meridianen oftewel energiebanen.
voetenkaart-chinees

Of het werkt? Weet ik niet. Wel moet ik ontzettend veel plassen sinds ik daar geweest ben. Vooral de dag dat ik terugkwam, er kwam geen eind aan. En ik heb meer gassen in het lichaam, die er ook uit komen. Minder voor mijn omgeving, maar voor mij lucht het wel op.

Maar sinds ik van alles heb meegemaakt weet ik dat het lichaam tot veel in staat is. En ik geloof hier wel in. Dus misschien is het geloven in deze therapie al genoeg om mijn organen te activeren.

Hoe dan ook, baat het niet dan schaad het niet. Het was zo ontspannend dat ik bijna in slaap viel tijdens de behandeling. Genoten heb ik dus in ieder geval.

Al het andere goede nieuws

De dag nadat ik bij de huisarts ben geweest ben ik bij mijn ouders langs geweest. Het laatste half jaar kon dit alleen maar als ik mee kon rijden met mijn zus of als mijn ouders me op kwamen halen.
Veel leuker nu ik zelf weer kan kiezen wanneer ik wil gaan en niet zo afhankelijk meer ben.
Mijn dochter besloot een halve vrije dag te nemen en met me mee te gaan, gezellig.

Met mijn ouders ging het goed. Mijn moeder had, net een paar uur voordat ik op visite kwam, een ooglidcorrectie ondergaan, dus ze zag er wat “anders” uit maar het ging goed met haar.
Familiekwaal geloof ik , in de loop der jaren wordt het boven ooglid teveel en wordt je wimper in je oog “gedrukt”, mijn oma had het, mijn moeder, en ik denk dat ik later ook nog onder het mes moet.

De dag daarna ben ik voor de laatste keer naar revalidatie geweest, ik blijf nog wel onder controle van de hoofdarts, maar de rest is klaar, nu moet ik het zelf doen.
Gemengde gevoelens heb ik hierover, blij want het is toch weer een stap in de goede richting, verdrietig omdat ik toch meer dan vier maanden daar naartoe ben geweest, banden met mensen heb opgebouwd, eigenlijk nog niet helemaal klaar ben en toch ineens is het over.
Ik kreeg het advies om het ook te zien als een soort afscheid, en dat heb ik ook gedaan.
Voordat ik dit advies kreeg, was ik in de pauze al aan het tafeltje gaan zitten waar H. en ik de eerste dag zaten, hetzelfde besteld als altijd en ik keek ook al rond met het idee dat het de laatste keer was.
Mensen gedag gezegd die ik al die maanden gezien had, echt afscheid genomen.
Bepaalde mensen voelden meer als vriend dan therapeut, ik heb daar veel geleerd.

De dag daarna had ik s’ochtends een afspraak met de UWV. De arts daar wilde weten hoe het ging met me.
We hebben een goed gesprek gehad en het gesprek beëindigt met dat ik nog 2 maanden de tijd krijg om mijn belastbaarheid te vergroten onder begeleiding van een arts door middel van fitness, zwemmen enz. op kosten van de UWV.
Eigenlijk pakken ze dus op waar het revalidatiecentrum is geëindigd.
Ook het ontdekken van de oorontsteking zien ze als een positieve factor in het hele verhaal, ze gaan er net als ik vanuit dat ik mezelf snel beter ga voelen.
Dus binnen nu en 2 maanden kan ik weer aan het werk. YEAHHHHHH !!!!!!!!!!!!

S ’middags ben ik langs mijn fysiotherapeut geweest.
Mijn “wonder dokter”. Hij kraakt, masseert, praat, straalt rust uit. Soms doet hij me vreselijk pijn, maar ik ben er zeker van dat als ik vertrek me beter voel dan hoe ik gekomen ben.
Ik was een half jaar niet geweest, ook vanwege het “auto probleem”, en had hem echt gemist. Ik zat weer helemaal vast en de pijn in mijn rug en been werd steeds erger in die 6 maanden. Nu bijna zonder pijn, is toch een hele opluchting.

Alles voelt als een afsluiting van wat was en het openen van een nieuwe fase in mijn leven.

Al het goede nieuws

Ik mag en KAN weer auto rijden !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Na een operatie zoals ik heb gehad mag je 6 maanden geen auto rijden en die waren begin deze maand voorbij.
Eerst even een blokje gereden hier in de buurt met een vriend van me. Best spannend. Omdat ik zo draaierig ben met lopen, dacht ik dat rijden niet zou gaan. Maar ik heb met rijden helemaal nergens last van. BLIJ dat ik was die dag.
Ik heb dus letterlijk en figuurlijk weer gang in mijn leven. Alles gaat weer eens wat sneller en makkelijker dan stapvoets. Ik kan ergens heen zonder al moe en bezweet te zijn bij aankomst.
Ik had de drang om naar Duitsland te rijden en even echt GANG te hebben, maar ik moet nog even tevreden zijn met 100 op de snelweg hier.

Er waren een paar “uitstapjes” die ik wilde maken zodra ik weer kon rijden en dat waren; Huisarts, ouders, fysiotherapeut en zus. En ik heb ze allemaal gedaan.

Huisarts als eerste.
Verteld waar ik allemaal nog last van heb en dat hij mijn laatste hoop is of in ieder geval dat ik wil dat hij alles onderzoekt wat mogelijk is, zodat ik niet iets heb wat ik met medicijnen kan verhelpen, want het voelt alsof er iets aan de hand is. Als er dan echt niets aan de hand is, moet ik afwachten, of er mee leren leven.
Dus dat werd weer bloed prikken.
En als eerste in 6 maanden keek er eindelijk eens iemand in mijn oor. Ik klaag al over mijn oor sinds de operatie, al in het ziekenhuis zei ik dat mijn oor niet ok was. En als dan iedereen van de artsen waar ik onder controle stond ( bij elkaar 3 verschillende) al die maanden mij niet serieus nemen of zeggen dat het erbij hoort dan geloof je dat maar. Nu wilde ik dat ik naar mezelf had geluisterd.
Ik loop dus al 6 maanden met een oorontsteking rond, inmiddels zo erg dat ook het andere oor ontstoken is.
Veel pijn heb/had ik hier niet van. Mijn verklaring hiervoor is dat mijn lichaam al meer dan een jaar alles aan het helen is en dus ook pijn “weg neemt”. Hierdoor geloofde ik de uitleg van de artsen ook denk ik.
Af en toe voel ik wel wat, maar wat is pijn als je de pijn van een hersenbloeding hebt meegemaakt?
Net zoals een dip niet echt een dip meer is na depressief te zijn geweest.
Ik denk dat mijn referentiekaders wat anders liggen dan bij anderen.

Die simpele oorontsteking zou wel eens de kern van al mijn problemen kunnen zijn.
Ik herinner me een gesprek met de zaalarts de dag voor de operatie, waarin ze mij en H. op het hart drukte dat we er op moesten letten dat ik geen ontstekingen of infecties had of ging krijgen zolang mijn hersenen moesten helen van de operatie.
De reden die ze gaf hiervoor is dat bij een ontsteking/infectie, het lichaam alle energie gaat richten op het verdrijven van die ontsteking/infectie. Maar hersenen die moeten herstellen pakken alle energie uit het lichaam om te herstellen. Een ontsteking/infectie zou dus funest voor me zijn. Iets waar ik dus al 6 maanden mee rond loop.
In feite wordt dus van twee kanten mijn energie weggezogen en ben ik nog energie aan het gebruiken om mezelf weer op te bouwen. Eigenlijk kan het lichaam dat dus helemaal niet aan, maar ik doe het wel al 6 maanden.
De huisarts had dus gelijk, ik ben gewoon op.
Ook het draaierig zijn kan hiermee te maken hebben, het evenwichtsorgaan zit in/bij je oor.

Het positieve van heel dit verhaal is, als het echt de oorontsteking is die alles veroorzaakt, zou ik binnenkort weer verder op kunnen gaan bouwen en zijn mijn klachten niet van blijvende aard.

En ondanks dat ik nu ingestort ben, vind ik het toch positief dat mijn lichaam zo oersterk is om na alles, dit toch nog 6 maanden vol te houden.

Best trots op mezelf.

Morgen nog meer goed nieuws.