Gebak

Ik heb gebak gekocht om te vieren dat ik wat mankeer. Raar? Dacht het niet.

Vandaag ben ik weer bij de huisarts geweest, bloeduitslag was binnen.
Traag werkende schildklier. Nu medicijnen afstemmen en dan word ik weer “normaal”.

Ook keek hij nog een keer in mijn oren om te kijken hoe het met de ontsteking ging. Die ontsteking was bijna weg, maar doordat deze bijna weg was kon hij zien dat het achter mijn trommelvlies ook niet helemaal pluis was. Ook hier medicijnen en dan zou ook dit weer normaal moeten worden.

Ineens , binnen een tijdsbestek van 15 minuten, ben ik niet gek meer, beeld ik me geen dingen meer in, stel ik me niet meer aan, heb ik niets overgehouden van de hersenbloeding of operatie.

Het klopt gewoon allemaal wat ik al die tijd voel en zeg, al de klachten zijn er met een reden en gelukkig een reden die verholpen kan worden of waar ik met behulp van medicijnen goed mee kan leven.

Huilen moest ik.

Op den duur ga je bijna aan jezelf twijfelen. Bijna anderhalf jaar word ik omringd door artsen, chirurgen, therapeuten of wat je maar kan verzinnen. Een deel neemt me niet serieus, een ander deel wil wel helpen maar weet geen oplossing, of zoeken in de verkeerde richting.
Misschien had ik eerder naar mijn huisarts moeten gaan, maar ik dacht dat ik in goeie handen was en soms ben je al die doctoren ook wel eens gewoon zat.

Frustrerend en gewoon stom.

De oorontsteking komt waarschijnlijk door de operatie, vocht, bloed of bacterie in mijn oor gekomen en gaan ontsteken.
De trage schildklier staat waarschijnlijk los van alles, maar omdat iedereen in verband met de hersenbloeding of operatie dacht is er niet gezocht naar een “gewoon” probleem.

Pech, samenloop van omstandigheden.

Ik weet niet hoe ik het noemen moet, maar ik ga het in ieder geval vieren, met gebak.

Frustrerend

Vorige week was het weer eens zover, weer ruzie met iemand.
Waar het over ging of met wie is niet belangrijk.
Maar hoe ik me daarna voel is belachelijk.

Een dag later voel ik me echt ziek, last van mijn maag, voel me alsof ik over moet geven, een soort van mega zenuwachtig.

Ik heb geen controle over mijn emoties sinds de hersenbloeding en de operatie en dit is zo frustrerend.

Ik heb niet het gevoel dat ik fout zat, voel me niet schuldig, dus dat is het niet.

Ik vind het wel heel vervelend, vooral omdat hij mijn kant niet wil inzien, maar we zien dingen gewoon anders, dus daar kom je nooit over uit.

Ik wil het gewoon laten gaan, van me af laten glijden.

Iemand zei tegen me: “Wees een steen en laat het van je afketsen”. Deze vond ik wel toepasselijk.

Vroeger was ik zo’n steen, misschien wel eens te hard, maar ik kon onderscheid maken over wat de moeite waard was om me druk over te maken of niet, en daar mezelf op aanpassen. Ik kon het laten gaan of ik stopte het weg. (ook niet goed)

Nu kan ik nog steeds dat onderscheid maken, en ik weet hoe ik zou moeten reageren, maar mijn hoofd en lichaam leiden een eigen leven. Mijn hoofd en lichaam laten het niet gaan.

Ik weet niet wat ik eraan moet doen.

Op revalidatie zeggen ze dat ze het vaak zien, dat het emotionele schild poreus is of beschadigd is, na het meemaken van een hersenbloeding, of andere ingrijpende gebeurtenis, maar volgens mij is bij mij het hele schild weg.

Zo frustrerend.

Overbelast

Gisterenavond eerst maar eens een poosje zitten huilen.

Ik was al moe deze week, van mijn blog maken , en toen kwam mijn dochter ook weer thuis wonen.

Heel de week bezig met lezen, vertalen (want alles is in het Engels), begrijpen en uitvoeren van alles wat ik heb geleerd, om mijn blog in elkaar te krijgen.
En dit vraagt zoveel energie, dat ik eigenlijk niets anders dan dat zou kunnen doen. Maar ja het dagelijkse leven gaat ook gewoon door.

En dan merk ik toch weer eens heel goed, dat het allemaal nog niet in orde is met die hersenen van mij. Ik ben nog niet “de oude”.

Normaal maak je even een goede nacht en dan is alles weer ok, maar nu duurt het waarschijnlijk weer een week of zo, voordat alles weer tot rust gekomen is. Zo frustrerend.

En dan komt mijn dochter ook weer thuis wonen.
Precies op de meest vermoeiende dag van de week, donderdag.
Die dag heb ik zwemmen, fitness en therapie op één dag, in het revalidatiecentrum.
En ik was al moe van het blog maken dus………………… een beetje chagrijnig die dag. Volgende dag zien dat er een beetje orde kwam in al die dozen en een slaapplek creëren, want ik heb geen slaapkamer over.

En dan in de avond, toen ik even lekker alleen was, HUILEN.

Het is me allemaal even teveel. Nog steeds, ik begin weer te huilen nu.

In plaats van dat ik meer rust krijg, wordt het alleen maar drukker.

Het zal zijn reden wel hebben.
Ik weet dat ze me ook zal helpen in huis, het is altijd gezellig om met haar te praten, dus als alle rommel weer is opgeruimd zal het allemaal wel weer meevallen.

En mijn blog , het belangrijkste draait, dus ook die druk neemt af.

Bezig zijn met dit alles, maakt ook dat ik niet aan mezelf werk. Bijna niet geschreven afgelopen week, niet genoeg gevoeld, niet genoeg stilgestaan bij mezelf. Dus ook dat “emmertje” loopt over.

Alle “emmertjes” lopen over.

Ik ben “overbelast”.