Stap voor stap

De voor laatste keer schreef ik dat er nog weinig hoop was.
Inmiddels is H. hier. Zijn problemen zijn niet opgelost maar we zijn in ieder geval weer samen.
‘One thing at a time’ is wat hij steeds zegt. En hij heeft gelijk, stap voor stap komen we er wel.

Medicijnen voor mijn trage schildklier worden stap voor stap afgestemd en dat gaat zo goed dat de waarden bijna perfect zijn.

Mijn conditie en kracht gaan nog steeds stap voor stap vooruit door 2 keer in de week naar fitness te gaan.

En de grootste stap die ik gemaakt heb is dat ik weer aan het werk ben. HEERLIJK !

Nu in mijn 2e week. En het voelt alsof ik er weer bij de levenden hoor.

Met H. thuis kan ik me ook volledig concentreren op mijn werk. Het is toch weer een andere vermoeidheid, onregelmatige tijden en zelfs de sociale contacten (praten) kan best vermoeiend zijn. En als dan thuis alles gedaan is en ik alleen maar aan mezelf hoef te denken heb ik toch zeker niets te klagen.

Ik voel me goed. Goed voelen voelt bijna eng en onwerkelijk maar ik ben er zo blij mee!

Al het andere goede nieuws

De dag nadat ik bij de huisarts ben geweest ben ik bij mijn ouders langs geweest. Het laatste half jaar kon dit alleen maar als ik mee kon rijden met mijn zus of als mijn ouders me op kwamen halen.
Veel leuker nu ik zelf weer kan kiezen wanneer ik wil gaan en niet zo afhankelijk meer ben.
Mijn dochter besloot een halve vrije dag te nemen en met me mee te gaan, gezellig.

Met mijn ouders ging het goed. Mijn moeder had, net een paar uur voordat ik op visite kwam, een ooglidcorrectie ondergaan, dus ze zag er wat “anders” uit maar het ging goed met haar.
Familiekwaal geloof ik , in de loop der jaren wordt het boven ooglid teveel en wordt je wimper in je oog “gedrukt”, mijn oma had het, mijn moeder, en ik denk dat ik later ook nog onder het mes moet.

De dag daarna ben ik voor de laatste keer naar revalidatie geweest, ik blijf nog wel onder controle van de hoofdarts, maar de rest is klaar, nu moet ik het zelf doen.
Gemengde gevoelens heb ik hierover, blij want het is toch weer een stap in de goede richting, verdrietig omdat ik toch meer dan vier maanden daar naartoe ben geweest, banden met mensen heb opgebouwd, eigenlijk nog niet helemaal klaar ben en toch ineens is het over.
Ik kreeg het advies om het ook te zien als een soort afscheid, en dat heb ik ook gedaan.
Voordat ik dit advies kreeg, was ik in de pauze al aan het tafeltje gaan zitten waar H. en ik de eerste dag zaten, hetzelfde besteld als altijd en ik keek ook al rond met het idee dat het de laatste keer was.
Mensen gedag gezegd die ik al die maanden gezien had, echt afscheid genomen.
Bepaalde mensen voelden meer als vriend dan therapeut, ik heb daar veel geleerd.

De dag daarna had ik s’ochtends een afspraak met de UWV. De arts daar wilde weten hoe het ging met me.
We hebben een goed gesprek gehad en het gesprek beëindigt met dat ik nog 2 maanden de tijd krijg om mijn belastbaarheid te vergroten onder begeleiding van een arts door middel van fitness, zwemmen enz. op kosten van de UWV.
Eigenlijk pakken ze dus op waar het revalidatiecentrum is geëindigd.
Ook het ontdekken van de oorontsteking zien ze als een positieve factor in het hele verhaal, ze gaan er net als ik vanuit dat ik mezelf snel beter ga voelen.
Dus binnen nu en 2 maanden kan ik weer aan het werk. YEAHHHHHH !!!!!!!!!!!!

S ’middags ben ik langs mijn fysiotherapeut geweest.
Mijn “wonder dokter”. Hij kraakt, masseert, praat, straalt rust uit. Soms doet hij me vreselijk pijn, maar ik ben er zeker van dat als ik vertrek me beter voel dan hoe ik gekomen ben.
Ik was een half jaar niet geweest, ook vanwege het “auto probleem”, en had hem echt gemist. Ik zat weer helemaal vast en de pijn in mijn rug en been werd steeds erger in die 6 maanden. Nu bijna zonder pijn, is toch een hele opluchting.

Alles voelt als een afsluiting van wat was en het openen van een nieuwe fase in mijn leven.

Overbelast

Gisterenavond eerst maar eens een poosje zitten huilen.

Ik was al moe deze week, van mijn blog maken , en toen kwam mijn dochter ook weer thuis wonen.

Heel de week bezig met lezen, vertalen (want alles is in het Engels), begrijpen en uitvoeren van alles wat ik heb geleerd, om mijn blog in elkaar te krijgen.
En dit vraagt zoveel energie, dat ik eigenlijk niets anders dan dat zou kunnen doen. Maar ja het dagelijkse leven gaat ook gewoon door.

En dan merk ik toch weer eens heel goed, dat het allemaal nog niet in orde is met die hersenen van mij. Ik ben nog niet “de oude”.

Normaal maak je even een goede nacht en dan is alles weer ok, maar nu duurt het waarschijnlijk weer een week of zo, voordat alles weer tot rust gekomen is. Zo frustrerend.

En dan komt mijn dochter ook weer thuis wonen.
Precies op de meest vermoeiende dag van de week, donderdag.
Die dag heb ik zwemmen, fitness en therapie op één dag, in het revalidatiecentrum.
En ik was al moe van het blog maken dus………………… een beetje chagrijnig die dag. Volgende dag zien dat er een beetje orde kwam in al die dozen en een slaapplek creëren, want ik heb geen slaapkamer over.

En dan in de avond, toen ik even lekker alleen was, HUILEN.

Het is me allemaal even teveel. Nog steeds, ik begin weer te huilen nu.

In plaats van dat ik meer rust krijg, wordt het alleen maar drukker.

Het zal zijn reden wel hebben.
Ik weet dat ze me ook zal helpen in huis, het is altijd gezellig om met haar te praten, dus als alle rommel weer is opgeruimd zal het allemaal wel weer meevallen.

En mijn blog , het belangrijkste draait, dus ook die druk neemt af.

Bezig zijn met dit alles, maakt ook dat ik niet aan mezelf werk. Bijna niet geschreven afgelopen week, niet genoeg gevoeld, niet genoeg stilgestaan bij mezelf. Dus ook dat “emmertje” loopt over.

Alle “emmertjes” lopen over.

Ik ben “overbelast”.