Ik ben mezelf

“Je bent jezelf niet meer”, “Kijk je uit dat je niet teveel veranderd”, “Blijf je nog wel een beetje jezelf”, dit zijn uitspraken die soms tegen me gezegd worden.
Waarschijnlijk omdat ze zelf niet weten wat ze er mee aan moeten.

“Zo ken ik je weer”, “Ik zie eindelijk weer dingen van hoe je heel vroeger was”, “Dit past helemaal bij hoe ik me je herinner”, dit zijn ook uitspraken die tegen me gezegd worden.
Familie en mensen die mij kennen van heel vroeger ,zeggen dit weer tegen me.

Het feit dat ik anders was, wil niet zeggen dat ik nu mezelf niet ben.

Ja ik ben veranderd;

Ik was een “stoer wijf” die alles zelf wel oploste. En dat oplossen was wegstoppen.
Ik ben een “stoer wijf” die alles zelf wel oplos. Alleen de manier waarop ik alles oplos is veranderd.
Eigenlijk is er dus niet eens zoveel veranderd.

Ik kon niet blijven zoals ik was.

Toen ik depressief werd, was dat voor mij een teken dat ik dingen moest veranderen.
In die 2 jaar depressief zijn, zijn er zoveel dingen naar boven gekomen, waarvan ik dacht dat ik ze “opgelost” had, maar ik had niks opgelost, ik had het alleen maar weggestopt.
Alleen al deze ervaring zegt mij dat ik niet terug kan naar hoe ik was. Ik nam mezelf al die jaren in de maling en moest het bekopen met een depressie van 2 jaar. Daar wil ik niet naar terug.

Dan een hersenbloeding.
Ook door deze ervaring ben ik veranderd. De pijn die ik toen heb gehad, wat het daarna allemaal met me heeft gedaan, daar kan ik niet omheen.

Dan 8 maanden wachten op een zware operatie met een tijdbom in mijn hoofd. Niet wetende of je de operatie haalt zonder 2e hersenbloeding, of dat je de operatie wel doorkomt omdat het zo’n zware operatie is.

Dit alles moet een mens veranderen. Hoe kon dit alles mij niet veranderen?

En ik noem het zelf niet eens veranderen.
Ik noem het groeien.

Weet je wat het is?

Ik ben nog steeds dat “stoere wijf” die zelf alles oplos.
Ik ben alleen gegroeid in het feit dat ik nu emoties voel , gevoeliger ben, spiritueler ben en mezelf beter ken.

Dan huil ik maar wat meer, dan ben ik maar wat zweverig, dan luister ik maar beter naar mezelf, dan probeer ik maar mijn dromen waar te maken.

Nou en?

Ik ben alleen maar een gegroeide uitvoering van mezelf.

Maar ik ben nog steeds mezelf.

One night stand

Ik had er bijna 1 , afgelopen weekend.

Geen seks geweest, maar ik heb een gezellige nacht gehad en veel gelachen. Ik geloof dat het idee er wel een beetje was, maar kon het toch niet.

En dan loop ik nu te denken, waarom bijna, waarom niet alles gedaan.
Maar tegelijkertijd voel ik afkeuring van mijn eigen gedachte.

Een “one night stand” was niks voor mij, dat was voor “hoeren”. Maar waarom eigenlijk? Wat is er zo mis mee?

Hij was zeer duidelijk, al voor dat hij bij me in huis kwam. En ik, het was een interessante ,leuke , gezellige kerel, zou mijn type kunnen zijn, maar ben niet echt op zoek nu. Maar aan de andere kant heeft het ook wel weer wat. Een vreemde , aantrekkelijke kerel die wat in mij ziet, even dan.

We waren allebei wel vrij duidelijk. Hij zei dat ie op zoek was naar seks, en ik zei dat hij dat kon vergeten. En toch eindigde we samen in 1 bed.

Ik geloof dat het voor hem ook “vreemd “ was, niet wat ie gewend was met vrouwen.

Ervaring rijker, misschien dat daar mijn probleem zit. Geen ervaring met het leven, niet genoeg leuke ervaring met het leven.

Al heel jong “vaste verkering”, meestal de verkeerde types, niet echt de vrijheid gehad of genomen om het leven te ervaren. Ik wilde dat er iemand van me hield, bij iemand horen. Nooit echt alleen geweest en genoten en gedaan wat mogelijk was. Hoop verkeerde dingen meegemaakt, verkeerde ervaringen opgedaan, verkeerde ervaringen aan me opgedrongen.

En nu ben ik 46 en zou toch eigenlijk wel eens de ware tegen willen komen, maar misschien moet ik eerst mezelf maar eens tegenkomen, mezelf ontdekken, dingen doen. Om dan te kunnen zeggen wat ik eigenlijk zoek. En als het niet bestaat, moet ik alleen kunnen zijn. En dan heb ik misschien wel meer one night stands nodig. LOL En misschien heb ik hem al gevonden.

Een partner moet niet geven wat je jezelf niet kan geven.

Een partner moet alles alleen maar aanvullen en XL maken. Eerst moet je zelf in “balans” zijn, je goed voelen over jezelf.

Eerst iemand worden, en daar iemand bij vinden. Niet iemand zoeken en je vervolgens aanpassen zodat je iemand wordt.

Eigenlijk ben ik best trots op mezelf dat ik er bijna 1 heb gehad. Ha ha ha