Winnen

P1020548

Op, nat van het zweet maar zeer voldaan, zit ik nu bij te komen op de bank.

Ik ben één van de honden uit wezen laten !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Voor mij heel bijzonder.
Vroeger liep ik met 2 Duitse herders tegelijk, tot vandaag was één niet eens meer mogelijk.
Ik had er de kracht en de conditie niet meer voor.
Nu toch met één een half uur wezen lopen.

Eng was het ook , moet ik toegeven.
Tijdens het lopen erg draaierig en zweverig gevoeld, maar ja ik ben nog nooit echt tegen de vlakte gegaan hiervan, dus maar gewoon doorgaan.
Mijn zoon zei dat ik het dan maar beter niet meer moet doen, bang dat ik wel een keer tegen de vlakte ga .

Wel een beetje een dilemma moet ik zeggen.
Ik begrijp zijn angst, met die angst loop ik op straat. Met die angst leef ik elke dag.
Natuurlijk kan het fout gaan. Maar op de bank blijven zitten en maar bang zijn is ook geen leven.
Mijn conditie gaat achteruit als ik dat doe, en het ziek zijn gaat dan winnen van me.

Ik denk niet dat ik alles overleefd heb om thuis op de bank te zitten.
Ik ga winnen, het kan een poosje duren, maar ik ga beslist winnen.

Vreselijk moe, draaierig, maar erg voldaan zit ik nu op diezelfde bank.
Maar ik heb het toch maar weer geflikt !!!!!!!!!!!!!!!!
Vandaag heb ik gewonnen, morgen zien we wel weer.
Voor mij toch weer een stap in de goede richting.

Advertenties

Tijd voor mezelf

Ik weet nog niet waar ik het over ga hebben vandaag.
De titel ontbreekt nog , nu ik begin te schrijven.

Ik voel me best “normaal” , de laatste tijd heb ik meer van die “ik voel me normaal” dagen.
Alleen erg moe, en veel aan het denken over wat er moet veranderen.
Sommige dingen zijn gewoon teveel voor me.

Zo zou er eigenlijk 1 hond weg moeten, ik heb 2 Duitse herders, beiden trekken ze wat aan de riem.
Ze doen nu alles op het balkon, wat ik dan weer schoon maak, maar uitgelaten worden gebeurt maar zelden. Het is me gewoon teveel, te zwaar.
Maar doe maar eens een hond weg, alleen de gedachte al, maar het zou beter zijn voor de hond en voor mij.

Met de kinderen/ volwassenen heb ik ook al gesproken dat er het een en ander gaat veranderen.
In plaats van leven in een hotel met mama als dienstmeid, gaat het nu samenwonen van 4 volwassenen worden.
Ik ben het zat , ja ik ben hun moeder, ja ik moet voor ze zorgen, maar tot welke leeftijd?
Ja op iedere leeftijd, maar er is een grens, en ik denk dat ik die bereikt heb.
Toen ik 17 was , woonde ik op mezelf en moest ik voor mezelf zorgen.
Dus……. Ze gaan ook maar eens koken, schoonmaken, wassen enz.

Ze moeten ook voor zichzelf kunnen zorgen.
Hierin heb ik gefaald tot nu toe.

Ik ben een moeder met basis regels, ik ben voor het leven ontdekken.
Ik denk dat ik een “makkelijke” moeder ben, vergeleken met anderen.
Zolang ze eerlijk zijn en zeggen waar ze uithangen, kunnen ze ver gaan.
Zolang mogelijk “kind” zijn, dat serieuze volwassen gedoe duurt nog lang zat.
Wel praten we over hoe ik erover denk en waarom, en waarom zij iets doen en hoe zij er over denken.

En tot nu toe heeft dat geweldige kinderen opgeleverd, elk zichzelf, een eigen individu, geen kloon van de ouders. Met elk een duidelijke mening. En zo hoort het ook vind ik.

Maar voor zichzelf kunnen zorgen? Niet echt.
Verantwoording dragen? Niet echt.

Ik heb een hekel aan schema’s en plannen.
Maar het gaat toch gebeuren, ik moet meer rust krijgen.

Het wordt tijd voor mezelf en wat ik wil.

Misschien een mooie titel ; “Tijd voor mezelf”.