De bom barst

Even lekker gehuild. Dat is wat ik gedaan heb de laatste 3 kwartier.

De “kids” zijn met hun vader op visite bij opa en oma en ik ben even lekker alleen, met een hoofd dat op springen staat.
Dan ga ik dus de was doen, de keuken opruimen, stofzuigen, afijn….. mijn huishouden doen, waarbij ik altijd lekker mijn hoofd kan laten gaan.

En vandaag begon het met gedachten als; “Wat als het allemaal zo blijft? Wat als ik nooit helemaal beter word?”.
Door deze gedachten word ik even zo down dat ik bang word voor het weer depressief worden. Iets waarvan ik weet dat ik het niet ben of weer wordt, ik weet namelijk hoe dat voelde en dit is anders.
En dit wordt dan even teveel, en de bom barst, huilen…………….
EINDELIJK !!!!!!!!!!!!

Dan komt alles eruit wat me dwars zit.

Ik heb allerlei plannen maar ik doe niks.
Te moe, te bang en faalangst.
Maar dit alles houdt me wel tegen.
Te moe is nog de grootste reden om niks te doen. Bang dat ik het door de vermoeidheid allemaal niet aan kan.
Maar wat is het ergste dat me kan gebeuren?
Dat het me niet lukt. En dan ben ik net zover als nu.
Eigenlijk kan ik dus alleen maar winnen of gelijk spelen.
Alleen de vermoeidheid zou instorting kunnen worden. Misschien niet slim, maar het misschien wel waard.
Toch maar wat eraan gaan doen misschien.

En ik kwam er achter dat ik me zorgen maak over mijn ex.
Niet in de zin van houden van, maar meer in de zin van, ik heb 20 jaar met hem geleefd, en die kop staat alsof er iets flink dwars zit, en dat gaat ontploffen binnenkort.
Ik denk dat ik hem beter ken dan wie dan ook, ook al zal hij dit niet toegeven. En praten over wat hem dwars zit doe je ook niet, daar ben ik niet meer voor. Je bent niet voor niks elkaars ex.
Maar ook al zijn we uit elkaar, ik wens hem geen rottigheid toe.
Na twintig jaar, 24 uur per dag samen zijn, lees ik hem zonder woorden en luister ik naar hem zonder gesprek.
En er is iets aan de hand met hem.
Ik kan alleen niet meer doen dan afwachten wanneer de bom barst.

Advertenties

Ik ben mezelf

“Je bent jezelf niet meer”, “Kijk je uit dat je niet teveel veranderd”, “Blijf je nog wel een beetje jezelf”, dit zijn uitspraken die soms tegen me gezegd worden.
Waarschijnlijk omdat ze zelf niet weten wat ze er mee aan moeten.

“Zo ken ik je weer”, “Ik zie eindelijk weer dingen van hoe je heel vroeger was”, “Dit past helemaal bij hoe ik me je herinner”, dit zijn ook uitspraken die tegen me gezegd worden.
Familie en mensen die mij kennen van heel vroeger ,zeggen dit weer tegen me.

Het feit dat ik anders was, wil niet zeggen dat ik nu mezelf niet ben.

Ja ik ben veranderd;

Ik was een “stoer wijf” die alles zelf wel oploste. En dat oplossen was wegstoppen.
Ik ben een “stoer wijf” die alles zelf wel oplos. Alleen de manier waarop ik alles oplos is veranderd.
Eigenlijk is er dus niet eens zoveel veranderd.

Ik kon niet blijven zoals ik was.

Toen ik depressief werd, was dat voor mij een teken dat ik dingen moest veranderen.
In die 2 jaar depressief zijn, zijn er zoveel dingen naar boven gekomen, waarvan ik dacht dat ik ze “opgelost” had, maar ik had niks opgelost, ik had het alleen maar weggestopt.
Alleen al deze ervaring zegt mij dat ik niet terug kan naar hoe ik was. Ik nam mezelf al die jaren in de maling en moest het bekopen met een depressie van 2 jaar. Daar wil ik niet naar terug.

Dan een hersenbloeding.
Ook door deze ervaring ben ik veranderd. De pijn die ik toen heb gehad, wat het daarna allemaal met me heeft gedaan, daar kan ik niet omheen.

Dan 8 maanden wachten op een zware operatie met een tijdbom in mijn hoofd. Niet wetende of je de operatie haalt zonder 2e hersenbloeding, of dat je de operatie wel doorkomt omdat het zo’n zware operatie is.

Dit alles moet een mens veranderen. Hoe kon dit alles mij niet veranderen?

En ik noem het zelf niet eens veranderen.
Ik noem het groeien.

Weet je wat het is?

Ik ben nog steeds dat “stoere wijf” die zelf alles oplos.
Ik ben alleen gegroeid in het feit dat ik nu emoties voel , gevoeliger ben, spiritueler ben en mezelf beter ken.

Dan huil ik maar wat meer, dan ben ik maar wat zweverig, dan luister ik maar beter naar mezelf, dan probeer ik maar mijn dromen waar te maken.

Nou en?

Ik ben alleen maar een gegroeide uitvoering van mezelf.

Maar ik ben nog steeds mezelf.

Diep respect

Ik moet vandaag ineens denken aan wat ik zag op tv een paar dagen geleden.
RTL late night, het ging over de “Katwijkse ziekte”. Ziekte waarbij je elk moment een hersenbloeding kan krijgen, de eerste kan fataal zijn, maar het kan ook dat je met tussenpozen , er steeds weer één krijgt, net zolang tot het wel fataal is, of dat je langzaamaan steeds slechter wordt.
Maar één ding weten ze zeker, het leidt tot de dood , en er is geen medicijn tegen.

Die avond had ik het al moeilijk toen ik naar die man zijn verhaal zat te luisteren, diep respect , dat hij zo in het leven kan staan met een “tijdbom” in zijn hoofd.

En dan zijn zoon, laten testen of hij de ziekte ook heeft, heeft geen zin, want er is toch geen medicijn. Maar hij loopt wel met de rot gedachte rond, “heb ik het of niet”.

Zelf heb ik 9 maanden rond gelopen met een “tijdbom” in mijn hoofd.
Een ander aneurysma wat op springen stond, maar ze wisten niet wanneer, en ik moest eraan geopereerd worden, clipping, dan zetten ze een klein knijpertje op de nek van het aneurysma.

In het begin ging het nog wel , normaal is de wachttijd voor deze operatie een maand of 3. Kwam eigenlijk wel goed uit, kon ik 3 maanden herstellen van de hersenbloeding.

Ik moest zorgen dat ik bij de anesthesie langs was geweest, want dan konden ze me snel inplannen.

Dat “snel” werd 9 maanden later.
In de tussentijd wel elke 2 weken iemand van de planning gesproken, dan hoor je tot 3 keer toe dat je op de planning stond, of ik hoorde een “waarschijnlijk die en die” datum, maar er kwamen steeds spoedgevallen en patiënten tussendoor die een groter risico hadden.

Allemaal heel begrijpelijk, maar ik zat daar met mijn “tijdbom” , bang dat ik ook een spoedgeval zou worden, wetende dat als het zou barsten, ze er niet goed bij konden, vanwege de druk op mijn hersenen. En mijn kinderen wisten dit ook.

De eerste keer had ik geluk gehad, niks overgehouden aan mijn hersenbloeding, maar wie garandeerde mij weer zoveel geluk?

Verdriet, kwaadheid, onmacht.
Ik dacht dat ik langzaamaan “gek” aan het worden was en mijn kinderen met mij. Bang dat ik weer depressief zou worden.

Diep respect voor H. , die met dezelfde angsten liep, maar daarbij al mijn buien die gepaard gaan met al die gevoelens, gewoon over zich heen liet gaan.
Diep respect voor mijn kinderen.

Diep respect voor iedereen met een “tijdbom” , op wat voor manier dan ook, en voor de mensen om hen heen.

De achtbaan

“Ik heb een achtbaan in mijn hoofd”, zei ik steeds toen ik depressief was.

Ik ging op en neer met mijn emoties, van blij naar down en alles er tussen in, en soms in een paar minuten tijd. Eerst hing ik langer in het dal dan op de happy top, later veranderde dat in langer op de happy top en korter in het dal, totdat ik nog maar zelden in het dal zat.

Was altijd een vreemd gevoel, ik voelde mezelf gaan.

Nu ben ik niet meer depressief, maar heb nog steeds die achtbaan.
Alleen nu met denken.

Dagen kan ik achter elkaar doorgaan, denken, schrijven, denken, schrijven………… en dat geeft me een enorme kick. Op die dagen loopt alles op volle toeren en weet ik dat ik op mezelf kan vertrouwen. Ik weet dat ik mijn hoofd kan vertrouwen in die dagen. Ik ben alert, gevat, kan vrij direct antwoorden, dwaal niet af, vergeet niets, enz.

Dan komt het dal, niet een down dal, maar meer een suf dal. Op die dagen ben ik moe in mijn hoofd, het voelt alsof ik niet wakker word. Soms word ik een hele dag niet echt wakker in mijn hoofd, soms alleen de ochtend. Op deze dagen vertrouw ik mijn hoofd totaal niet. Ik krijg alles mee, maar vertraagd, ben niet snel genoeg met mijn antwoorden. En ik zit zo in mijn eigen wereld.

Meestal duurt zo’n dal 3 dagen, waarom 3 , ik weet het niet. Als ik ergens goed over na moet denken duurt het meestal ook 3 dagen voordat ik er echt over uitgedacht ben, voordat ik een antwoord heb.

Als ik er zo over nadenk is heel mijn leven een soort van achtbaan geloof ik. In grote lijnen heeft het pieken en dalen, net als iedereen. Maar ik denk dat ik ook leef als een achtbaan. Mijn doen is ook een achtbaan. Ik doe even alles wat er moet gebeuren en dan niks…………

Even en paar dagen leuk en gezellig, dan dagen niks………

Misschien ben ik hier wel mee opgegroeid. Op een schip moet je ook altijd even “pieken” als je aan de wal kan, even dit , even dat, dan weer terug naar je eiland.

Als je aan het varen was, dus aan het werk, rustte je weer uit.

Altijd moeilijk en dubbel zulke dingen………

Ik moet nu plannen, dingen verdelen over de dag, meer geleidelijk leven, zodat ik rust krijg, rustig wordt.

Maar………. Als ik alles heb gedaan wat er gedaan moet worden in een korte tijd en ik ben dan klaar, dan geeft dat ook rust, word ik ook rustig van.

En die top van die achtbaan in mijn hoofd, geeft me echt een kick. Ik weet niet of ik het zo prettig zou vinden als ik die niet meer had.

Dag achtbaan, hallo saai en sleur. Zo voelt het.

Eerst dacht ik dat ik een interessantere baan moest zien te vinden, meer uitdaging. Maar dat betekent ook dat je je werk mee naar huis gaat nemen, dat ik er thuis over na ga denken. En voor je het weet is je werk, je leven.

Een maand of 8 heb ik dat gehad. Thuis zat ik me nog af te vragen of ik het wel goed had gedaan op mijn werk. Telefoon op zak van je werk, want er kon wat gebeuren.

Na alles wat er met me gebeurt is, weet ik in ieder geval dat ik dat niet wil. Ik ga niet leven voor mijn werk.

Nu trek ik de deur achter me dicht en ben eruit, en dat vind ik heerlijk. Ook al wil mijn hoofd even een dagje niet, dan kan ik nog gewoon mijn werk doen. (Als ik tenminste weer eens aan het werk kan…… , binnenkort hoop ik)

Ik vind ook dat mijn werk alleen maar een middel is om de zekerheid te hebben dat ik alles kan betalen. Verder zou ik willen genieten, maar van wat wil ik genieten?

Wat ik zou willen?

Een kunstenaars/artiesten leven…… ha ha ha. Met een andere lekkere artiest.

Het zou toch lachen zijn dat ik mijn geld kon verdienen met schilderen en schrijven.

Maar een gewoon onbezorgd, genietend leven………..
Gewoon laten gaan, als een ritje in de achtbaan.

Zou toch leuk zijn.

Het water

Ik heb wat met water.

Ja pfffff je bent geboren en getogen op en met het water. Ja dat weet ik ,maar dat is het niet.

Vroeger had ik heel lang dezelfde droom; ik was aan het boenen, gleed uit en viel in het water , kopje onder. Of ik verdronk of niet wist ik nooit, want op dat moment werd ik altijd wakker. Jaren heb ik dit gedroomd. Totdat dit echt gebeurde, precies zoals ik had gedroomd.
Mijn vader zat gelukkig in de roeiboot waar ik naast viel, deed een greep in het water en had me te pakken.

En nu………

Eerst nog even naar toen ik depressief was. Hypnose deed ik toen, zelfhypnose en onder begeleiding. Ik moest op een zekere dag de verkrachting verwerken, en waar zat ik met al m’n gevoelens, juist onder water. In een grot, ik liep in een soort van grot in een luchtbel onder water.

De dag dat ik dit “verwerkt” had, ik weet niet of je dit wel echt helemaal verwerkt. Maar laten we zeggen de dag dat ik bereid was het los te laten, was ik ineens in een zwembad, een soort van waterwervel tilde me boven het water, draaide me rond en “reinigde” me van alles.

Als ik in mijn hypnose ergens niet wilde kijken of iets niet wilde zien, dan stond daar altijd een muur, zo hoog als ik, waar water overheen stroomde.

Ook had ik een soort vrouw in een vijver die me van alles liet zien of aanwijzingen gaf.

En in het “echte” leven………

Ik vind water geweldig, ben gefascineerd door alles wat erin leeft, heb bijna heel mijn leven al een aquarium.
Alles is zo mooi in het water, wel eens op gelet hoe prachtig een persoon onder water is? Ha ha ha
Alles wordt “gewichtloos” , zo apart. Het andere soort geluid onder water, geweldig. Zwemmen vind ik heerlijk, het zwemmen dan, niet spelen, spetteren, onder water duwen enz. , .
Waterskiën vond ik altijd geweldig, kanoën, ach wel meer dingen.

Maar…………… eigenlijk ben ik als de dood voor water
Bang voor het onder water gaan, ik loop vol door mijn neus, zo voelt het.

En nu met revalidatie heb ik weer zo’n intense ervaring met water gehad.
Je gaat gewoon drijven en moet huilen als een klein kind. Alleen maar omdat ik verplicht moest ontspannen.

Het water………….

Geloven in mezelf

Weet je hoe moeilijk dat is op het moment?

Altijd al vrij onzeker geweest, en de afgelopen jaren hebben dat niet minder gemaakt.

Aan het eind zullen de afgelopen jaren het alleen maar beter gemaakt hebben, maar zit nu nog in een heel proces.

Eerst zit je 2 jaar in een depressie, dat voelt alsof je hoofd je in de steek laat.

Dan denk je dat je daar doorheen bent en weer op kan gaan bouwen en leven, krijg je een hersenbloeding. Je hoort dan direct de andere dag dat er nog een ader niet goed is en dat deze geopereerd moet worden via mijn schedel.

Dus nu laat mijn lichaam me in de steek.

Wat is er dan nog over?

Zit je daar met al je pijn, verdriet en gedachten, in een lichaam dat niet wil en als de dood voor het weer depressief worden. Want na de hersenbloeding heb ik 8 maanden moeten wachten op de operatie, maar wel met het gevoel dat je een tijdbom in je hoofd hebt. Nou dan draai je aardig door.

De tranen vloeien weer hevig, dus het is goed dat ik hier over praat.

Wat is er dan nog om in te geloven? Alles laat me in de steek.

Dan is alles achter de rug, geluk dat ik er niks aan over heb gehouden, en dan gaat het herstel zo tergend langzaam.

Waar moet ik dan nog in geloven?

Nou in MEZELF

Ik leef een beetje met het idee, dat alles wat er in je leven gebeurt, een reden heeft. Die reden zie je niet direct, meestal veel later kom je er achter. Dan krijg je zo’n “puzzel compleet” idee, het gevoel dat eindelijk dat laatste stukje op zijn plaats valt.

Ik denk dat alles heeft moeten gebeuren omdat ik niet in mijn leven zat, ik was niet mezelf , ik was niet echt gelukkig.

De depressie was nodig om mijn gedachte de andere kant op te krijgen, uit een huwelijk te stappen dat niet goed was. Uit een Sonja stappen die ik niet was.

Misschien zelfs wel nodig om dit waar ik nu in zit , aan te kunnen.

Misschien was ik na de depressie wel weer teveel aan het veranderen in de oude ik en was daarom de hersenbloeding nodig. Ik moest stoppen met wat ik aan het doen was.

Maar een leukere reden vind ik, dat misschien de hersenbloeding wel nodig was om de andere ader te ontdekken. En om helemaal een nieuwe start te kunnen maken, lichamelijk en geestelijk.

En het herstel, ik denk dat dat zo langzaam gaat, omdat ik tijd nodig heb voor de rest.

Anders krijg ik weer de neiging om terug te vallen, nu word ik tegengehouden door mezelf om aan mezelf te werken.

Dus……. Heeft alles me wel in de steek gelaten?

Misschien weet “mijn ik” wel donders goed waar ik mee bezig is, en is het juist het enige waar je echt op kunt vertrouwen of op zou moeten vertrouwen.

Het kan natuurlijk allemaal onzin zijn wat ik denk, maar is dat belangrijk?

Ik moet altijd ergens een reden voor hebben, alles wat gebeurt of wat ik doe moet een reden hebben.

Deze manier van kijken naar dingen, denken over dingen heeft me tot nu toe door alles heen geholpen. En vaak is er een reden, alleen de meeste mensen denken daar niet over na.

Iedereen is anders, en dit ben ik.

Ik en “mijn rare hoofd” .

En deze opmerking is niet minderwaardig praten over mezelf. Ik weet dat ik een andere manier van denken heb dan anderen. Er zullen er veel meer zijn, maar ik kom ze niet veel tegen. Of ze praten er ook niet over, net zoals ik nooit deed.

Dus het geloven in mezelf……….

Ik denk dat ik alle reden heb om te geloven in mezelf. Maar omdat ik dat nooit echt gedaan heb, is het niet zo makkelijk voor me en heb ik nog wat meer “ervaringen” nodig.

En “mijn ik” zal wel weten wat de volgende ervaring zal zijn.

Mooie gedachte toch? Dat je kan geloven in jezelf, dat “het” wel weet wat “het” aan het doen is.

“Het” zou een naam moeten hebben, misschien wel Sonja.

Mijn kader

Iemand zei gisteren tegen me dat ik misschien eens meer buiten “mijn kader” moet treden. (Misschien was ik daar al aan begonnen met mijn bijna one night stand, ha ha ha )

Maar wat is “mijn kader”.

Mijn kader is mijn veilige leven, mijn geregelde leven.

Heel mijn leven doe ik eerst dingen die moeten, en de tijd die over is, is voor mezelf. Dan mag ik pas leuke dingen doen, als al de “moet dingen” zijn gedaan.
En dan moet ik nu alles omdraaien, eerst mezelf en dan wat moet.

En wat krijgen we dan? Een overgangsfase LOL

Wat ik heel de dag aan het doen ben nu is, iets wat ik moet doen en dan weer een A4 tje vol schrijven. En leuk dat ik het vind !!!!!!!!!

Mijn hoofd draait op volle toeren, tot dat het instort natuurlijk, maar dat zien we dan wel. Ik barst van de inspiratie, ik denk dat ik over elk onderwerp wel wat kan bedenken.
Sommige zullen het “creatief” noemen, ik noem het “mijn rare hoofd”.

Stap eens buiten je kader zegt ze dan……..

Geweldig mens trouwens, op de een of andere manier weet ze me altijd weer te triggeren. Ik weet wel dat ze daar voor geleerd heeft, maar toch, het voelt goed, er is een soort klik.

Maar alles wat ik de laatste jaren aan het doen ben is eigenlijk al buiten mijn kader.

Depressief geweest……………….. behoorlijk buiten mijn kader, depressief , therapeuten en alles wat daarbij hoorde was voor “softies”, niet voor mij, ik loste alles zelf wel op.

Bij mijn man weg……………… behoorlijk buiten mijn kader. Voor mezelf gekozen, behoorlijk buiten mijn kader.

Allemaal papieren gehaald, in record tempo denk ik, maar daardoor wel een baan. Behoorlijk buiten mijn kader, 20 jaar huisvrouw en moeder geweest. Nooit echt voor mezelf gezorgd.

Al meer dan een jaar ziek, niet dat ik dit zelf kon kiezen, maar behoorlijk buiten mijn kader, ik was nooit ziek en als ik wel ziek was ging ik gewoon door. Nu staat de rem erop. En het moeilijkste is om die er gereduceerd op te houden, anders gaat het weer fout.

Misschien dat ik het moet verdelen in mijn interne en externe kader.

Alles tot nu toe is mijn externe kader. De buiten grenzen van mezelf. Alles om me heen. Het begin. Vanaf nu , (of vanaf de bijna one night stand ha ha ha) , is mijn interne kader.

“Mijn kader” hmm………….