Verantwoordelijkheid

Donderdag een uur getennist op revalidatie, het ging eigenlijk hartstikke goed. Voor het eerst getennist in mijn leven, en ze vonden dat ik talent had.
Vrijdag was ik weer op, heel de dag moe.
Nu zaterdag, en afgelopen nacht slecht geslapen. Dus weer op.

Ik ben zo ontevreden met mijn leven, ik baal zo van mijn leven op het moment.
Ik ben onrustig, ik heb ideeën, ik wil van alles, maar ik ben steeds te moe.
Ik had vrijdag eigenlijk een verjaardag, maar ja…. , te moe.
Vanmiddag had ik eigenlijk weer een verjaardag, maar ja…., te moe.

Alles wat ik wil of wil veranderen in mijn leven, kan (nog) niet ,  omdat ik te moe ben.
Geld is ook vaak een issue als ik iets wil veranderen, maar ja….. , aan het werk gaan ben ik te moe voor.

Ik ben letterlijk en figuurlijk moe van mijn leven en van alles wat ik heb meegemaakt de laatste vier jaar.
Vier jaar lang ben ik al bezig;
Depressie, helen, herstellen, opbouwen.
Hersenbloeding, helen, herstellen, opbouwen.
Operatie, helen, herstellen, opbouwen.
Volgens mij ben ik gewoon in en in moe van alles.

Elke keer als ik weer wil beginnen met leven word ik terug “geslagen” door mijn vermoeidheid.
En ik weet eigenlijk niet goed wat ik eraan moet doen.
Het heeft tijd nodig, dat is wat ik steeds hoor, maar ik wil geen tijd meer nodig hebben, ik wil weer leven.

Ik wil naar Amerika, maar de voorbereidingen daar gaan niet snel genoeg naar m’n zin. En omdat het niet snel genoeg gaat naar mijn zin, zit ik nu al twee dagen te chagrijnen tegen mijn vriend in Amerika. Hij moet beter zijn best doen om mijn leven te veranderen.
Eigenlijk geef ik hem de schuld van mijn ontevredenheid over mijn leven.

Maar het is mijn leven en mijn ontevredenheid.
Mijn probleem waar ik verandering in zal moeten aanbrengen.
Zelf de verantwoordelijkheid nemen en kijken wat ik wel kan doen.

Advertenties

Controle of go with the flow?

Eindelijk is het dan zover dat ik voel dat ik over “de controle” moet schrijven.

Ik vond en vind het nog steeds een beetje eng als ik de controle verlies over mijn leven of emoties.
Controle verliezen zag ik als een zwakte.
Dus als dat bij mij gebeurde, betekende dat voor mij “ik ben zwak”.

Maar hoeveel druk zet je door deze gedachte op jezelf?

Eerst over de controle over het leven;

Ik heb inmiddels aan den lijve ondervonden dat je het leven niet kan controleren.
Ik dacht dat ik mezelf goed onder controle had en toen werd ik depressief. Dit was geen controle, dit was alles weg stoppen.
Ik dacht dat ik mijn leven weer redelijk op de rails kreeg en toen kreeg ik een hersenbloeding.
Ik had allang weer aan het werk willen zijn, maar het leven bepaalt dat ik meer tijd nodig heb dan ik gepland had.
Het leven bepaalt in zekere zin zelf.
Ik geloof wel dat je het aan de zijlijn een beetje kan beïnvloeden, maar je kan het zeker niet controleren.

Sommige mensen zeggen dat je zelf alles bepaald , dat je zelf de keuzes maakt die je leven bepalen.
En toch is dit niet helemaal waar.
Ik geloof dat het leven bepaald, en het leven geeft je keuzes, waar je dan een richting uit kan kiezen.

In het Engels hebben ze daar zo’n mooie uitdrukking voor : “Go with the flow”, wat zoiets betekent als “met de stroom meegaan”.
De kunst om te accepteren wat er op je pad komt, ervan te leren, te kiezen welke richting, en dan van al het moois genieten wat het leven je te bieden heeft.

Deze kunst zou ik wel willen beheersen, maar dat is zo moeilijk voor iemand die alles altijd onder controle wilde hebben.
Ik doe mijn best, en tot nu toe voelt het goed.

En dan de controle over mijn emoties;

En bij mijzelf heb ik het dan hoofdzakelijk over het huilen.
Zo zwak vond/vind ik het van mezelf , als ik met een ruzie weer ga huilen.

Veel mensen, vooral mannen, denken dat ik dan ga huilen om mijn zin te krijgen.
En ik weet dat er vrouwen zijn die dat doen, en ik weet dat er mannen zijn die daar intrappen.

Maar zo ben ik niet.

Vroeger, toen ik zes was, heb ik veel gehuild als mijn ouders me zondag naar het schippersinternaat brachten.
Waarom en wat voor gevoelens dat bij me opriep, herinner ik me niet meer.
Wat ik me wel herinner , is dat mijn vader tegen me zei: “Als je volgende week weer zo huilt, dan komen we je vrijdag niet ophalen voor het weekend”.
Daarna heb ik dus eigenlijk nooit meer echt gehuild.

En nou niet gelijk gaan oordelen over de verkeerde aanpak van mijn vader.
Elke keer als ze mij op het internaat gebracht hadden zaten mijn ouders, vol van verdriet in de auto terug naar het schip.
Mijn moeder ging kapot aan mijn gehuil.
Later hoorde ik zelfs dat ze aan de wal wilde gaan wonen voor mij. Iets wat niet zo makkelijk ging in die tijd, 40 jaar geleden.
Dus mijn vader gebruikte het laatste middel, niets anders hielp, zodat het voor hen gemakkelijker werd, ze konden niet goed omgaan met het verdriet.
Hij dacht hierna ook dat ik hen wilde manipuleren met mijn gedrag, omdat ik stopte met huilen hierna. Ik geloof niet dat dit waar was, maar kan het me niet meer herinneren.

Maar ik denk wel dat hier al de basis ligt van dat het fout is voor mij om te huilen.
Ik was altijd stoer, huilen deed ik niet.

Ik heb de laatste 4 jaar vreselijk gehuild, alsof alles van al die jaren er eindelijk uitkomt.
Ik weet dat het me goed doet, maar ik voel me er nog steeds niet comfortabel bij.

Laatst zei iemand tegen me: “Heb je er wel eens over nagedacht, dat huilen misschien wel een teken van kracht kan zijn? “
En nee, hier had ik nog nooit aan gedacht.
Zij zag het als kracht, omdat je zo sterk bent dat je je emoties durft te tonen.

Deze gedachte probeer ik nu aan te wennen.

Het is namelijk veel makkelijker voor jezelf als je mee stroomt en er mee om leert gaan, dan er steeds tegen te vechten.
Het is namelijk helemaal niet erg om te voelen.
Het is namelijk helemaal niet erg om wat minder druk op jezelf te zetten.
Het is namelijk helemaal niet erg om de controle te laten gaan.

“Go with the flow”

Geloven in mezelf

Weet je hoe moeilijk dat is op het moment?

Altijd al vrij onzeker geweest, en de afgelopen jaren hebben dat niet minder gemaakt.

Aan het eind zullen de afgelopen jaren het alleen maar beter gemaakt hebben, maar zit nu nog in een heel proces.

Eerst zit je 2 jaar in een depressie, dat voelt alsof je hoofd je in de steek laat.

Dan denk je dat je daar doorheen bent en weer op kan gaan bouwen en leven, krijg je een hersenbloeding. Je hoort dan direct de andere dag dat er nog een ader niet goed is en dat deze geopereerd moet worden via mijn schedel.

Dus nu laat mijn lichaam me in de steek.

Wat is er dan nog over?

Zit je daar met al je pijn, verdriet en gedachten, in een lichaam dat niet wil en als de dood voor het weer depressief worden. Want na de hersenbloeding heb ik 8 maanden moeten wachten op de operatie, maar wel met het gevoel dat je een tijdbom in je hoofd hebt. Nou dan draai je aardig door.

De tranen vloeien weer hevig, dus het is goed dat ik hier over praat.

Wat is er dan nog om in te geloven? Alles laat me in de steek.

Dan is alles achter de rug, geluk dat ik er niks aan over heb gehouden, en dan gaat het herstel zo tergend langzaam.

Waar moet ik dan nog in geloven?

Nou in MEZELF

Ik leef een beetje met het idee, dat alles wat er in je leven gebeurt, een reden heeft. Die reden zie je niet direct, meestal veel later kom je er achter. Dan krijg je zo’n “puzzel compleet” idee, het gevoel dat eindelijk dat laatste stukje op zijn plaats valt.

Ik denk dat alles heeft moeten gebeuren omdat ik niet in mijn leven zat, ik was niet mezelf , ik was niet echt gelukkig.

De depressie was nodig om mijn gedachte de andere kant op te krijgen, uit een huwelijk te stappen dat niet goed was. Uit een Sonja stappen die ik niet was.

Misschien zelfs wel nodig om dit waar ik nu in zit , aan te kunnen.

Misschien was ik na de depressie wel weer teveel aan het veranderen in de oude ik en was daarom de hersenbloeding nodig. Ik moest stoppen met wat ik aan het doen was.

Maar een leukere reden vind ik, dat misschien de hersenbloeding wel nodig was om de andere ader te ontdekken. En om helemaal een nieuwe start te kunnen maken, lichamelijk en geestelijk.

En het herstel, ik denk dat dat zo langzaam gaat, omdat ik tijd nodig heb voor de rest.

Anders krijg ik weer de neiging om terug te vallen, nu word ik tegengehouden door mezelf om aan mezelf te werken.

Dus……. Heeft alles me wel in de steek gelaten?

Misschien weet “mijn ik” wel donders goed waar ik mee bezig is, en is het juist het enige waar je echt op kunt vertrouwen of op zou moeten vertrouwen.

Het kan natuurlijk allemaal onzin zijn wat ik denk, maar is dat belangrijk?

Ik moet altijd ergens een reden voor hebben, alles wat gebeurt of wat ik doe moet een reden hebben.

Deze manier van kijken naar dingen, denken over dingen heeft me tot nu toe door alles heen geholpen. En vaak is er een reden, alleen de meeste mensen denken daar niet over na.

Iedereen is anders, en dit ben ik.

Ik en “mijn rare hoofd” .

En deze opmerking is niet minderwaardig praten over mezelf. Ik weet dat ik een andere manier van denken heb dan anderen. Er zullen er veel meer zijn, maar ik kom ze niet veel tegen. Of ze praten er ook niet over, net zoals ik nooit deed.

Dus het geloven in mezelf……….

Ik denk dat ik alle reden heb om te geloven in mezelf. Maar omdat ik dat nooit echt gedaan heb, is het niet zo makkelijk voor me en heb ik nog wat meer “ervaringen” nodig.

En “mijn ik” zal wel weten wat de volgende ervaring zal zijn.

Mooie gedachte toch? Dat je kan geloven in jezelf, dat “het” wel weet wat “het” aan het doen is.

“Het” zou een naam moeten hebben, misschien wel Sonja.