Dansen in eerlijkheid

Je zal toch maar een stukje schrijven over een boek. En vervolgens wordt dat stukje geplaatst in de tweede druk van dat boek. Het zal je toch maar gebeuren. Nou…… IK STA ER IN !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! BLIJ !!!!!!!!!!!!!

dansen in de hemel dansen in de hemel

Dit was gisteren mijn facebook status.

Ik weet niet in hoeverre jullie lezers ook mijn columns lezen, maar op 5 juni schreef ik een column over het boek “Dansen in de hemel” geschreven door Michael Pilarczyk.

http://callitcolumns.wordpress.com/2014/06/09/dansen-in-de-hemel/

Mijn achterliggende gedachte bij deze column was het aantonen hoe fout je kan zijn met je vooroordelen. Ik begon aan dit boek met vooroordelen en terwijl ik het aan het lezen was dacht ik nog, nou Michael dit wordt je eerste negatieve recensie, maar ik zat zo fout en dat geef ik openlijk toe.

Op 8 juni vroeg Michael mij ineens of hij mijn recensie mocht gebruiken in de tweede druk van zijn boek. Als dank zou ik een gesigneerd exemplaar ontvangen met mijn eigen recensie erin. Ik maakte hem duidelijk dat ik me vereerd voelde en dankte hem.
In het echt was ik door het dolle heen, whahahahahaha.
Ik denk dat het woord ‘euforie’ hier wel op zijn plaats was.

En 2 juli was het dan zover, daar lag het boek in de brievenbus.
Mijn kinderen noemen me nu voor de grap BNer en ik ben zo blij als een klein kind.
Trots op mezelf als ik heel eerlijk mag zijn.
Dezelfde eerlijkheid is de reden dat ik in dat boek sta denk ik.

Hyper nerveus

Bestaat dat? Nou ik ben het nu.

Ik heb vandaag een column op het internet gezet. Behoorlijk buiten mijn kader zou ik zeggen.

En natuurlijk was ik zenuwachtig voordat ik dat deed. Maar nu……… WOW

Een soort van “overloaded” , maar waarom?

Het geeft een enorme kick als je jezelf online ziet staan moet ik zeggen.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan heb.

Ik ben niet nerveus over het feit of mensen het wat vinden of niet. Wat dat betreft heb ik aan het oordeel van mijn kinderen genoeg om te weten dat iedereen een eigen mening heeft.

Drie kinderen heb ik.
Eén zegt: “geniaal !!!!!!” als ze het stukje leest.
De ander zegt: “wow” en wil alles lezen, wat mij tot die column bracht.
De derde zegt: “ja en? Waarom zou je dit op het internet zetten, zo denk ik er ook over” , “waarom zouden mensen dit willen lezen?”.
Ha ha ha , blijf je toch redelijk met beide benen op de vloer, en kan ik een aardige inschatting maken toch?

Maar…….. nu leren mensen me kennen, of in ieder geval een deel van me. En daar is eigenlijk niets mis mee, ik vind het best prettig, denk ik, dat mensen me leren kennen. M’n zus zegt dat ik al dat moois niet hoef te verstoppen. Maar het maakt me zo nerveus.

En het dubbele van alles is dat ik me er niet eens zoveel van aantrek wat mensen van me vinden.
Ik heb inmiddels wel ontdekt wie belangrijk voor me zijn en wie niet. En wiens oordeel er toe doet en wiens niet.

Ik heb zo ie zo moeite met nieuwe dingen op het moment, moeite met weer op mezelf vertrouwen, niet te verwarren met zelfvertrouwen, maar al het nieuwe is eng op het moment.
Al het nieuwe geeft me wel het “I’m alive!!!!!” gevoel trouwens. Voelt goed.

Onderdeel van mezelf zijn denk ik, als ik mezelf niet laat leren kennen, hoe kan ik dan mezelf zijn.
Ik moet me open stellen om mezelf te kunnen zijn, om nieuwe dingen te kunnen ervaren. Maar dat voelt alsof ik de controle verlies.

Grappig eigenlijk, de controle , iets waar ik eigenlijk over wilde schrijven vandaag.