Afscheid

Vandaag op controle geweest bij de chirurg, die de clipping van het aneurysma via het schedelluikje heeft gedaan in november vorig jaar.

Alles was goed en alles wat ik “mankeer” hoort erbij.
Ik hoef bij hem niet meer terug te komen.

Het draaierig worden, last van het licht, misselijk worden, vermoeidheid enz. , alles hoort erbij.
Hij dacht alleen wel dat ik het misschien wat intenser heb dan anderen, “omdat ik het zo intens kan beschrijven” zei hij.
En ik moet geduld hebben en de operatie niet onderschatten. Het duurt ongeveer 1,5 jaar tot ik volledig hersteld ben, of kan zeggen wat de restverschijnselen zijn.
Ik mag ook vanaf nu mezelf wat meer gaan belasten, indien nodig, maar hij vond dat ik al goed bezig was.

Ik had ook weer een oude ervaring in een “nieuw jasje” vandaag.
Gemaaid gras, normaal ben ik hier licht allergisch voor, de lucht zorgt dan dat ik ga niesen.
Maar vandaag kwam die lucht voor het eerst sinds de operatie binnen, en dit was zo heftig, dat ik zweverig werd in mijn hoofd.

Maar dit alles maakt me wat emotioneel.

Blij dat het allemaal “normaal” is wat ik voel, blij dat het er allemaal bij hoort.

Maar het is ook een soort afsluiting van dit hoofdstuk.

Afscheid nemen van een man die toch ongeveer een jaar onderdeel is van je leven, dankzij wie je eigenlijk weer een leven hebt, is toch vreemd.
En dit afsluiten confronteert me nog maar weer eens met het feit hoeveel geluk ik heb gehad en hoe dankbaar ik mag zijn dat ik er nog ben en er “niks” aan over heb gehouden.

Ik heb dan ook al een paar traantjes weggepinkt vandaag.
Goed gevoel.

Advertenties

Diep respect

Ik moet vandaag ineens denken aan wat ik zag op tv een paar dagen geleden.
RTL late night, het ging over de “Katwijkse ziekte”. Ziekte waarbij je elk moment een hersenbloeding kan krijgen, de eerste kan fataal zijn, maar het kan ook dat je met tussenpozen , er steeds weer één krijgt, net zolang tot het wel fataal is, of dat je langzaamaan steeds slechter wordt.
Maar één ding weten ze zeker, het leidt tot de dood , en er is geen medicijn tegen.

Die avond had ik het al moeilijk toen ik naar die man zijn verhaal zat te luisteren, diep respect , dat hij zo in het leven kan staan met een “tijdbom” in zijn hoofd.

En dan zijn zoon, laten testen of hij de ziekte ook heeft, heeft geen zin, want er is toch geen medicijn. Maar hij loopt wel met de rot gedachte rond, “heb ik het of niet”.

Zelf heb ik 9 maanden rond gelopen met een “tijdbom” in mijn hoofd.
Een ander aneurysma wat op springen stond, maar ze wisten niet wanneer, en ik moest eraan geopereerd worden, clipping, dan zetten ze een klein knijpertje op de nek van het aneurysma.

In het begin ging het nog wel , normaal is de wachttijd voor deze operatie een maand of 3. Kwam eigenlijk wel goed uit, kon ik 3 maanden herstellen van de hersenbloeding.

Ik moest zorgen dat ik bij de anesthesie langs was geweest, want dan konden ze me snel inplannen.

Dat “snel” werd 9 maanden later.
In de tussentijd wel elke 2 weken iemand van de planning gesproken, dan hoor je tot 3 keer toe dat je op de planning stond, of ik hoorde een “waarschijnlijk die en die” datum, maar er kwamen steeds spoedgevallen en patiënten tussendoor die een groter risico hadden.

Allemaal heel begrijpelijk, maar ik zat daar met mijn “tijdbom” , bang dat ik ook een spoedgeval zou worden, wetende dat als het zou barsten, ze er niet goed bij konden, vanwege de druk op mijn hersenen. En mijn kinderen wisten dit ook.

De eerste keer had ik geluk gehad, niks overgehouden aan mijn hersenbloeding, maar wie garandeerde mij weer zoveel geluk?

Verdriet, kwaadheid, onmacht.
Ik dacht dat ik langzaamaan “gek” aan het worden was en mijn kinderen met mij. Bang dat ik weer depressief zou worden.

Diep respect voor H. , die met dezelfde angsten liep, maar daarbij al mijn buien die gepaard gaan met al die gevoelens, gewoon over zich heen liet gaan.
Diep respect voor mijn kinderen.

Diep respect voor iedereen met een “tijdbom” , op wat voor manier dan ook, en voor de mensen om hen heen.