Ik wil fit zijn

Ja het is wat stil op mijn blog.
Het is ook stil in mij. Ik ben zo verschrikkelijk moe, dat mijn dag eigenlijk bestaat uit het afwisselen van iets doen en dan slapen.

Dit eerste stukje schreef ik gisteren, te vermoeid om het af te maken, ik kreeg hoofdpijn en moest stoppen.

Vandaag is het helemaal drama.
Voor het eerst in al die tijd heb ik me afgemeld voor revalidatie.
Ik ben zo moe dat ik nu eigenlijk constant draaierig en misselijk ben en hoofdpijn heb.
Als ik de trap op en af loop ben ik op.

Eindelijk heb ik juist meer tijd voor mezelf de laatste 1,5 week. De kinderen helpen namelijk fijn mee in huis nu. Het zou dus juist leuker voor me moeten worden.

Maar nu ik meer kan ontspannen, kom ik er pas achter hoe moe ik ben.
Ik denk dat ik leefde op adrenaline of zo.

Als ik vraag aan de artsen wat het is en waar het vandaan komt , krijg ik eigenlijk steeds hetzelfde antwoord, “ Je doet teveel, je hebt meer rust nodig, dit heeft tijd nodig”.

Misschien dat ik toch de boel wat onderschat heb, zoals de chirurg al zei vorige week.
Hij zei dat ik niet moest vergeten dat ondanks dat mijn hersenen niet beschadigt zijn, hij ze wel heeft moeten manipuleren om bij die ader te komen. Hij heeft ze letterlijk aan de kant moeten duwen en dat herstel heeft tijd nodig, 1 tot 1,5 jaar.
En het feit dat ik erg makkelijk door de operatie ben gekomen maakt de operatie niet minder zwaar.

Ik doe niet veel, vind ik, maar waarschijnlijk toch teveel voor het herstel van mijn hersenen.

Dit is zo vreselijk zwaar voor me, ik baal hier zo van. Ik heb het zo gehad met dat ziek zijn.
Ik wil dit niet meer, ik wil weer normaal zijn.
Ik wil vooruit gaan, maar dit voelt alsof ik weer achteruit ga.
Ik wil weer fit zijn.

Afscheid

Vandaag op controle geweest bij de chirurg, die de clipping van het aneurysma via het schedelluikje heeft gedaan in november vorig jaar.

Alles was goed en alles wat ik “mankeer” hoort erbij.
Ik hoef bij hem niet meer terug te komen.

Het draaierig worden, last van het licht, misselijk worden, vermoeidheid enz. , alles hoort erbij.
Hij dacht alleen wel dat ik het misschien wat intenser heb dan anderen, “omdat ik het zo intens kan beschrijven” zei hij.
En ik moet geduld hebben en de operatie niet onderschatten. Het duurt ongeveer 1,5 jaar tot ik volledig hersteld ben, of kan zeggen wat de restverschijnselen zijn.
Ik mag ook vanaf nu mezelf wat meer gaan belasten, indien nodig, maar hij vond dat ik al goed bezig was.

Ik had ook weer een oude ervaring in een “nieuw jasje” vandaag.
Gemaaid gras, normaal ben ik hier licht allergisch voor, de lucht zorgt dan dat ik ga niesen.
Maar vandaag kwam die lucht voor het eerst sinds de operatie binnen, en dit was zo heftig, dat ik zweverig werd in mijn hoofd.

Maar dit alles maakt me wat emotioneel.

Blij dat het allemaal “normaal” is wat ik voel, blij dat het er allemaal bij hoort.

Maar het is ook een soort afsluiting van dit hoofdstuk.

Afscheid nemen van een man die toch ongeveer een jaar onderdeel is van je leven, dankzij wie je eigenlijk weer een leven hebt, is toch vreemd.
En dit afsluiten confronteert me nog maar weer eens met het feit hoeveel geluk ik heb gehad en hoe dankbaar ik mag zijn dat ik er nog ben en er “niks” aan over heb gehouden.

Ik heb dan ook al een paar traantjes weggepinkt vandaag.
Goed gevoel.

Oude ervaringen opdoen

Met het paasweekend lekker bij mijn ouders geweest.
Die hebben een woonschip/jacht, beetje aan het varen geweest, omgeving gezien.

Even ontspannen, even eruit, even niks doen, was het plan.
En dat is ook gelukt, maar wel met een grote maar.

Alles waar ik voor ging is gelukt, en dat deel heeft ook ontspannen, maar een ander deel was op.

Mijn hoofd moest weer aan alle oude ervaringen wennen.

In de loop van de ochtend gingen we varen, niks bijzonders dacht ik, ik ging in de stuurhut zitten, gezellig beetje rond kijken, genieten van de natuur.
Niet dus……..
Ik werd hartstikke misselijk, en niet zeeziek, niet van slingeren of wat dan ook, maar van alle bewegende beelden die ik had als ik naar buiten keek.
Ik ging even naar een ander vertrek, zonder uitzicht, en daar zakte het weer. Toen ik me weer ok voelde, ging ik weer naar de stuurhut, en toen begon het weer, niet zo hevig als de eerste keer, maar voelde me niet geweldig. Na 2 uur voelde ik me pas weer normaal.
Zo raar, ik vaar al bijna mijn hele leven.
De andere dag had ik nergens geen last meer van.

Diezelfde dag gingen we ook nog wat boodschappen halen.
Een vreemde supermarkt en moest zoeken naar een bepaalde soort kaas. En daar ging ik weer, draaierig, naar gevoel.
Teveel licht, teveel te zien en zoeken. Geen goede combinatie.

Het voelt alsof mijn hersenen overal opnieuw aan moeten wennen.
Het voelt alsof ik teveel impulsen binnen krijg, zodat ik overloop.
Ik dacht dat ik hier overheen was, ik had dit ook in mijn eigen omgeving een poosje geleden, daar heb ik het niet meer.
Maar het is er dus nog steeds.

Woensdag moet ik op controle bij de chirurg, toch eens vragen hoe lang dit duurt.
Misschien heeft het te maken met vermoeidheid, ik ben weer erg moe de laatste tijd.
Daarom ging ik ook lekker naar mijn ouders.

Maar ja, oude ervaringen opdoen, was weer een “nieuwe” ervaring.