De bom barst

Even lekker gehuild. Dat is wat ik gedaan heb de laatste 3 kwartier.

De “kids” zijn met hun vader op visite bij opa en oma en ik ben even lekker alleen, met een hoofd dat op springen staat.
Dan ga ik dus de was doen, de keuken opruimen, stofzuigen, afijn….. mijn huishouden doen, waarbij ik altijd lekker mijn hoofd kan laten gaan.

En vandaag begon het met gedachten als; “Wat als het allemaal zo blijft? Wat als ik nooit helemaal beter word?”.
Door deze gedachten word ik even zo down dat ik bang word voor het weer depressief worden. Iets waarvan ik weet dat ik het niet ben of weer wordt, ik weet namelijk hoe dat voelde en dit is anders.
En dit wordt dan even teveel, en de bom barst, huilen…………….
EINDELIJK !!!!!!!!!!!!

Dan komt alles eruit wat me dwars zit.

Ik heb allerlei plannen maar ik doe niks.
Te moe, te bang en faalangst.
Maar dit alles houdt me wel tegen.
Te moe is nog de grootste reden om niks te doen. Bang dat ik het door de vermoeidheid allemaal niet aan kan.
Maar wat is het ergste dat me kan gebeuren?
Dat het me niet lukt. En dan ben ik net zover als nu.
Eigenlijk kan ik dus alleen maar winnen of gelijk spelen.
Alleen de vermoeidheid zou instorting kunnen worden. Misschien niet slim, maar het misschien wel waard.
Toch maar wat eraan gaan doen misschien.

En ik kwam er achter dat ik me zorgen maak over mijn ex.
Niet in de zin van houden van, maar meer in de zin van, ik heb 20 jaar met hem geleefd, en die kop staat alsof er iets flink dwars zit, en dat gaat ontploffen binnenkort.
Ik denk dat ik hem beter ken dan wie dan ook, ook al zal hij dit niet toegeven. En praten over wat hem dwars zit doe je ook niet, daar ben ik niet meer voor. Je bent niet voor niks elkaars ex.
Maar ook al zijn we uit elkaar, ik wens hem geen rottigheid toe.
Na twintig jaar, 24 uur per dag samen zijn, lees ik hem zonder woorden en luister ik naar hem zonder gesprek.
En er is iets aan de hand met hem.
Ik kan alleen niet meer doen dan afwachten wanneer de bom barst.

Advertenties