Hoop

Ik ben wat down vandaag. De laatste hoop die ik had voor mijn vriend in Amerika om zijn problemen op te lossen ging gisteren in rook op. De kans dat hij nog hierheen zal komen is nu denk ik ook verkeken. Lees verder

Advertenties

Verantwoordelijkheid

Donderdag een uur getennist op revalidatie, het ging eigenlijk hartstikke goed. Voor het eerst getennist in mijn leven, en ze vonden dat ik talent had.
Vrijdag was ik weer op, heel de dag moe.
Nu zaterdag, en afgelopen nacht slecht geslapen. Dus weer op.

Ik ben zo ontevreden met mijn leven, ik baal zo van mijn leven op het moment.
Ik ben onrustig, ik heb ideeën, ik wil van alles, maar ik ben steeds te moe.
Ik had vrijdag eigenlijk een verjaardag, maar ja…. , te moe.
Vanmiddag had ik eigenlijk weer een verjaardag, maar ja…., te moe.

Alles wat ik wil of wil veranderen in mijn leven, kan (nog) niet ,  omdat ik te moe ben.
Geld is ook vaak een issue als ik iets wil veranderen, maar ja….. , aan het werk gaan ben ik te moe voor.

Ik ben letterlijk en figuurlijk moe van mijn leven en van alles wat ik heb meegemaakt de laatste vier jaar.
Vier jaar lang ben ik al bezig;
Depressie, helen, herstellen, opbouwen.
Hersenbloeding, helen, herstellen, opbouwen.
Operatie, helen, herstellen, opbouwen.
Volgens mij ben ik gewoon in en in moe van alles.

Elke keer als ik weer wil beginnen met leven word ik terug “geslagen” door mijn vermoeidheid.
En ik weet eigenlijk niet goed wat ik eraan moet doen.
Het heeft tijd nodig, dat is wat ik steeds hoor, maar ik wil geen tijd meer nodig hebben, ik wil weer leven.

Ik wil naar Amerika, maar de voorbereidingen daar gaan niet snel genoeg naar m’n zin. En omdat het niet snel genoeg gaat naar mijn zin, zit ik nu al twee dagen te chagrijnen tegen mijn vriend in Amerika. Hij moet beter zijn best doen om mijn leven te veranderen.
Eigenlijk geef ik hem de schuld van mijn ontevredenheid over mijn leven.

Maar het is mijn leven en mijn ontevredenheid.
Mijn probleem waar ik verandering in zal moeten aanbrengen.
Zelf de verantwoordelijkheid nemen en kijken wat ik wel kan doen.

Misschien

Zoveel te vertellen, maar ik weet niet waar ik moet beginnen.

Ik maak me een beetje zorgen.
Ik moet waarschijnlijk weer aan het werk over een week of 6, maar ik doe eigenlijk nog geen eens mijn eigen huishouden. Ik heb nog steeds thuiszorg.
Ook deze stopt half juni. Dus alles valt dan samen.

Ik zou denken dat ik eerst mijn eigen leven weer moet kunnen en dan het werk daar bijvoegen.
Maar ik ben bang dat de instanties er anders over denken.

Ook zou ik eigenlijk wel willen veranderen van baan.
Ik ga denk ik brieven schrijven voor open sollicitaties als schrijver.
Als ik het geluk zou hebben om hier werk in te vinden, dan zou ik dat wel “tussendoor” kunnen doen.
Maar ja………..

Ik heb ook heel erg het gevoel dat ik er toe wil doen.
Ik wil iets betekenen.

Ook zou het schrijven een manier zijn om mijn eigen geld te verdienen terwijl ik Amerika ga onderzoeken.

Vandaag met de psycholoog gesproken, die denkt dat ik de juiste beslissing wel zal maken. Ik ben niet iemand die verkeerde beslissingen maak, zegt ze.

Ik zou ook zo graag het onzekere tegemoet willen springen. Altijd doe ik wat verstandig is.
Eén van mijn kinderen zei dat het me het gevoel zal geven dat ik weer leef. En ik denk dat dat precies is wat ik nodig heb.
Mijn leven omgooien om me levend te voelen.
Maar ja, ik wil altijd weer die financiële zekerheid hebben.

Maar wat kan er in het ergste geval nou eigenlijk gebeuren?

Dat niemand me wil als schrijver.
Dat Amerika niks voor mij is.
En dan ben ik weer terug bij hoe het nu is.

Zelfs mijn kinderen zeggen me dat ik moet proberen mijn dromen waar te maken, anders krijg ik er spijt van.
Geweldige kinderen.

Ik vind het allemaal zo eng, maar ik ga het toch maar proberen geloof ik.

De sprong wagen.
Misschien…

Inpakken en wegwezen

Ik wou dat dat kon. Ik ben het zo zat allemaal.

Ik weet dat ik mijn revalidatie eerst af moet maken en dan nog wat meer geld bij elkaar sprokkelen. Maar dan zou het me niks verbazen als ik gewoon een tijdje vertrek.
Als H. tenminste een leven heeft opgebouwd tegen die tijd, Amerika hmm…….

Ik zit niet in het goede leven.

Als ik op straat loop denk ik : “Wat is dit, wat doe ik hier? Ik wil hier niet zijn.”
Het huis waar ik in woon was de keuze van mijn ex en makkelijk voor de kinderen.
Zelfs bij sommige bekenden van me denk ik: “Waarom kennen wij elkaar?”

Maar ja vertrekken…… Het voelt alsof ik dan mijn kinderen in de steek laat en dat ik mijn problemen wil ontlopen. Maar dat is het niet.
Mijn kinderen zijn bijna 17,18 en 24. Ik was 17 toen ik op mezelf woonde en alles zelf moest doen.
Tegenwoordig, met internet en alles, ben je meer in contact met elkaar dan ik vroeger met alleen een huistelefoon was.
Missen zou ik ze wel, vreselijk.
En mijn problemen ben ik mee bezig, door aan mezelf te werken verdwijnen de problemen.

Het voelt alsof mijn leven me tegen houdt om verder te groeien.

Het voelt alsof ik in de verkeerde film zit.

Ik ben zo veranderd, zo mezelf aan het worden, dat het oude leven me niet meer past. Ik ben “nieuw”, maar mijn leven is nog oud. Mijn huidige leven is te beperkt.

“Mezelf aan het worden” staat er in de vorige zin. Zegt eigenlijk al genoeg.

Ik kan nog niet vertrekken, want ik ben nog niet klaar met mezelf.

Eerst Sonja worden en dan kan ik alles wat ik wil denk ik.

Mezelf “aanpakken en dan wegwezen”. Waarheen dat dan ook mag zijn.