Ik wil fit zijn

Ja het is wat stil op mijn blog.
Het is ook stil in mij. Ik ben zo verschrikkelijk moe, dat mijn dag eigenlijk bestaat uit het afwisselen van iets doen en dan slapen.

Dit eerste stukje schreef ik gisteren, te vermoeid om het af te maken, ik kreeg hoofdpijn en moest stoppen.

Vandaag is het helemaal drama.
Voor het eerst in al die tijd heb ik me afgemeld voor revalidatie.
Ik ben zo moe dat ik nu eigenlijk constant draaierig en misselijk ben en hoofdpijn heb.
Als ik de trap op en af loop ben ik op.

Eindelijk heb ik juist meer tijd voor mezelf de laatste 1,5 week. De kinderen helpen namelijk fijn mee in huis nu. Het zou dus juist leuker voor me moeten worden.

Maar nu ik meer kan ontspannen, kom ik er pas achter hoe moe ik ben.
Ik denk dat ik leefde op adrenaline of zo.

Als ik vraag aan de artsen wat het is en waar het vandaan komt , krijg ik eigenlijk steeds hetzelfde antwoord, “ Je doet teveel, je hebt meer rust nodig, dit heeft tijd nodig”.

Misschien dat ik toch de boel wat onderschat heb, zoals de chirurg al zei vorige week.
Hij zei dat ik niet moest vergeten dat ondanks dat mijn hersenen niet beschadigt zijn, hij ze wel heeft moeten manipuleren om bij die ader te komen. Hij heeft ze letterlijk aan de kant moeten duwen en dat herstel heeft tijd nodig, 1 tot 1,5 jaar.
En het feit dat ik erg makkelijk door de operatie ben gekomen maakt de operatie niet minder zwaar.

Ik doe niet veel, vind ik, maar waarschijnlijk toch teveel voor het herstel van mijn hersenen.

Dit is zo vreselijk zwaar voor me, ik baal hier zo van. Ik heb het zo gehad met dat ziek zijn.
Ik wil dit niet meer, ik wil weer normaal zijn.
Ik wil vooruit gaan, maar dit voelt alsof ik weer achteruit ga.
Ik wil weer fit zijn.

Advertenties

Roken

Ik ben zo’n zeurende ex-roker.
Half dan, ik zeur alleen thuis, alle drie mijn kinderen roken.
Ik ga nog gewoon naar het café en vrienden waar gerookt wordt, ik heb er ook eigenlijk geen last van.

Vorig jaar waren ze allemaal even gestopt, maar ik geloof dat de spanning van mijn operatie teveel werd en ze zijn weer begonnen.

Vorig jaar het huis geverfd, tussen de hersenbloeding en operatie door, soort bezigheidstherapie denk ik, ik werd gek van dat wachten op de operatie.
Het meeste heeft H. gedaan, ik kon het helemaal niet.

Lekker schoon, fris huis, wordt nu weer verpest met dat roken.
Mijn kleren stinken.
Ze stinken uit d’r mond.

Zulk soort dingen zeur ik over.

Ik ben nu meer dan een jaar gestopt, ik ga ook niet meer beginnen, maar soms bekruipt me dat gevoel van, “lekker een sigaret”, nog steeds.
24 jaar heb ik gerookt.

Achteraf zelfs blij dat ik gerookt heb.
Ik weet het, dit klinkt stom.

Maar de hersenbloeding, bij mij, komt door een aangeboren afwijking, ik ben geboren met die slechte plekken in mijn aderen, door het roken is het moment van barsten versneld.

Dus hersenbloeding op mijn 46ste.
Daardoor een andere slechte ader ontdekt, die ook op springen stond.
Daar moest ik aan geopereerd worden, vrij zware operatie via een luikje in mijn schedel.
Dat springen kon elk moment gebeuren, maar kon ook over 10 jaar pas plaats vinden.

Maar wat gebeurt er als je zo’n operatie nodig hebt?

Ze kijken naar de levensverwachting van de persoon.

Ben je dus 46, dan heb je nog een heel leven voor je, en kom je in aanmerking voor de operatie.

Had ik nou 66 geweest bijvoorbeeld, dan had ik waarschijnlijk toch over 10 jaar overleden, dus kan je net zo goed die bloeding krijgen, geen operatie dus.

Ik draaide nu al aardig door van 10 maanden wachten met een tijdbom in mijn hoofd.
Ik denk dat je me bij 10 jaar met een tijdbom in mijn hoofd op had kunnen laten sluiten.

Bizar eigenlijk hè.
Roken heeft me in zekere zin gered.